Κατερίνα Πατρικαράκου, ετών 30, επιχειρηματίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα από το Λονδίνο και ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση. «Μένω στο σπίτι φίλων γιατί δεν έχω να πληρώσω το νοίκι» εξηγεί η ίδια στο αφιέρωμα του αμερικάνικου περιοδικού TIME οι συντάκτες του οποίου επέλεξαν ως πρόσωπο της Χρονιάς τον ''Ανώνυμο'' Διαδηλωτή.
Με μια φωτογραφία και αναλυτική συνέντευξη της Κατερίνας, το περιοδικό κάνει ειδική μνεία στους διαδηλωτές της Αθήνας, που συναποτελούν τα πρόσωπα που σφράγισαν την κρίσιμη χρονιά που σε λίγες εβδομάδες τελειώνει.  

Η Κατερίνα, εξηγεί το αμερικανικό έντυπο, από την πρώτη ημέρα που επέστρεψε στην Αθήνα συμμετέχει στις μαζικές πορείες. Κατεβαίνει στο Μοναστηράκι και περπατά μέχρι το Σύνταγμα. Δεν ανήκει σε κανένα σωματείο σε κανένα κόμμα. Σε κάθε πορεία είναι με τους φίλους της και εξακολουθεί να παρακολουθεί τις πορείες παράλληλα με τα μέτρα λιτότητας που ολοένα και αυξάνουν...

«Οι περισσότεροι φίλοι μου συμμετέχουν κι αυτοί στις πορείες. Έτσι όλοι μας υποστηρίζουμε και προσέχουμε ο ένας τον άλλον. Έχουμε κοινή αντίληψη για το τι συμαβίνει και τι πρέπει να κάνουμε. Για όλους τους υπόλοιπους οι οποίοι δεν συμμετέχουν - όχι επειδή δεν μπορούν - δεν ενδιαφέρομαι για ο,τι έχουν να δηλώσουν. Κάνω αυτό που πιστεύω», εξηγεί η ίδια στο TIME. 

Η πιο σημαντική ημέρα των διαμαρτυριών:

Θα έλεγα η 29η Ιουνίου. Δεν ήμουν στην Αθήνα όμως από όλα όσα είδα σε φωτογραφίες και άκουσα τους φίλους μου να διηγούνταιτα πάντα κινούνταν στους ρυθμούς του παραλόγου. Αστυνομικοί κυνηγούσαν τους διαδηλωτές σε όλη την Αθήνα και τους χτυπούσαν εν ψυχρώ καθώς διέσχιζαν τους δρόμους της Αθήνας με τα ποδήλατά τους. Υπήρχαν μάλιστα και κάποιοι αστυνομικοί που χτύπησαν ακόμη και γυναίκες οι οποίες φορούσαν τακούνια και κατευθύνονταν  προς  το θέατρο του Ηρώδου του Αττικού για να παρακολουθήσουν μία παράσταση. Έχω φίλους που ήταν μάρτυρες αυτών των θλιβερών εικόνων. Η αγριότητα των αστυνομικών δυνάμεων εκείνη την ημέρα έπιασε κόκκινο. Νωρίτερα εκείνον τον μήνα τα ΜΑΤ πέταξαν κροτίδα κρότου λάμψης κατά του δημοσιογράφου Μ. Κυπραίου με αποτέλεσμα εκείνος να χάσει την ακοή του. Δεν χρειάζεται να τονίσω ότι είχε ξεκαθαρίσει ότι ήταν δημοσιογράφος στις αστυνομικές δυνάμεις. Ακόμη δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω αυτό που συνέβη...

Το πιο σημαντικό μάθημα:

Ότι πρέπει να συνεχίσεις να μάχεσαι για τα δικαιώματά σου, γι αυτά που αξίζεις. Τίποτα δεν θα σου προσφερθεί εάν μείνεις απαθής παρακολουθώντας τις εξελίξεις από τον καναπέ του σπιτιού σου. Πρέπει να συμμετέχεις. Εάν δεν θες να διαμαρτυρηθείς τουλάχιστον βοήθησε όλους όσους έχουν αναάγκη. Και στην Ελλάδα είναι πολλοί.  

TIME: Ο ΔΙΑΔΗΛΩΤΗΣ
ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ, ΑΘΗΝΑ, ΜΟΣΧΑ 

Με αναλυτικές προσωπογραφίες και συνεντεύξεις διαδηλωτών από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γής, εκτός από την Ελλάδα, το ΤΙΜΕ κάνει λόγο για τα πρόσωπα της χρονιάς, αυτά που συνιστούν τον "ανώνυμο διαδηλωτή". 


«Η Ιστορία πολλές φορές προκύπτει εκ των υστέρων και τα γεγονότα αποκτούν αξία μόνο όταν γυρίζουμε πίσω και τα αναζητούμε. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι όταν ένας νεαρός πωλητής φρούτων θα αυτοπυρπολείτο σε μια πόλη της Τυνήσιας που ούτε καν υπήρχε στον χάρτη, θα προκαλούσε κύμα διαμαρτυριών που θα έριχναν δικτάτορες στην Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη, ενώ θα 'ταρακουνούσαν' καθεστώτα στη Συρία, την Υεμένη και το Μπαχρέιν.

» Ή ότι το πνεύμα της διαφωνίας θα έβγαζε στους δρόμους του Μεξικανούς κατά των καρτέλ των ναρκωτικών, τους Έλληνες στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν για πολιτικούς που δεν έδωσαν ποτέ λόγο, τους Αμερικανούς να καταλάβουν δημόσιους χώρους, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την άνιση κατανομή του εισοδήματος και τους Ρώσους κατά ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος.

Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει το περιοδικό, οι διαδηλώσεις έχουν επηρεάσει χώρες με πληθυσμό 3 δισεκατομμύρια και η λέξη «διαμαρτυρία» εμφανίστηκε το 2011 σε εφημερίδες και διαδικτυακά μέσα περισσότερο από ποτέ άλλοτε στην Ιστορία.