Και κάποια στιγμή, μετά από 28 χρόνια ύπαρξης, ήρθαν ένας Σύριος, ένας Καναδός και μια Γιαπωνέζα να μου αποδείξουν ότι δεν ήξερα τίποτα από την ιστορία του τόπου μου. Ήρθαν στην Αθήνα και με ρωτούσαν πού είναι ο Ναός του Ηφαίστου. Παύση. Αρχίζοντας την έρευνα στα πέριξ καταστήματα και πλανόδιους του Θησείου, συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν ήξερε πού είναι αυτός ο Ναός του Ηφαίστου...
Γύρω στις 9 το πρωί της Παρασκευής ξεκινά η περιπέτεια του Αθηναίου τουρίστα που θέλει την επόμενη φορά που κάποιος θα τον ρωτήσει που βρίσκεται ο Ναός του Ηφαίστου να δώσει με ακρίβεια εκατοστού τις ακριβείς συντεταγμένες.

Στην επίσημη ιστοσελίδα του Lonely Planet, του κορυφαίου ταξιδιωτικού οδηγού στον κόσμο, η Ακρόπολη δεσπόζει στην πρώτη δεκάδα των προορισμών που πρέπει να δει στη ζωή του ένας ταξιδιώτης πριν πεθάνει.

Φουσκωμένος από περηφάνεια λοιπόν πηγαίνω στην Ακρόπολη. Με το μετρό η πρόσβαση είναι άμεση, κατεβαίνεις και έχεις δύο επιλογές: Ή θα πας στο νέο Μουσείο ή στον Αρχαιολογικό χώρο.

Μετά από μια... «δραματική εκλογή της Σόφι», αποφασίζω να κατευθυνθώ στα δεξιά, προς τον Αρχαιολογικό χώρο. Εξάλλου το Μουσείο είναι πολυδιαφημισμένο, εξαιρετικό μεν και άκρως συγκινησιακά φορτισμένο λόγω Έλγιν, αλλά παραμένει μουσείο. Αντίθετα, ο αρχαιολογικός χώρος είναι το ζωντανό παράδειγμα του  παρελθόντος σου, ο χώρος που ξέρεις ότι εκεί περπάτησαν και έζησαν άνθρωποι μερικές χιλιάδες χρόνια πριν.

Πριν όμως ξεκινήσουμε το ταξίδι, μια μικρή προειδοποίηση: καπέλο, μπουκαλάκι νερό, γερά παπούτσια και άπλετος χρόνος. Αυτά θα πρέπει να είναι τα απαραίτητα αξεσουάρ ενός επισκέπτη της Ακρόπολης.

Ο χώρος είναι ανοιχτός από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ και το εισιτήριο κοστίζει μόλις 12 ευρώ το ολόκληρο και 6 ευρώ το φοιτητικό. Τιμή σχετικά φθηνή, σε σύγκριση με πολλά άλλα μνημεία ανά τον κόσμο, όπως για παράδειγμα ο χώρος της Alhambra στη Γρανάδα της Ισπανίας όπου για την ίδια ώρα παραμονής και «ίσης» - αν μας επιτρέπεται ο όρος  - ιστορικής σημασίας μνημείο, κοστολογείται από το Ισπανικό υπουργείο Πολιτισμού στα 25 ευρώ.

Να σημειωθεί ότι με τα 12 αυτά ευρώ ο επισκέπτης έχει πρόσβαση στους εξής χώρους: Ακρόπολη Αθηνών, Αρχαία Αγορά Αθηνών - Άρειος Πάγος, Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού, Βόρεια κλιτύς Ακροπόλεως, Κεραμεικός, Μουσείο Αρχαίας Αγοράς Αθηνών, Νότια Κλιτύς Ακροπόλεως Αθηνών, Ολυμπιείο, Ρωμαϊκή Αγορά Αθηνών.

Εκτός από το νέο Μουσείο.

Ξεκινώντας λοιπόν βρίσκομαι μπροστά στο μικρό θέατρο του Διονύσου το οποίο είναι τοποθετημένο στο κάτω μέρος του βράχου της Ακρόπολης. Εκεί τοποθετείται η Νότια Κλίτυς της Ακρόπολης, ενώ προς στα αριστερά ο δρόμος τραβάει την ανηφόρα για το κυρίως αξιοθέατο, τον Παρθενώνα. Διαβάζω λοιπόν πως η Νότια Κλίτυς υπήρξε μια από τις σημαντικότερες θέσεις της Ακρόπολης, καθώς εκτός της πλούσιας πολιτιστικής δραστηριότητας υπήρξε σημαντικό προπύργιο προστασίας των Αθηναίων από εξωτερικούς κινδύνους, ενώ οι πηγές νερού ήταν άφθονες και ευεργετικές για την πόλη.

Στα αριστερά μας όπως προείπαμε ξεκινά η ανηφόρα για τον ιερό βράχο  της Ακρόπολης. Καθώς ανεβαίνω στο δεξί μου χέρι βρίσκεται το Θέατρο του Ηρώδη του Αττικού, ενώ μετά από λίγα βήματα φτάνω μπροστά στα Προπύλαια του Παρθενώνα...

Εκεί, με πιάνει το δέος.

Για δύο λόγους: Πρώτο – και κυριότερο – γιατί όσο και αν  βλέπεις από την ταράτσα του μπαλκονιού σου τον Παρθενώνα, δεν συγκρίνεται με τίποτα να το βλέπεις να ορθώνεται μπροστά σου επιβλητικός, γερασμένος και έτοιμος να σου πει μυριάδες ιστορίες από την ιστορία της ελληνικής ανθρωπότητας.

Και δεύτερο με πιάνει δέος από τους τόσους πολλούς τουρίστες. Όλες οι φυλές του Ισραήλ στριμώχνονται εκστασιασμένοι για να βγάλουν μια φωτογραφία με φόντο τα ερείπια της Ακρόπολης.

Και στα δεξιά μου, οι φημισμένες Καρυάτιδες. Που ομολογώ ότι είχα να τις δώ από το Δημοτικό, σε μια σχολική εκδρομή, τότε που το όλο σκηνικό δε μου προκάλουσε τίποτα εκτός από πείνα να φάω το σάντουιτς της γιαγιάς. Με άλλο μάτι πλέον προφανώς μαθαίνω για την ιστορία του Ερέχθειου, τότε που ο Ποσειδώνας έχασε την «ηγεσία» της πόλης από την Αθηνά και τουλάχιστον για παρηγοριά απέκτησε αυτό το κτήριο δίπλα από το ναό του Παρθενώνα.

Ο ίδιος ο ναός του Παρθενώνα, αφιερωμένος στη Θεά Αθηνά, είναι όπως ακριβώς τον περιέγραψα και πάνω. «Μιλά» συνέχεια, αν τον παρατηρήσεις καλά θα σου πει τις ιστορίες που έζησε, πως χτίστηκε από τους δύο αρχιτέκτονες τον Ίκτινο και τον Καλλικράτη, θα σου πει όμως και πώς καταστράφηκε το 1687 από την Πολιορκία του Μοροζίνη.

Απέναντι δεσπόζει η ελληνική σημαία, σημείο και αυτό ιστορικό, αφού επιτέλους συνειδητοποίησα αυτό που μάθαμε για την ύψωση της ελληνικής σημαίας από το Μανόλη Γλέζο ήταν πλέον μπροστά στα μάτια μου.

Η ώρα έχει περάσει και πρέπει οπωσδήποτε να κατευθυνθώ προς την Αρχαία Αγορά αν θέλω να μην πάθω ηλίαση. Η θέα όμως από την Ακρόπολη με καθυστερεί. Δεν βλέπεις και κάθε μέρα όλη την πρωτεύουσα να απλώνεται στα πόδια σου.

Η κατάβαση ήταν πιο εύκολη. Αγγίζοντας πλέον το ισόγειο, στα δεξιά σου κατευθύνεσαι προς την Αρχαία Αγορά. Η Αρχαία Αγορά εντοπίζεται ανάμεσα στους λόφους του Αρείου Πάγου και του Κολωναίου. Εκεί μαθαίνω ότι υπήρξε η κεντρική αγορά της Αθήνας για τέσσερις και πλέον αιώνες.

Περπατώντας προς το δρόμο βγαίνω προς το Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς, εκεί όπου φιλοξενούνται μερικά από τα αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν εκεί, αλλά και αντικείμενα των βυζαντινών και νεότερων χρόνων της Ελληνικής Ιστορίας.
Και ξαφνικά, βγαίνοντας από του Μουσείο αντικρίζω απέναντι μου ένα μνημείο... Ανοίγω τους χάρτες και τους οδηγούς, ελπίζοντας να είναι αυτό που νομίζω.

Προχωρώ ασυναίσθητα προς το μέρος του, παρατηρώντας δεξιά και αριστερά τα ερείπια όπου το καθένα από αυτά ήταν κάτι: Γυμνάσιο, ναός, ακόμα και αγωγό είχαν οι Αρχαίοι.

Ανεβαίνω το λοφίσκο και βλέπω ένα κτήριο σαν τον Παρθενώνα. Ανοίγω ξανά το βιβλίο και οι υποψίες μου επιβεβαιώνονται πανηγυρικά:

Αντικρύζω επιτέλους το Ναό του Ηφαίστου! Ήθελα να πω στον Khaled, τον Ashot και την Yiu ότι «παιδιά, το βρήκαμε», αλλά ο καθένας βρισκόταν στην πατρίδα του πια.

Μαθαίνω ότι ναός του Ηφαίστου χτίστηκε από τον Ίκτινο περίπου το 450 πΧ, ενώ κάποια στιγμή μέσα στην Ιστορία, έγινε χριστιανικός ναός, αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο.

Μετά από τρεις φωτογραφίες για να τις στείλω στους τρεις ξένους τουρίστες που είχα γνωρίσει, κατευθύνομαι προς την έξοδο.

Η αποστολή μου είχε σχεδόν τελειώσει. Όμως όχι και η Ιστορία αυτού του τόπου.

Βγαίνοντας κάθομαι στην απέναντι καφετέρια, βλέποντας την Ακρόπολη πια από μακριά και αισθάνομαι για πρώτη φορά περήφανος που είμαι Έλληνας.

Άγγελος Ανδρέου