Ο Γιώργος Παρχαρίδης πρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων μιλά στο Newpost για τη 19η Μαΐου, τους αγώνες που πρέπει να κερδηθούν και τα αποκαλυπτήρια ενός γιγαντιαίου μνημείου στον Πειραιά.

Είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες του ποντιακού χώρου, καθότι έχει διατελέσει πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας, ενώ πλέον η δράση του εκφράζεται μέσω της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων, της οποίας και ηγείται. Ο καρδιολόγος και ομότιμος καθηγητής Ιατρικής, Γιώργος Παρχαρίδης, μιλά στο Newpost για τη 19η Μαΐου και το ζήτημα της διεθνούς αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων.  

«Δεν είμαστε ικανοποιημένοι από τον αριθμό των αναγνωρίσεων», ήταν η πρώτη ατάκα που λέει στο Newpost, όπου αντιπαρέβαλε τις εντατικές προσπάθειες του οργανωμένου ποντιακού χώρου σε σχέση με την ανύπαρκτη βοήθεια από μεριάς Πολιτείας.  «Δεν φτάνει μόνο η προσπάθεια. Το θέμα δεν είναι μόνο ποντιακό. Είναι ζήτημα εθνικό και πανανθρώπινο», υπογραμμίζει και αναφέρεται σε ένα πολύ μεγάλο γεγονός, όπως τα αποκαλυπτήρια του πρώτου μεγάλου μνημείου γενοκτονίας στην Ελλάδα, τα οποία θα γίνουν την Κυριακή 21 Μαΐου στον Πειραιά. Παράλληλα, ο Γιώργος Παρχαρίδης κλήθηκε να σχολιάσει, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Newpost,  τα θέματα ενότητας που προκύπτουν στο χώρο, στον οποίο έχει δώσει μεγάλες μάχες ως «εμπρολάτες», αρχηγός και ηγήτωρ δηλαδή.

Σε ποιο στάδιο βρίσκεται αυτήν την στιγμή η προσπάθεια της διεθνούς αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου;

«Δεν είμαστε ικανοποιημένοι από τον αριθμό των αναγνωρίσεων. Όπως είναι γνωστό, τρεις ήταν οι μεγάλες γενοκτονίες του 20ου αιώνα. Η γενοκτονία των Εβραίων, των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής. Των Εβραίων αναγνωρίστηκε άμεσα, των Αρμενίων έμμεσα. Δυστυχώς για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων είμαστε πάρα πολύ πίσω, παρ' όλες τις προσπάθειες που κάνει ο οργανωμένος ποντιακός χώρος και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εγώ πιστεύω ότι δεν φτάνει μόνο η προσπάθεια του οργανωμένου ποντιακού χώρου. Θα πρέπει να αποφασίσει η Πολιτεία με όλα τα κόμματα. Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο ποντιακό. Είναι ζήτημα εθνικό και πανανθρώπινο. Επομένως πρέπει και η Πολιτεία και όλα τα κόμματα να συνδράμει στον αγώνα που κάνουμε».

Η Πολιτεία πόσο έχει βοηθήσει;

«Το 1994 αναγνωρίστηκε ομόφωνα στο ελληνικό κοινοβούλιο. Από εκεί και πέρα έχουν γίνει ελάχιστα βήματα και βοήθεια δεν υπάρχει. Τα κράτη που την ανηγνώρισαν ήταν η Κύπρος, το σουηδικό κοινοβούλιο, η Αρμενία και η Ολλανδία. Υπάρχουν βέβαια πολλές Πολιτείες που την έχουν αναγνωρίσει, όπως 15 Πολιτείες από την Αμερική, 3 από την Αυστραλία και τελευταία η Πολιτεία του Τορόντο».

Ποια είναι η συμβολή του οργανωμένου ποντιακού χώρου στην προσπάθεια αυτή;

«Η ΔΙΣΥΠΕ και η ΟΣΕΠΕ, η Ομοσπονδία της Αυστραλίας και της Αμερικής κάνουν τα πάντα. Αγωνίζονται, συνομιλούν με τους φορείς του εξωτερικού και πιέζουν τις κυβερνήσεις που ζούνε στο εξωτερικό για την αναγνώριση. Είναι πολύ δύσκολο, γιατί από την άλλη πλευρά υπάρχει η Τουρκία. Ιστορικά ομως έχει αποδειχθεί η συντέλεια της γενοκτονίας. Μετά από έρευνες της διεθνούς ένωσης μελετητών των γενοκτονιών, η οποία αποφάσισε ότι η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου έχει συνετελεστεί. Από εκεί και πέρα δρούνε τρία λόμπι. Το ένα είναι στο εξωτερικό των Αρμενίων που είναι πολύ δυνατό. Υπάρχει το λόμπι της Τουρκίας που είναι εξίσου δυνατό. Οι Τούρκοι στο εξωτερικό δίνουν πολλά λεφτά, για να εμποδίσουν την αναγνώριση των γενοκτονιών από διάφορα κράτη. Και το λόμπι το ελληνικό είναι ισχυρό, αλλά φαίνεται, ότι δεν έχουμε βρει ακόμα τον κατάλληλο συντονισμό.  

Γι'αυτό λέω, ότι δεν μπορούμε μόνο οι ομοσπονδίες να φέρουμε αποτέλεσμα. Πρέπει και οι ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού, να πιέσουν τις κυβερνήσεις στις χώρες που ζούμε, για να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία. Έχουμε δρόμο μακρύ, αλλά επιμένουμε».

Σε μερικές ημέρες,  στην πλατεία Αλεξάνδρας, γίνονται τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου γενοκτονίας. Μιλήστε μας για αυτήν εκδήλωση.

«Είναι σημαντική η υπόθεση. Γίνονται στις 21 Μαΐου τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου γενοκτονίας, τεραστίου απ' ότι ξέρω. Είναι σημαντικό ότι θα βρίσκεται στην Πλατεία Αλεξάνδρας, σε λιμάνι του Πειραιά, ο οποίος υπήρξε από τους μεγαλύτερους σταθμούς υποδοχής των προσφύγων κατά την ανταλλαγή πληθυσμών».  

Τι θα απεικονίζει το άγαλμα που θα στηθεί;

«Απεικονίζει την πορεία του ελληνικού ελληνισμού, από την Ανατολή μέχρι την Ελλάδα, όλο το δράμα του».  

Πως προσφέρθηκε ο κύριος Μαρινάκης να γίνει δωρητής του μνημείου; Γιατί όπως γνωρίζουμε δεν έχει σχέση με τον οργανωμένο ποντιακό χώρο...

«Δεν είστε καλά ενημερωμένος. Η μάνα του κυρίου Μαρινάκη είναι Ποντία».

Την καταγωγή τη γνωρίζουμε! Το πως προέκυψε η επαφή ρωτούμε να μάθουμε.

«Και αφού ξέρετε, τί ρωτάτε; Στο κάτω κάτω δηλαδή, πρέπει να είναι κανείς Πόντιος για να κάνει μία δωρεά;»

Λέγεται, ότι υπάρχει η πιθανότητα να αλλάξει η ονομασία της, από Αλεξάνδρας σε πλατεία Γενοκτονίας. Ισχύει;

«Υπάρχει μία υπόσχεση του Δήμου Πειραιά. Δεν ξέρω που βρίσκεται το θέμα».

Παρατηρούμε στο πρόγραμμα της εκδήλωσης, ότι ένας από τους ομιλητές είναι ο κύριος Στέφανος Τανιμανίδης, ο γ.γ.της ΠΑΣΠΕ, με τον οποίο έχετε έρθει σε αντιπαράθεση. Πως και προσεκλήθη;

«Η ιστορία ξεκίνησε από την Ένωση Ποντίων Εκπαιδευτικών που είναι μέλος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας. Ζήτησε, όχι μόνο από τον Δήμο Πειραιά, αλλά απ' όλες τις πόλεις της χώρας που υπάρχουν λιμάνια, να τοποθετηθούν μνημεία της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού. Απ' όλους τους Δήμους που έστειλε επιστολή η ΕΠΕ απήντησε μόνο ο Δήμος Πειραιά, ο οποίος και δέχτηκε. Από μένα, ως πρόεδρος της ΔΙΣΥΠΕ, μου ζητήθηκε να τεθεί όλη η ιστορία και κυρίως η τελετή υπό τη Διεθνή Συνομοσπονδία Ποντίων Ελλήνων,  

Από εκεί και πέρα αν εκλήθη ο ένας ή ο άλλος δεν είναι θέμα. Έτσι και αλλιώς η τελετή είναι υπό την ΠΟΕ. Όπως ξέρετε την Κυριακή μετά την 19η Μαΐου γίνεται επιμνημόνευση δέηση σε εκκλησία και στη συνέχεια καταθέσεις στεφάνων. Από εκεί και πέρα επειδή το μνημείο έγινε στο λιμάνι, η περιφέρεια της Παμποντιακής Νότιας Ελλάδας με τη συγκατάθεση βέβαια της ΠΟΕ ζήτησε αντί να γίνει στην Αθήνα αυτή η εκδήλωση να γίνει στο λιμάνι. Επομένως η τελετή αυτή είναι υπό την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας, η οποία απλά τη μετέφερε από την Αθήνα στον Πειραιά με τη σύμφωνη γνώμη της Περιφέρειας και του Δήμου στον Πειραιά.

Τώρα αν εκλήθη και ο κύριος Τανιμανίδης, αυτό δεν αφορά την ΠΟΕ, ούτε τη ΔΙΣΥΠΕ. Δεν έγινε δηλαδή καμία συνεννόηση μεταξύ ΔΙΣΥΠΕ και ΠΑΣΠΕ. Δεν έγινε καμία συνεννόηση με τον κύριο Τανιμανίδη. Είναι μία εκδήλωση θεσμική. Ο κύριος ομιλητής που θα αναφερθεί στο ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας είμαι εγώ. Πιθανότατα ο κύριος Τανιμανίδης εκλήθη από την Επιτροπή, χωρίς να υπάρχει κάποια συζήτηση μεταξύ των συνομοσπονδιών».

Είναι όμως ένα βήμα ενότητας στον ποντιακό χώρο η συμπαρουσία Παρχαρίδη-Τανιμανίδη σε μία εκδήλωση;  

«Η ενότητα στον ποντιακό χώρο υπάρχει έτσι και αλλιώς. Στον ελληνικό χώρο υπάρχει μία ενότητα που έγινε από οργανωτικό συνέδριο. Η ενότητα δεν μπορεί να γίνει από ψηλά. Γίνεται από τη βάση όπως ξέρετε. Δεν μπορούν μερικοί να αυτοδιορίζονται πρόεδροι ενωτικής επιτροπής και να προκαλούν ιστορίες. Η ενότητα γίνεται από τη βάση, με οργανωτικό συνέδριο, όπως δημιουργήθηκε η ΠΟΕ. Και σήμερα λοιπόν 350 σωματεία συσπειρώνονται γύρω από την ΠΟΕ. Ε τότε για ποιο πράγμα μιλάμε; Δεν υπάρχει ζήτημα μη ενότητας».