Έκανε αλλαγή χρόνου με πρόσφυγες στην Λέσβο - Η συγκλονιστική εμπειρία μιας εθελόντριας (φωτό)

Έκανε αλλαγή χρόνου με πρόσφυγες στην Λέσβο - Η συγκλονιστική εμπειρία μιας εθελόντριας (φωτό)

Η Ντόρα Χάλαρη φέτος απαρνήθηκε την οικογενειακή θαλπωρή των γιορτών, συγκλονισμένη απο το δράμα των προσφύγων  στην Λέσβο, αποφάσισε να κάνει αλλαγή χρόνου, βοηθώντας πρόσφυγες και μετανάστες. Στην αποκλειστική συνέντευξή της στη Newpost, εξιστορεί, όσα συγκλονιστικά βίωσε.

Η Ντόρα Χάλαρη είναι στέλεχος μεγάλης επιχείρησης, θα μπορούσε να περάσει τις διακοπές των γιορτών στην Αθήνα ή σε κάποιο χωριό, συντροφιά με φίλους, αλλά εκείνη προτίμησε να ντύνει βρέφη, να προσφέρει ρούχα σε ηλικιωμένους πρόσφυγες και να με την παρουσία της να τους  δίνει ελπίδα και αλληλεγγύη.

Όπως αναφέρει, «η απόφασή μου να πάω στη Λέσβο ως εθελόντρια είχε παρθεί εδώ και πολλούς μήνες, αλλά έγινε περισσότερο έντονη όταν διαπίστωσα πως όσο περνούσε ο καιρός, η εισροή αυξανόταν και οι ανάγκες εθελοντών για βοήθεια γίνονταν ολοένα και μεγαλύτερες. Λόγω της εργασίας μου κατάφερα να πάρω 15μερη άδεια, την οποία επέλεξα τις ημέρες των γιορτών», ενώ προσθέτει:

Μέχρι τότε, είχα έρθει σε επικοινωνία με αρκετές εθελοντικές οργανώσεις, στις οποίες είχα δηλώσει την επιθυμία μου και τη διαθεσιμότητά μου. Από κάποιες είχα αρνητικές απαντήσεις, ορισμένοι δεν μου απάντησαν, μία όμως θετική απάντηση μου αρκούσε. Αυτή ήταν από τον Πλάτανο, μία αυτοοργανωμένη δομή αποτελούμενη από ανθρώπους από όλα τα μέρη του κόσμου, η οποία βρίσκεται στη Συκαμιά της Λέσβου). Αν και εντελώς άγνωστοι, με τους ανθρώπους αυτούς είχαμε έναν κοινό σκοπό που μας έδενε. Να παρέχουμε βοήθεια για ό,τι επείγον τυχόν χρειαστεί στους συνανθρώπους μας που έρχονται από απέναντι, αλλάζοντάς τους τα βρεγμένα ρούχα και παπούτσια, προσφέροντάς τους ζεστό τσάι, φαγητό, νερό και ένα πολύτιμο γι' αυτούς χαμόγελο, μιας και ήμασταν οι πρώτοι που αντίκριζαν μόλις έφταναν στην ακτή.

Για πρώτη φορά στη ζωή της πήγε σε έναν τόπο άγνωστο, ξένη μεταξύ ξένων. «Δεν γνώριζα τι θα συναντήσω, ήμουν μακριά από την οικογένειά μου και τους φίλους μου τις ημέρες των γιορτών. Όμως η απόφασή μου ήταν απόλυτα συνειδητή, δεν το μετάνιωσα στιγμή, αυτό που προείχε για μένα ήταν το τι θα μπορούσα να προσφέρω σε αυτούς τους ανθρώπους για να γίνουν κάποιες -έστω ελάχιστες- ώρες της ζωής τους λίγο. Το ανακοίνωσα σε ελάχιστους φίλους και αυτό όταν είχα πλέον αρχίσει να μετράω αντίστροφα. Οι περισσότεροι με στήριξαν προσφέροντάς μου, εκτός από όμορφες κουβέντες, ζεστά ρούχα και ισοθερμικά για το ταξίδι μου. Μερικοί με αντιμετώπισαν με ειρωνεία: "Έλα και από μια ξένη χώρα να υποστηρίξεις κι εμάς, κι εμείς μετανάστες είμαστε", "Άντε, θα βοηθήσεις και τους Τζιχαντιστές". Οι τελευταίοι ήταν ευτυχώς ελάχιστοι» τόνισε και πρόσθεσε: 

Κάποια φίλη με ρώτησε αν είμαι σίγουρη για το τί πάω να κάνω και της απάντησα: "είμαι προετοιμασμένη για το χειρότερο". Το πίστευα μέχρι που ήρθε εκείνη ακριβώς η στιγμή που αντίκρισα την πρώτη βάρκα.

Η πρώτη εικόνα με τις βάρκες γεμάτη μετανάστες, την  συγκλόνισε. «Όσον καιρό και να προσπαθείς να προετοιμάσεις τον εαυτό σου για το χειρότερο δυνατό σενάριο, ώστε να νιώθεις ικανός να αντιμετωπίσεις αυτήν την σκληρή πραγματικότητα, όταν τελικά φτάνει η στιγμή που βλέπεις τη βάρκα να έρχεται, παγώνεις, μένεις αποσβολωμένος και άπραγος. Σάπιες βάρκες φουσκωτές, ψεύτικοι πάτοι, άνθρωποι στοιβαγμένοι, ταλαιπωρημένοι, εξαθλιωμένοι. Παιδιά, μωρά που κλαίνε, κάποιοι άνθρωποι από αυτούς δεν είχαν ιδέα μέχρι εκείνη τη στιγμή τι σημαίνει θάλασσα. Οι εθελοντές ναυαγοσώστες που προσπαθούν να ακινητοποιήσουν τη βάρκα (που πολλές φορές δεν έχει καν μηχανή και την έχουν ρυμουλκήσει), δίνουν προτεραιότητα στα παιδιά και στα μωρά, κάνουν αλυσίδα για να μπορέσεις να τα πάρεις στην αγκαλιά σου σώα στην ακτή, μέχρι να βγει και η υπόλοιπη οικογένεια» επεσήμανε και συνέχισε: 

Κάποια απο αυτά δε φορούν καν σωσίβιο, είναι μούσκεμα από το ταξίδι. Κάποια έχουν πυρετό, υποθερμία, κλαίνε. Όσο έχεις το μωρό στην αγκαλιά σου προσπαθείς να σκεφθείς ένα νανούρισμα, κάτι γιανα το ηρεμήσεις, για να ξεχαστεί... Ποιός γονιός θα ρίσκαρε τη ζωή του παιδιού του, εάν δεν υπήρχε μεγαλύτερη απειλή εκεί που βρισκόταν πριν;
 
Οι ανθρώπινες ιστορίες των μεταναστών, δεκάδες, «με τα ελάχιστα Αγγλικά, καταλαβαίνεις πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ήθελαν να ξενιτευτούν, σου μιλάνε για το σπίτι τους, τον κήπο τους, τους συγγενείς που άφησαν πίσω τους και κλαίνε. 

«Σου λένε πως περπάτησαν μέρες ολόκληρες νηστικοί μέχρι να φτάσουν στα Τουρκικά παράλια και να μπουν στη βάρκα. Οικογένειες χωρισμένες, παιδιά ανήλικα, ασυνόδευτα, μόνα (με ένα καρτελάκι κρεμασμένο στον λαιμό με τα στοιχεία τους). Περιπτώσεις που οι γονείς είχαν να διαθέσουν τα χρήματα στους διακινητές μόνο γι' αυτά και όχι για τους ίδιους. Για να ζήσουν, έστω τα παιδιά, μια καλύτερη ζωή. Εάν έμεναν στη χώρα τους, στο σπίτι τους, θα πέθαιναν... Ας αναλογιστούμε ο καθένας ξεχωριστά, πόσο πολύτιμο δώρο είναι η ζωή και ας σκεφθούμε για λίγο τί θα κάναμε εμείς εάν βρισκόμασταν στη θέση τους. Πώς θα θέλαμε να μας αντιμετωπίζουν, τι θα περιμέναμε να μας προσφέρουν έχοντας ξεφύγει από τον πόλεμο για μια καλύτερη ζωή» αναφέρει.

Δύο ήταν οι λέξεις που θα τις μείνουν αποτυπωμένες για πάντα στην μνήμη από την εμπειρία της «sukran», που σημαίνει «ευχαριστώ» και «Jayied», δηλαδή «καλή τύχη». 

Την ρωτάω για το αν θέλει να περάσει κάποιο μήνυμα μέσα από την δράση της και απαντάει:

Να σταματήσουν οι πόλεμοι, να σταματήσουν οι πνιγμοί, να σταματήσει η ανθρώπινη εκμετάλλευση, να υπάρξει ασφαλής τρόπος να περάσουν αυτοί οι άνθρωποι τα σύνορα, να μην υπάρξουν ξανά βάρκες. Να υπάρχει ανθρωπιά, Αλληλεγγύη, Ανθρωπιά, Σεβασμός, αγάπη για κάθε άνθρωπο, σε όποια γωνιά της γης και αν βρίσκεται. Το μωρό που κρατούσα στην αγκαλιά μου σταμάτησε να κλαίει όταν του τραγούδησα “αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια”... Να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με αυτό το τραγούδι.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο