Καθώς η αναζήτηση για μία αποτελεσματική, εφικτή και βιώσιμη τεχνολογία δέσμευσης και αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα συνεχίζεται, ερευνητές από το πανεπιστήμιο Μόνας της Αυστραλίας και τον Οργανισμό Επιστημονικών και Βιομηχανικών Ερευνών της Κοινοπολιτείας (CSIRO) έρχονται να προτείνουν κάτι νέο: ένα μεταλλικό οργανικό πλαίσιο (MOF), το οποίο μπορεί να απορροφήσει και να απελευθερώσει CO2, με τον ίδιο τρόπο που ένα σφουγγάρι απορροφά και αποβάλλει το νερό.

Οι επιστήμονες ονόμασαν τη μέθοδό τους «δυναμικό φωτοδιακόπτη», καθώς η απελευθέρωση του συσσωρευμένου διοξειδίου του άνθρακα πυροδοτείται με την έκθεση του φωτοευαίσθητου MOF στην υπεριώδη ακτινοβολία.

«Πρόκειται για μια συναρπαστική εξέλιξη στο πεδίο της δέσμευσης άνθρακα γιατί η διαδικασία λειτουργεί με τη χρήση συσσωρευμένης ηλιακής ενέργειας αντί για περισσότερη ενέργεια με βάση τον άνθρακα», δήλωσε ο επικεφαλής της ομάδας του CSIRO Δρ. Μάθιου Χιλ.

Όπως εξηγεί ο ίδιος, μια συμβατική μέθοδος δέσμευσης άνθρακα χρησιμοποιεί υγρούς απορροφητές, για παράδειγμα αμίνες, προκειμένου να εγκλωβίσει και να απορροφήσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ή άλλων αερίων. Εν συνεχεία αυτοί θερμαίνονται προκειμένου να απελευθερώσουν τα δεσμευμένα αέρια εκεί όπου τελικά θα αποθηκευτούν. Η διαδικασία καταναλώνει έως και το 30% της ισχύος μιας μονάδας παραγωγής ενέργειας.

Το πλαίσιο που εφηύρε ο ίδιος και η ομάδα του είναι πολύ αποδοτικότερο καθώς μπορεί να απορροφήσει ακόμη και 1 λίτρο αερίου αζώτου με μόλις 1 γραμμάριο υλικού και με την κατανάλωση πολύ λιγότερης ενέργειας, ενώ απελευθερώνει στη στιγμή έως και το 64% των εκπομπών που απορροφά μόλις εκτεθεί στην υπεριώδη ακτινοβολία.

Επόμενος στόχος των αυστραλών ερευνητών είναι να αυξήσουν περαιτέρω την αποδοτικότητα του συστήματός τους, προκειμένου στο μέλλον να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε βιομηχανικά περιβάλλοντα. Πιστεύουν ότι, εάν η μέθοδος υιοθετηθεί, θα απαιτεί ελάχιστη ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές.

Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας πιστεύει ότι η δέσμευση και αποθήκευση άνθρακα, γνωστή με τα αρχικά CCS, θα μπορούσε να βοηθήσει στον περιορισμό των εκπομπών CO2 κατά 7 γιγατόνους, από τους 42 γιγατόνους που υπολογίζει ότι απαιτούνται προκειμένου η αύξηση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας να μην υπερβεί τους 2 βαθμούς Κελσίου.

Σύμφωνα, ωστόσο, με πρόσφατη έκθεση του διεθνούς ινστιτούτου για τη CCS, με θέμα τις τελευταίες εξελίξεις στο συγκεκριμένο πεδίο, η υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου «μοιάζει πολύ απίθανη».

Πηγή: naftemporiki.gr