Σε «ένοπλη προλεταριακή κοινωνική επανάσταση» καλεί η Πόλα Ρούπα

Σε «ένοπλη προλεταριακή κοινωνική επανάσταση» καλεί η Πόλα Ρούπα

Η καταζητούμενη για τρομοκρατία και σύντροφος του Νίκου Μαζιώτη έγραψε κείμενο με αφορμή το εφετείο της πρώτης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα τονίζοντας ότι το ξεπέρασμα της κοινωνικής κρίσης μόνο μέσω της ανατροπής του καθεστώτος μπορεί να υλοποιηθεί.

Με ένα μακροσκελές κείμενο της στην ιστοσελίδα indymedia η Πόλα Ρούπα εξαπολύει πυρά σε όσους δικάζουν τον Επαναστατικό Αγώνα που «πάλεψε και κατάφερε να αφήσει μια σημαντική πολιτική παρακαταθήκη και κληρονομιά», όπως χαρακτηριστικά τονίζει, κάνοντας παράλληλα λόγο για «κοινωνική γενοκτονία» που «θα συνεχίσουν να προκαλούν οι πολιτικές εξουσίες του τόπου κάθε πολιτικής απόχρωσης, αφού συνιστά τον πυρήνα της ταξικής πολιτικής που επιβάλει η οικονομική και πολιτική ελίτ».

«Όπως και το πρώτο δικαστήριο που έγινε για τον Επαναστατικό Αγώνα, έτσι κι αυτό αποτελεί ένα ιστορικής σημασίας πολιτικό γεγονός. Αποτελεί μια πολιτική μάχη με τον ταξικό και κοινωνικό εχθρό, το κράτος και τον καπιταλισμό, τον οποίο εσείς εκπροσωπείτε.

Η πρώτη δίκη για τον Επαναστατικό Αγώνα δεν ήταν απλώς μια υπεράσπιση των επιλογών δράσης της οργάνωσης κατά την περίοδο 2003-2010. Σε εκείνη την δίκη όχι μόνο αναβίωσε η δράση της οργάνωσης μέσα στη δικαστική αίθουσα. Όλο το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον που κυριαρχούσε την περίοδο διεξαγωγής της δίκης υπήρχε μέσα στη διαδικασία και διαπερνούσε την κάθε στιγμή της. Πέρα από τις αναφορές στους πολιτικούς λόγους που είχαν κυριαρχήσει στην επιλογή κάθε ενέργειας, εστιάσαμε στην ανάδειξη του πόσο επίκαιρες ήταν όλες οι ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα. Η δίκη εκείνη εξ' άλλου διεξαγόταν μέσα στην περίοδο της κρίσης και των μνημονίων. Ο Επαναστατικός Αγώνας με το που εκδηλώθηκαν τα πρώτα σημάδια της κρίσης και πολύ πριν αυτή αναγνωριστεί ως μια μεγάλη κρίση με διεθνείς διαστάσεις, ξεκίνησε μια σειρά επιθέσεων με κατεύθυνση την ανάδειξη των αιτιών της -την οποία εξηγούσε πως είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία του συστήματος-, την στοχοποίηση των υπευθύνων, την ανάδειξη των επιπτώσεων των κυρίαρχων πολιτικών που έμελλε να εφαρμοστούν για το ξεπέρασμά της, των πραγματικών προοπτικών να ξεπεραστεί μέσα από την επαναστατική πρόταση.

Η στρατηγική δράσης που είχε θέσει ο Επαναστατικός Αγώνας και που εκφραζόταν με μεγάλα χτυπήματα σε κομβικής σημασίας για την λειτουργία του συστήματος στόχους, ήταν και παραμένει σωστή και καίρια. Το κατασταλτικό χτύπημα εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα συνέπεσε χρονικά με την επιβολή της πρώτης μνημονιακής σύμβασης μεταξύ της κυβέρνησης Παπανδρέου και της τρόικας. Ενώ ο Επαναστατικός Αγώνας περίμενε μήνες πριν την υπαγωγή της χώρας στην κυριαρχία του ΔΝΤ και των μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προετοίμαζε χτύπημα για αυτό, ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας έπεσε νεκρός στις 10 Μάρτη του 2010 σε συμπλοκή με αστυνομικούς στην Δάφνη κατά τη διάρκεια προετοιμασίας του επικείμενου χτυπήματος της οργάνωσης. Ακολούθησε το κατασταλτικό χτύπημα εναντίον της οργάνωσης στις 10 Απρίλη, το οποίο συνέπεσε με την έναρξη της πιο καταστροφικής για τον τόπο περιόδου των μνημονίων».

Όπως προσθέτει: «Με πρώτη την κυβέρνηση Παπανδρέου όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούν πειθήνια τις επιταγές των υπερεθνικών μηχανισμών κυριαρχίας και των δανειστών, εφαρμόζουν τις πιο απεχθείς πολιτικές αφαίμαξης της κοινωνικής βάσης για λογαριασμό της ελίτ επιβάλλοντας τη μόνη αποδεκτή από την κυριαρχία πολιτική ξεπεράσματος της κρίσης, αυτήν της δραστικής υφαρπαγής όλου του κοινωνικού πλούτου που βρίσκεται στην κοινωνική βάση προς την κορυφή, τους οικονομικά ισχυρούς. Αυτήν την πολιτική που πάγια εφαρμόζεται από τους κυρίαρχους σε κάθε εποχή κρίσης, εξέφρασε με μεγάλη σαφήνεια μέσα σε μια μόνο πρόταση ο Άντριου Μέλλον, υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του '20, λέγοντας ότι η κρίση είναι η περίοδος αυτή που ο πλούτος επιστρέφει στους δικαιούχους του. Φέρνοντας αυτήν την φράση στις πραγματικές της διαστάσεις εμείς λέμε ότι “η κρίση είναι η περίοδος που ο πλούτος περνάει στο σύνολό του από τα χέρια αυτών που τον παράγουν και τον δικαιούνται, σε αυτούς που πλουτίζουν μέσα από την εκμετάλλευση.

Παρά τις όποιες τροποποιήσεις, προσαρμογές και εκφράσεις πάρει αυτή η πολιτική, είτε αιτιολογείται στην βάση του οικονομικού αδιεξόδου μιας κρίσης χρέους όπως εκφράζεται στην Ελλάδα είτε με οποιονδήποτε άλλον τρόπο, είναι πάντα στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση που θέλει το μπλοκάρισμα της καπιταλιστικής αναπαραγωγής λόγω μιας συστημικής κρίσης να συνοδεύεται από την δραστική υφαρπαγή του κοινωνικού πλούτου και την μεταφορά του στις τσέπες της οικονομικής ελίτ. (...)

Αυτήν την κοινωνική γενοκτονία θα συνεχίσουν να προκαλούν οι πολιτικές εξουσίες του τόπου κάθε πολιτικής απόχρωσης, αφού συνιστά τον πυρήνα της ταξικής πολιτικής που επιβάλει η οικονομική και πολιτική ελίτ. Αυτή η πολιτική ως αδιαχώριστη με το καθεστώς και τις δυνάμεις που το υπηρετούν, θα πεθάνει μόνο αν αυτές ανατραπούν. Μόνο αν ανατραπεί συνολικά το πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Και αυτό μπορεί να το κάνει πράξη μόνο μια ένοπλη προλεταριακή κοινωνική Επανάσταση, η οποία είναι και η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί την οριστική έξοδο από αυτήν και από κάθε κρίση του συστήματος. Σε αυτήν την κατεύθυνση αγωνιζόταν και αγωνίζεται ο Επαναστατικός Αγώνας. Για αυτήν την Επανάσταση, για αυτόν τον σκοπό έδωσε την ζωή του ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας.

Ενάντια στην πολιτική των μνημονίων που επιβάλουν τους πιο απεχθείς όρους κοινωνικής υποδούλωσης. Μέσα από κομβικής πολιτικής σημασίας χτυπήματα και έχοντας πάντα στον πυρήνα της πολιτικής του την κοινωνικοποίηση της ένοπλης επαναστατικής δράσης, της ανατροπής του καθεστώτος και της κοινωνικής Επανάστασης. Κόντρα σε κάθε καθεστωτική απόπειρα εγκληματοποίησης της ένοπλης δράσης, απάλειψης του κοινωνικού και ταξικού της νοήματος και της σημασίας της, κόντρα σε κάθε προσπάθεια δαιμονοποίησης της Επανάστασης και των επαναστατών, κόντρα σε κάθε κυρίαρχη τάση που θέλει να την παρουσιάσει ως μάταιη, ανεδαφική και ουτοπική, ο Επαναστατικός Αγώνας πάλεψε και κατάφερε να αφήσει μια σημαντική πολιτική παρακαταθήκη και κληρονομιά

Και καταλήγει: 

Ο Επαναστατικός Αγώνας ήταν, είναι και θα παραμείνει η ζωντανή πολιτική έκφραση της κοινωνικής αναγκαιότητας για τον αγώνα ενάντια στους τρομοκράτες, τους εγκληματίες, τους δολοφόνους του καθεστώτος. Της αναγκαιότητας για την ανατροπή αυτού του εγκληματικού συστήματος, της αναγκαιότητας για Επανάσταση. Της Επανάστασης, που όπως δεν έχει κουραστεί ο Επαναστατικός Αγώνας και εμείς σαν πρόσωπα να διακηρύττουμε, δεν αφορά την επίλυση των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων μιας μειοψηφίας. Δεν αφορά την υλοποίηση των συμφερόντων ενός μικρού τμήματος της κοινωνίας. Αφορά την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, αφορά τα συμφέροντα των περισσότερων ανθρώπων. Αφορά αυτούς που έχει χτυπήσει η κρίση, αυτούς που έχουν περιθωριοποιηθεί, που αργοπεθαίνουν σε ένα καθεστώς ανελευθερίας, ανέχειας, αναξιοπρέπειας. Αφορά όλους τους σύγχρονους σκλάβους όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ένοπλη κοινωνική Επανάσταση είναι ο μόνος δρόμος για να νικήσουμε, ο μόνος δρόμος για την ελευθερία. Γιατί η ελευθερία, όπου και αν κοιτάξει κανείς στην ιστορία, κατακτιέται μόνο με τα όπλα.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο