ΕΛΛΑΔΑ

Ασφάλεια είναι μια μέρα στη θάλασσα με εκείνους που αγαπάς

Δημοσίευση 12 Ιουλίου 2019, 10:00 / Ανανεώθηκε 11 Ιουλίου 2019, 16:20
Ασφάλεια είναι μια μέρα στη θάλασσα με εκείνους που αγαπάς
Facebook Twitter Whatsapp

Η καυτή άμμος μού τσουρουφλάει τα πόδια καθώς τρέχω προς τη μαμά που λαγοκοιμάται κάτω από την ομπρέλα. Φωνάζω, θα βάλω τα κλάματα, όμως ο μπαμπάς προφταίνει να με πάρει στα χέρια του. Τινάζομαι και το νερό από τα μαλλιά μου του πιτσιλάει το πρόσωπο. Με αποθέτει στα χέρια της μητέρας μου που έχει μισοσηκωθεί και κρατάει την πετσέτα. «Έλα στη σκιά», με καλοπιάνει. «Θα καείς».

Εικόνες που ξεπετάγονται στο μυαλό μου· αυτό που κάποτε ήμασταν... Όνειρα για το μέλλον· αυτό που κάποτε θα γίνουμε... Σκέψεις και αισθήματα που συναντιούνται στις στιγμές που αγαπάμε... Αναμνήσεις που ξυπνάνε με αφορμή το παρακάτω βίντεο της Generali. 

Ανοίγω τα μάτια μου. Ο ήλιος έχει γυρίσει και πέφτει στα μάτια μου. Καίγομαι. «Που βρίσκονται;». Τους βλέπω. Η μικρή τρέχει στα βότσαλα δίπλα στο νερό. Σκουντουφλάει. Περιμένω ν’ ακούσω τις φωνές της, όμως ο Γιάννης προφταίνει να την πιάσει πριν σωριαστεί. Την σηκώνει στον ώμο του. Η μικρή τινάζεται και τον καταβρέχει. Έρχονται προς το μέρος μου. Μια στιγμή να βρω την πετσέτα. Που είναι το καπέλο της;

Ο Γιάννης λύνει την ομπρέλα. Τινάζει την άμμο από τις πετσέτες. Μαζεύει τα πράγματα. Τον κοιτάζω και κρυφογελάω. Τις έχω ξαναδεί αυτές τις κινήσεις. Τη στιγμή την έχω ξαναζήσει.

Στο σπίτι. «Μαμά πεινάω». «Πρώτα θα ξεβγάλουμε τ’ αλάτια από πάνω σου». Πόσες φορές την έχω ακούσει αυτή την κουβέντα; Πως με καλόπιανε η μάνα μου όταν εγώ έτρεχα στο ψυγείο πεινασμένη φορώντας ακόμα το βρεγμένο μαγιό;

«Έλα, έχουμε γεμιστά» της λέω. «Από το ψυγείο;» ρωτάει. «Με φέτα» της απαντάω. Ορμάει στο μπάνιο. Εγώ από πίσω.

Στην επιστροφή στην κουζίνα το ταψί είναι πάνω στο τραπέζι. Πιάτα, πιρούνια, φέτα και ψωμί. Δεν σας προφταίνω πια, σκέφτομαι και σωπαίνω. Ίδια η μάνα μου, τα ίδια λόγια, οι ίδιες σκέψεις. Μπαμπάς και κόρη, σαν τους λύκους έχουν πέσει πάνω στο φαγητό.

Η συνταγή της μαμάς μου… Ώριμες ντομάτες –κι αν δεν είναι, εγώ θα τις αφήσω στον ήλιο να ωριμάσουν-, μαϊντανός και δυόσμος με τις χούφτες, και λίγο καψάλισμα στις άκρες για να νοστιμίσει το φαί. Stairway to heaven ή η μηχανή του χρόνου; Χαμογελάω και είναι σαν να βρίσκονται ξανά όλοι γύρω από το τραπέζι.  Κι εγώ με τα μόνιμα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα να αναζητώ δικαιολογίες για να βγω έξω, να βρω τον Κόκκινο, τον γάτο των γειτόνων που λοξοκοιτούσε προς το σπίτι μας για κανά μεζέ και χάδια.

Σκύβω και χαϊδεύω ανάλαφρα τη γούνα της Μαυρούλας που κυλιέται στο μωσαϊκό ανάμεσα στα πόδια μας. Το χουρχουρητό της με γεμίζει πάντα με αυτό το ίδιο αίσθημα ασφάλειας.

Πιάνω ένα χέρι. Το χέρι της κόρης μου. Έχει προλάβει κι έχει χωθεί κάτω από το τραπέζι και χαϊδεύει τη γάτα. «Θα την πάρουμε μαζί μας όταν γυρίσουμε στην Αθήνα;» με ρωτάει. «θα την πάρουμε μάτια μου» απαντώ. Τα μάτια της γυαλίζουν από χαρά.

Πόσες ημέρες είναι που είμαστε εδώ; Μια εβδομάδα; Πότε άνοιξα τις πόρτες και τα παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας στα κλειστά δωμάτια; Να μια ακόμα συνήθεια που δεν θα ξεπεράσω ποτέ. Σαν τη μάνα μου κι εγώ και σαν τη γιαγιά μου πιο πριν. Αν δεν ανοίξω τα πάντα διάπλατα να αεριστεί το σπίτι, δεν ησυχάζω.

Είναι αυτό το νόημα της ευτυχίας; Το αίσθημα της ηρεμίας και της σιγουριάς που ξυπνάει μέσα από επαναλαμβανόμενες κινήσεις, γεύσεις, ματιές; Μήπως τελικά όλο αυτό που κάνουμε όταν ασυναίσθητα επαναλαμβάνουμε αγαπημένα βιώματα και συνήθειες δεν είναι παρά η αναζήτηση της αρχετυπικής ασφάλειας και θαλπωρής που πρωτονιώσαμε όταν ήμασταν μικροί; Η ασφάλεια της «συνέχειας» – θα έρθει μια μέρα που θα κυνηγάω στην ίδια παραλία, στο ίδιο σπίτι, στην ίδια κουζίνα την κόρη της κόρης μου; Θα αγαπάει άραγε κι εκείνη τις γάτες; Θα της αρέσουν τα γεμιστά από το ψυγείο;

Θα έρθει κι εκείνη η στιγμή. Το ξέρω. Γιατί θα 'χω σταθεί δίπλα της για της μάθω όσο το δυνατόν καλύτερα μπορώ, πως στη ζωή μας αυτό που παίζει ρόλο είναι οι επιλογές. Και η διατήρηση των όσων αγαπάμε δεν είναι θέμα τύχης αλλά θέμα επιλογής. Θέμα...  Generali