ΕΛΛΑΔΑ

H «Επαναστατική Αυτοάμυνα» ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ

του Μιχάλη Τεζάρη - Δημοσίευση 16 Νοεμβρίου 2017, 15:47 / Ανανεώθηκε 16 Νοεμβρίου 2017, 17:16
H «Επαναστατική Αυτοάμυνα» ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ
Photo: sooc.gr
Facebook Twitter Whatsapp

Στο ίδιο κείμενο, η οργάνωση δηλώνει υπεύθυνη και για την επίθεση στις 10 Ιανουαρίου στο σημείο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Mε μακροσκελές της άρθρο σε γνωστό ιστότοπο αντιεξουσιαστικού περιεχομένου η οργάνωση ''Επαναστατική Αυτοάμυνα'' ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση κατά αστυνομικών στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ πριν από μερικές ημέρες. 

Παράλληλα, η οργάνωση δηλώνει υπεύθυνη και για την επίθεση στις 10 Ιανουαρίου στο ίδιο σημείο. 

Σύμφωνα με το κείμενο της ''Επαναστατικής Αυτοάμυνας'' «Με τη πρώτη και τη τρίτη ένοπλη παρέμβασή μας, δράσαμε δυο φορές δίπλα στα καθάρματα των ΜΑΤ, δηλώνοντας ότι το κοινωνικό κίνημα πρέπει να μην τους φοβάται κι ότι σύντομα θα ερχόταν η ώρα τους. Στις 10 Γενάρη 2017 κάναμε μια πρώτη προειδοποιητική επαφή, ρίχνοντας μια βολή στη κλούβα που σταθμεύει μπροστά από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και άλλες δυο δίπλα σ'έναν σκοπό. Στις 6 Νοέμβρη επιτεθήκαμε πάλι σε αυτά τα καθάρματα».

Το κείμενο αναφέρει χαρακτηριστικά: 

Να επαναστατήσουμε ενάντια σε ένα σύστημα που προσπαθεί να καθυστερήσει το θάνατό του με δεκανίκι τη τρομοκρατία του

«Με τη πρώτη και τη τρίτη ένοπλη παρέμβασή μας, δράσαμε δυο φορές δίπλα στα καθάρματα των ΜΑΤ, δηλώνοντας ότι το κοινωνικό κίνημα πρέπει να μην τους φοβάται κι ότι σύντομα θα ερχόταν η ώρα τους. Στις 10 Γενάρη 2017 κάναμε μια πρώτη προειδοποιητική επαφή, ρίχνοντας μια βολή στη κλούβα που σταθμεύει μπροστά από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και άλλες δυο δίπλα σ'έναν σκοπό. Στις 6 Νοέμβρη επιτεθήκαμε πάλι σε αυτά τα καθάρματα».
Τα ΜΑΤ αποτελούν το εξειδικευμένο εργαλείο άσκησης βίας και τρομοκρατίας ενάντια στο κοινωνικό κίνημα. Είναι μονάδες στρατιωτικού τύπου, οργανωμένες και εκπαιδευμένες για να επιτίθενται και να ξυλοφορτώνουν διαδηλωτές, κάνοντας μαζική χρήση χημικών όπλων (δακρυγόνα, ασφυξιογόνα, καυστικά, εγκαυματικά και άλλα) και βλημάτων (πλαστικές και μεταλλικές σφαίρες, κάνιστρα δακρυγόνου που εκτοξεύονται από καραμπίνα). Οι νεκροί και οι τραυματίες που έχουν αφήσει όλα αυτά τα όπλα σε διάφορες χώρες είναι αμέτρητοι. Θα αναφέρουμε μόνο τις πιο γνωστές περιπτώσεις από τη δράση της ελληνικής δημοκρατίας. Τον Οκτώβρη του 2011, θάνατος οικοδόμου με έμφραγμα από δακρυγόνο στο Σύνταγμα. Το Γενάρη του 2011 στην Κερατέα απέβαλε μια γυναίκα που το σπίτι της πνίγηκε στο δακρυγόνο . Το Γενάρη του 1991 τέσσερις νεκροί στο κτίριο Κ.Μαρούση στην Ομόνοια, σε φωτιά από δακρυγόνο.

Τον Οκτώβρη του 1991 εμπρησμός της Πρυτανείας του Πολυτεχνείου από δακρυγόνο. Στις 15 Ιουνίου 2011στο σύνταγμα , ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος έχασε ένα τύμπανο από χειροβομβίδα «κρότου-λάμψης» σε διαδήλωση. Άλλοι έχουν ακροτηριαστεί. Σε κάθε κινητοποίηση όπου οι διαδηλωτές υπερασπίζονται το χώρο της δημόσιας συγκέντρωσης, υπάρχουν τραυματίες από τις βολές των μπάτσων. Επιπλέον, οι επιδρομές των ΜΑΤ πάνω στις διαδηλώσεις και οι συλλήψεις, πάντα ολοκληρώνονται με βασανιστήρια και τραυματισμούς, απολαμβάνοντας τη δεδομένη νομιμοποίηση που τους διασφαλίζουν όλοι οι κρατικοί μηχανισμοί (αστυνομικοί διοικητές, εισαγγελείς, δικαστές, υπουργοί, βουλευτές και δημοσιογράφοι).

Τα ΜΑΤ σχηματίστηκαν το 1976 από την πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση, που έβγαλε από το συρτάρι ένα σχέδιο της χούντας και ανέθεσε στους χουντικούς που το είχαν εκπονήσει (Ηλίας Ψυχογιός κλπ) την τελική πραγματοποίησή του. Το μεταπολιτευτικό κομματικό κράτος χρειαζόταν να αποσυνδέσει το στρατό από τη ταξική καταστολή, για να αποκαταστήσει τη σχετική αποδοχή αυτού του θεσμού στο πλαίσιο της εθνικής ταυτότητας και να ντύσει το νέο καθεστώς με μια όψη «δημοκρατικής» αποστρατιωτικοποίησης. Συγχρόνως, εκσυγχρονίστηκε η αστυνομία σαν κύριος μηχανισμός καθημερινής τρομοκρατίας και στρατιωτικής καταστολής. Ο εθνικός στρατός παρέδωσε αυτή τη βρώμικη αποστολή στους ειδικούς μισθοφόρους της μπατσαρίας. Ενώ, οι ειδικές στρατιωτικές μονάδες και τα τεθωρακισμένα, που δεν έχουν σχεδιαστεί για να αντιμετωπίζουν μεγάλες συγκεντρώσεις ανθρώπων, φυλάσσονται για ειδικές περιστάσεις.

Το κύριο όπλο των ΜΑΤ είναι τα χημικά αέρια. Η χρήση ενός ανεξέλεγκτου μαζικού όπλου υποδηλώνει τον αντικοινωνικό σκοπό της ύπαρξης αυτής της ειδικής μονάδας. Η δουλειά των ΜΑΤατζήδων είναι να διαλύουν διαδηλώσεις και να σπέρνουν τον τρόμο. Η δυνατότητα του κράτους να προκαλεί μαζικά πόνο, φόβο, σωματικά και ψυχικά τραύματα, κρατώντας συγχρόνως σε χαμηλή συχνότητα τις άμεσες δολοφονίες, του έδωσε το πλεονέκτημα να ασκεί καθημερινά τόση βία ώστε να παραλύει το κοινωνικό κίνημα και ταυτόχρονα να μασκαρεύει τις αντικοινωνικές και πολιτικές συνέπειες αυτής της μονόπλευρης πολεμικής επιθετικότητας.

Όλοι καταλαβαίνουν την αντικοινωνική φύση των μαζικών κρατικών όπλων, ακόμα και οι πιο συντηρητικοί. Όλοι αναγνωρίζουν ότι οι ΜΑΤατζήδες εκπαιδεύονται για να χτυπάνε τυφλά και γαλουχούνται με το πνεύμα του μισάνθρωπου λακέ κι αιμοδιψή δολοφόνου. Το δίκαιο λαϊκό μίσος για τα ΜΑΤ μαίνεται σαράντα χρόνια και ψάχνει τρόπους να εκφραστεί αποτελεσματικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ πριν αναλάβει τη κυβερνητική διαχείριση, όπως και το ΠΑΣΟΚ πριν τη διακυβέρνηση Γιωργάκη Παπανδρέου, δια στώματος Χρυσοχωΐδη, τόνιζαν από τις προγραμματικές διακηρύξεις τους τη κατάργηση των χημικών όπλων. Φυσικά, κανένας κρατιστής δεν θα πραγματοποιούσε ποτέ αυτή τη «δέσμευση». Η χρήση μαζικών όπλων που μπορούν να εκτοξευτούν από απόσταση ασφαλή για τους ένστολους λακέδες, είναι αναγκαιότητα για το καθεστώς. Μόνο η μαζική χρήση πυροβόλων όπλων θα μπορούσε να αντικαταστήσει τα χημικά, επαναφέροντας την εικόνα της χούντας. Χωρίς αυτά οι μπάτσοι δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το οργανωμένο κοινωνικό κίνημα και τις λαϊκές εξεγέρσεις.

Η απόλυτη εξάρτηση της οικονομίας του ελληνικού κράτους από τις διεθνείς τράπεζες, που ξεκίνησε με τη συμφωνία του Μάαστριχτ και ολοκληρώθηκε με τα τοκογλυφικά συμβόλαια με το ΔΝΤ και τα ευρωπαϊκά ταμεία δέκα χρόνια μετά, όξυνε τις πολιτικές εκμετάλλευσης και αποκλεισμού και τις έκρυψε πίσω από το μανδύα των διακρατικών συσχετισμών. Από το 2009 μεγάλα πλήθη βρέθηκαν στους δρόμους αντιστεκόμενα στη νέα καπιταλιστική επίθεση, αμφισβητώντας τη κυριαρχία των πολιτικών θεσμών και επιχείρησαν πολλές φορές να τη καταλύσουν περικυκλώνοντας το αστικό κοινοβούλιο. Σ'αυτή τη κατάσταση οι ειδικές δυνάμεις καταστολής των διαδηλώσεων και των πολιτικών δράσεων (ΜΑΤ, ΕΚΑΜ, ΔΕΛΤΑ, ασφαλίτες κλπ) έγιναν η εγγύηση επιβίωσης του καθεστώτος.

Στις 12 Φλεβάρη του 2012, μισό εκατομμύριο άνθρωποι κατέκλεισαν το κέντρο της Αθήνας προσπαθώντας να αποκλείσουν το κοινοβούλιο, αλλά δεν άντεξαν το χημικό βομβαρδισμό. Οι άγριες μάχες με τους λακέδες δολοφόνους κράτησαν ώρες, αλλά δεν επιτεύχθηκε νέα συγκέντρωση στη πλατεία Συντάγματος. Η μεγαλύτερη διαδήλωση της αντιμνημονιακής περόδου, που προκαλούσε δέος και μόνο που στεκόταν στο δρόμο, φάνηκε αδύναμη απέναντι στη τεχνολογία πολέμου που εφαρμόζει το κράτος. Τη στιγμή της πιο διευρυμένης έκφρασης του κοινωνικού κινήματος, έγινε φανερός σε όλους ο κρατικός ολοκληρωτισμός και η πολεμική φύση του. Οι αγωνιζόμενοι βίωσαν τα όρια της απουσίας συνολικής επαναστατικής προοπτικής και τα όρια της ανοργάνωτης εξέγερσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάτησε πάνω στην ήττα του κοινωνικού κινήματος προεκλογικά για να δώσει αξία στην υπόσχεση μιας μικρής ανακούφισης των οικονομικά ασθενέστερων και μετεκλογικά για να ξεφρακάρει την εφαρμογή των ατέρμονων καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων. Το κομμάτι των συντηρητικών στρωμάτων που έχει χτυπηθεί από τις τράπεζες και την οικονομική πολιτική που επιβάλουν μαζί με το ελληνικό κράτος, διαμόρφωσε το πρόσκαιρο ρεύμα που ανέβασε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Καμμένο στη κυβέρνηση, γιατί τα συμφέροντά του ήταν ταυτισμένα με μια καπιταλιστική ανάπτυξη δίχως ανακατατάξεις. Ανάμεσα στις δυο τελευταίες εθνικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε το μικρό μέρος των εργατών και των ανέργων που σε συνθήκες ανέχειας και μετά την ήττα του κοινωνικού κινήματος δεν είχαν να χάσουν τίποτα ρίχνοντας μια ψήφο στη πιθανότητα να μετριαστεί για λίγο η επίθεση που δέχονται. Μετά, έχασε και τα μεσαία στρώματα που προηγουμένως είχαν απαξιώσει το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Η οικονομική, αστυνομική και ιδεολογική τρομοκρατία, που νομιμοποιείται και ολοκληρώνεται από τους κοινοβουλευτικούς και τους δικαστικούς μηχανισμούς, οξύνεται κάθε μέρα. Το κράτος δεν μπορεί να αποκαταστήσει καμία κοινωνική συναίνεση. Έχει αλλάξει στρατηγική. Θωρακίζει τον ολιγαρχικό πυρήνα του καθεστώτως. Προσφέρει δηλαδή, απόλυτη στήριξη στην επιχειρηματική ελίτ, ελευθερία στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία, πλήρη υποταγή στα διεθνή χρηματιστικά και τεχνοκρατικά επιτελεία, προληπτική καταστολή των καταπιεσμένων, άμεση εξουδετέρωση των αντιστάσεων με δολοφονικά μέσα και φυλακές, νομιμοποίηση των μειοψηφικών κυβερνήσεων.

Το είπαμε το προηγούμενο Νοέμβρη. Η διαμεσολάβηση έχασε κάθε αξιοπιστία. Τη θέση της κατέλαβαν οι τρομοκρατικές πολιτικές επιβολής ταξικής ειρήνης. Η κρίση αντιπροσώπευσης έγινε κρίση προοπτικής.

Η οικονομικο-πολιτική-πολιτισμική κρίση είναι άμεση έκφραση των ορίων του συστήματος κυριαρχίας. Δεν αντανακλά απλώς την ολιγαρχική διαχείριση της οικονομίας, αλλά το σύνολο των ταξικών-κοινωνικών σχέσεων του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού. Η διάλυση του δημοκρατικού και κοινωνικού επιχρίσματος του ελληνικού κράτους φέρνει την αναπόφευκτη καταστροφή των κοινωνικών δεσμών και των οικονομικών στρωμάτων που παρέμειναν προσκολλημένα στο πατριαρχικό-κρατιστικό μοντέλο. Για να ανατραπούν οι υλικές συνθήκες που επιβάλει η οικονομική και αστυνομική τρομοκρατία, χρειάζεται να ξαναγίνουμε κοινωνία μέσα από την αυτοοργάνωση ενός επαναστατικού κινήματος. Η ευθύνη μιας ανατρεπτικής προοπτικής είναι υπόθεση όλων εμάς που βιώνουμε τη σύγχρονη σκλαβιά. Μόνο οι καταπιεσμένοι μπορούμε να αλλάξουμε το κόσμο παίρνοντας τη δύναμη στα χέρια μας».