ΕΛΛΑΔΑ

Η Βικτώρια Καρύδα εξιστορεί λεπτό-λεπτό πως βίωσε τη δολοφονία του άντρα της

Δημοσίευση 15 Απριλίου 2019, 13:00 / Ανανεώθηκε 15 Απριλίου 2019, 13:16
Η Βικτώρια Καρύδα εξιστορεί λεπτό-λεπτό πως βίωσε τη δολοφονία του άντρα της
Facebook Twitter Whatsapp

«Νευρίασα πάρα πολύ γιατί κατάλαβα τι συμβαίνει. Κατάλαβα... Μου έχει πει η φίλη μου πριν να τρέξω και ήθελα τόσο πολύ να τον δω», εξιστορεί η χήρα του Γιάννη Μακρή.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Έξι μήνες μετά τη δολοφονία του συζύγου της και την πρόσφατη σύλληψη του βασικού υπόπτου ως δράστη του φονικού, η Βικτώρια Καρύδα μίλησε για τα τραγικά της βιώματα, από τη στιγμή που της είπαν να φύγει άρον-άρον από την πασαρέλα γιατί «κάτι έχει συμβεί» ως σήμερα.

Στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο «Πρώτο Θέμα», το μοντέλο αναφέρει ότι εκείνη την μοιραία μέρα του Οκτωβρίου, είχε προαίσθημα πως κάτι κακό θα συμβεί και ξεσπάει: «Αν δεν πήγαινα σε αυτό το show εκείνο το βράδυ και αν ήμουν μαζί του, μπορεί να είχε σωθεί». 

Στην ερώτηση για τις καθημερινές του συνήθειες απαντά σαν να μην έγινε ποτέ το θλιβερό γεγονός της 31ης Οκτωβρίου έξω από το σπίτι τους στη Βούλα: «Ξυπνάει κατά τις 5 το πρωί, πάει στο γυμναστήριο, 7 το πρωί ετοιμάζεται, τρώει το πρωινό και φεύγει για να κάνει δουλειές και γυρνάει 3 το μεσημέρι. Αν θέλαμε να πάμε κάπου γυρνούσε και πιο νωρίς, αν είχε δουλειές γυρνούσε και πιο αργά, στις 4 το μεσημέρι».

 «Ο Γιάννης ήταν το καλύτερο παιδί. Ο καλύτερος άνθρωπος και όχι μόνο μέσα στην οικογένεια, αλλά και με τους φίλους του, ακόμη και με αγνώστους. Βοηθούσε τους ανθρώπους και, αν είχε πρόβλημα κάποιος, έτρεχε να του συμπαρασταθεί. Σε μένα -από το μεγαλύτερο μέχρι το μικρότερο πρόβλημα- έλεγε πάντα “Αχ, αγαπούλα μου. Δεν πειράζει”», λέει δακρυσμένη.

Πως πληροφορήθηκε το κακό

«Ηταν τρομακτικός ο τρόπος που το έμαθα. Ημουν στο show, βγήκα, έκανα πρώτη εμφάνιση, πήγα στα καμαρίνια να αλλάξω για να κάνω δεύτερη εμφάνιση και σε μια φάση μπαίνει ένας πολύ καλός μου φίλος μακιγιέρ, που ήταν απέξω με το κινητό μου και έβγαζε φωτογραφίες, και μου λέει: “Βικτώρια, πρέπει να φύγουμε!” Εγώ έμεινα... Εκείνη την ημέρα όταν βγήκα πρώτη φορά ένιωσα, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, ότι δεν ήμουν καλά».

-Είχατε προαίσθημα; Δεν ήμουν καλά. Ηταν το show και οι παρέες, όμως εγώ ήμουν πολύ down. Και έρχεται ο Προκόπης και μου λέει «Βικτώρια, πρέπει να φύγουμε. Εγινε κάτι σοβαρό». Εγώ απλά τον κοιτάω στα μάτια, αρχίζω να βγάζω ρούχα και λέω «Τι έγινε;» και μου απαντά: «Δεν μπορώ να σου πω, έγινε κάτι σοβαρό πρέπει να φύγουμε». Δεν μου έλεγε. Τον ρώτησα 150 φορές όταν άλλαζα ρούχα και δεν μου έλεγε. Του λέω τότε: «Τα παιδάκια είναι καλά;». Γιατί τα παιδάκια ήταν στο ρωσικό σχολείο και ο άνδρας μου που τα πήγαινε δεν μπορούσε να τα πάρει, γι’ αυτό ήταν να γυρίσουν με ταξί μαζί με τη γυναίκα που τα προσέχει. Νόμιζα λοιπόν ότι είχε συμβεί κάτι με τα παιδάκια και τρόμαξα. Μετά του λέω «Πού είναι ο Γιάννης;» κι εκείνος απαντά: «Δεν ξέρω, πρέπει να φύγουμε». Και όταν κατεβήκαμε κάτω και η φίλη μου που ήρθε να με πάρει δεν μου έλεγε. Οδηγούσαμε προς Γλυφάδα από το κέντρο και εγώ ήμουν σαν ζόμπι. «Σε παρακαλώ, πες μου τι έχει συμβεί», επέμεινα. «Εγινε ατύχημα», είπε. «Δεν πάω στη Γλυφάδα. Να πάμε στο νοσοκομείο που είναι ο άνδρας μου». Και λέω να πάμε στη Γλυφάδα πίσω στο σπίτι. Δεν πίστευα....

Φτάνοντας στο σημείο της εκτέλεσης η καρδιά της άρχισε να χτυπά δυνατά. «Ανέβαινα την ανηφόρα και δεν με άφηνε η Αστυνομία και οι φίλοι μου με κρατάγανε. Νευρίασα πάρα πολύ γιατί κατάλαβα τι συμβαίνει. Κατάλαβα... Μου έχει πει η φίλη μου πριν να τρέξω και ήθελα τόσο πολύ να τον δω. Δεν με αφήνανε και ήμουν πάρα πολύ θυμωμένη γιατί ήταν ο άνδρας μου και ήθελα τόσο πολύ να τον αγκαλιάσω. Ηθελα να είμαι δίπλα του. Και δεν θυμάμαι... Φώναζα σαν τρελή».