Το Σεράφειο κολυμβητήριο στο Ρουφ υπέστη μεγάλες ζημιές από τον καταστροφικό σεισμό του 1999 και κρίθηκε ακατάλληλο. Η ανακατασκευή του κρίθηκε επιβεβλημένη. 

Το 2003, αφού έγιναν όλες οι απαραίτητες μελέτες, το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ από όπου και χρηματοδοτήθηκε. Η έναρξη των εργασιών προκάλεσε
ανακούφιση στην τότε δημοτική αρχή αλλά και στους Αθηναίους που πίστεψαν ότι σύντομα το κολυμβητήριο θα είναι και πάλι έτοιμο. 

Υπολόγιζαν χωρίς την αρχαιολογική υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού. Στον περίβολο του χώρου βρέθηκε ένα αρχαίο πατητήρι και η περίφραξη
ενός αρχαίου... αμπελώνα. 

Τότε άρχισε η μεγάλη περιπέτεια. Όπως λέει στο newpost ο αντιδήμαρχος Βασίλης Αγγελόπουλος: «Ένας αρχαιολόγος του υπουργείου επιφορτίστηκε με την επίβλεψη του έργου. Αναγκαστήκαμε να κάνουμε μια νέα μελέτη και πολλές μετατροπές στο χώρο. Ήταν χρονοβόρο και κοστοβόρο. Δεν είχαμε φυσικά αντίρρηση. Η νέα μελέτη έγινε. Όμως και πάλι, το έργο δεν προχωρούσε».

Ο λόγος, όπως λέει, ήταν «η αδυναμία συνεννόησης με τον αρχαιολόγο ο οποίος αρνείτο να μας ενημερώσει αλλά και να ενημερωθεί από εμάς».
Ο κ. Αγγελόπουλος γίνεται πιο σαφής για αυτήν την «αδυναμία συνεννόησης», προκαλώντας την έκπληξη:

«Ο αρχαιολόγος είχε βρει σπόρους από αυτό το αρχαίο αμπέλι τους οποίους φύτεψε και πότιζε κάθε μέρα με το λάστιχο για πολλούς μήνες,
περιμένοντας να φυτρώσουν»!!!! 

Θα μπορούσε να ήταν αστείο, αν δεν ήταν πραγματικά τραγικό. «Το έργο καθυστέρησε ενάμιση χρόνο, κινδυνέψαμε να χάσουμε τα χρήματα
του ΕΣΠΑ καθώς είχαμε ακόμη δύο μήνες μπροστά μας για να το ολοκληρώσουμε. Επιπλέον, το κόστος παραμονής των αρχαιολόγων ξεπέρασε
το 1,5 εκατομμύριο ευρώ, χρήματα που πλήρωσε ο δήμος στο υπουργείο Πολιτισμού και το έργο παραδόθηκε με καθυστέρηση 15 μηνών», λέει ο Βασίλης Αγγελόπουλος.