Αυτός ο γάτος είναι η «μασκότ» της Ειδομένης

Αυτός ο γάτος είναι η «μασκότ» της Ειδομένης

Αποστολή στην Ειδομένη: Ντορίτα Λουκίσσα - Σπύρος Τσακίρης

«Η σκηνή μου είναι η πιο δημοφιλής απ΄όλες. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι στην Ειδομένη και να μην έχει σταματήσει εδώ μπροστά για να με δει, να μου μιλήσει και να με φωτογραφίσει. Ανάλογα με τις διαθέσεις μου τους αφήνω και να με χαϊδέψουν. Όταν είμαι στις καλές μου και δεν βρέχει. Όταν δεν κάνουν πολύ φασαρία».  Ο Ταμπούς είναι ένας αρχοντικός Σύριος ασπροκόκκινος κεραμιδόγατος. Ζει σε μια από τις σκηνές της Ειδομένης κι απολαμβάνει από το πρωί μέχρι το βράδυ τη προσοχή των πάντων. Δεν του αρέσει.

Συχνά νευριάζει όταν ακούει τα φορτηγά και τα τρένα να περνούν, αλλά  και όταν μαζεύεται πλήθος έξω από τη σκηνή του και φωνάζει. Τις περισσότερες φορές παίζει,  συντροφιά με ένα «γείτονα». Ένα δεκάχρονο αγόρι, από διπλανή σκηνή που δεν βαριέται να του ρίχνει τη μπάλα και να τον τραβάει από το κουδούνι του. Πολύ νομίζουν πως είναι μέλος της οικογένειας, Η αλήθεια είναι πως οι δυο τους έγιναν φίλοι στον καταυλισμό.

«Φοβάμαι πολύ, αλλά προσπαθώ να μη το δείχνω», λέει ο Ταμπούς και ψευτογουργουρίζει μέσα στη σκηνή μπροστά στην «μαμά» του, τη 22χρονη Εσρά αλ Αμπούντ, τον 50χρονο μπαμπά της Αμπί και την μαμά της την Γκόσφι, 48 χρονών, από τη Δαμασκό, που δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή να τον αφήσουν πίσω στην πατρίδα.

«Πιο πολύ φοβόμουν στο ταξίδι, ιδιαίτερα όταν μπήκαμε στη βάρκα από την Τουρκία, για να περάσουμε στη Μυτιλήνη. Είχα κουρνιάσει σε ένα μάρσιπο που είχε πάνω της η Εσρά και σχεδόν δεν ανέπνεα. Τώρα μένω εδώ και δεν έχω όρεξη για βόλτες. Σπάνια βγαίνω από τη σκηνή».

Αυτό δεν θα είναι το τελευταίο ταξίδι για τον γάτο από τη Συρία και την οικογένεια που τον θεωρεί ως το μικρότερο παιδί της.

Θέλουν να πάνε στη Σουηδία όπου έχουν συγγενείς, αν και κάθε μέρα που περνάει η ελπίδα τους  σβήνει σιγά σιγά.

Δεν ξέρουν που θα καταλήξουν. Το σίγουρο είναι πως δεν θα χωρίσουν ποτέ με τον Ταμπούς που ζει μαζί  τους από μωρό γατάκι.

«Στις δεκαπέντε του μήνα είχα τα πρώτα μου γενέθλια. Εδώ στον καταυλισμό. Ποτέ δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Θέλω να βρούμε ένα σπίτι, εγώ και η οικογένεια μου. Και τότε δεν θα φοβηθώ, ποτέ ξανά». Ο Ταμπούς ξαπλώνει στη σκηνή και παίζει με ένα μυγάκι. Το εγκαταλείπει γρήγορα. Τίποτα δεν είναι ίδιο, όπως τότε στη Συρία.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο