Ένας στους δύο Έλληνες μέχρι το 2030 θα ανήκει στην κατηγορία των ατόμων με μειωμένη κινητικότητα, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ).

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Eurostat, το ποσοστό των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) στην Ελλάδα, φτάνει το 10% του συνολικού πληθυσμού, ενώ σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης τα άτομα με αναπηρία αντιπροσωπεύουν πάνω από το 15% του πληθυσμού, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Όπως επισημαίνει, η ΕΣΑμεΑ, ανάγκες παρόμοιες μ’ αυτές των ατόμων με αναπηρία έχει ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, αφού σε αυτό περιλαμβάνονται άτομα με μειωμένη κινητικότητα γενικότερα, όπως οι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών, οι γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης και τα μικρά παιδιά. Τονίζει, δε, ότι τα άτομα άνω των 65 ετών αναμένεται, μέχρι το 2030, να αποτελούν ποσοστό 30% του πληθυσμού.

«Δε νοείται πια να μιλάμε για αειφόρες κοινωνίες, αν αυτές δεν ικανοποιούν τις ανάγκες όλων των πολιτών, αν δεν ενσωματώνουν τη διάσταση της προσβασιμότητας στους πολίτες με αναπηρία και με μειωμένη κινητικότητα γενικότερα. Όταν σύντομα, ο ένας στους δύο πολίτες θα ανήκει στις παραπάνω κατηγορίες, δεν είναι δυνατόν η κοινωνία να είναι βιώσιμη αν δεν τους επιτρέπει πλήρη αυτονομία και ισότιμη συμμετοχή στα κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικά δρώμενα», δηλώνει ο Πρόεδρος της Ε.Σ.Α.μεΑ., Ιωάννης Βαρδακαστάνης και προσθέτει: «Η Πολιτεία πρέπει να αντιληφθεί ότι ο σεβασμός των ατόμων με αναπηρία δεν αποτελεί μόνο θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αναδεικνύεται πλέον σε θέμα επιβίωσης των κοινωνιών».

Όπως επισημαίνει η ΕΣΑμεΑ, «το σημερινό δομημένο περιβάλλον, συνεχίζει να αποτελεί “ναρκοπέδιο” για τα ΑμεΑ». Άτακτα τοποθετημένες πινακίδες και αστικός εξοπλισμός, λάθος κατασκευασμένα πεζοδρόμια και οδηγοί τυφλών που καταλήγουν σε τοίχους και περίπτερα, μέσα μαζικής μεταφοράς μη προσβάσιμα, ιδιαίτερα στην ελληνική περιφέρεια, απρόσβατα κτίρια δημοσίων υπηρεσιών κ.λπ. συνθέτουν το καθημερινό σκηνικό της ζωής τους. Κατά την προετοιμασία των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων έγιναν κάποιες παρεμβάσεις για τη βελτίωση της προσβασιμότητας με επίκεντρο την Αθήνα. Στη συνέχεια όμως κι αυτές εγκαταλείφθηκαν ασυντήρητες με αποτέλεσμα την απαξίωσή τους.

Στο μεταξύ η ευρωπαϊκή και διεθνής κοινότητα, έχοντας αντιληφθεί την αναγκαιότητα της διασφάλισης της προσβασιμότητας για όλους τους πολίτες, ιδιαίτερα με αφορμή τη γήρανση της κοινωνίας, θεσπίζει πολιτικές για την προώθηση της προσβασιμότητας και της αυτονομίας των ΑμεΑ.

Σημαντικότερος σταθμός αυτής της προσπάθειας είναι η σύνταξη της Διεθνούς Σύμβασης του Ο.Η.Ε. για τα δικαιώματα των ΑμεΑ, η οποία μετά την επικύρωσή της από την Ε.Ε. αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Αυτό που απαιτείται άμεσα από την Ελλάδα, σύμφωνα με την ΕΣΑμεΑ, είναι «η προσαρμογή της νομοθεσίας και όλων των πολιτικών στη Σύμβαση και η οριζόντια διάχυση της διάστασης της αναπηρίας και της προσβασιμότητας, σε αυτές».

Ο Νίκος Βουλγαρόπουλος, εκδότης του περιοδικού «Αναπηρία Τώρα» και ένας από τους πλέον ενεργούς πολίτες, που συμμετέχουν στο κίνημα της αναπηρίας, στην Ελλάδα σκιαγραφεί «με μελανά χρώματα» την καθημερινότητα των πολιτών με κινητικά προβλήματα. «Σ’ αυτό το περιβάλλον, τα άτομα με αναπηρία είναι αδύνατον να υπάρξουμε. Η καθημερινότητα είναι απρόβλεπτη», λέει και προσθέτει: «Το τελευταίο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια. Ο δήμος Αθηναίων, αντί για ράμπες, έχει φτιάξει μικρά σκαλοπάτια. Πολλές από τις ράμπες δεν καταλήγουν ομαλά, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε ούτε να κατέβουμε, ούτε να ανέβουμε». Μιλώντας για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ο κ. Βουλγαρόπουλος κατήγγειλε αδιαφορία από πλευράς της πολιτείας και από πλευράς πολλών οδηγών λεωφορείων: «Αγοράστηκαν, πριν από μερικά χρόνια, λεωφορεία με πανάκριβες ηλεκτρονικές ράμπες, πολλές εκ των οποίων έχουν χαλάσει σήμερα και είναι άχρηστες. Θα μπορούσαν να είχαν αγοράσει λεωφορεία με χειροκίνητες ράμπες που δεν θα χαλούσαν ποτέ. Από την άλλη, πολλοί οδηγοί, απλά βαριούνται να τις ανοίξουν και μας λένε ότι “χάλασε η ράμπα”», επισημαίνει και συμπληρώνει: «Ευτυχώς που έχουμε το μετρό, τον ηλεκτρικό και το τραμ, όταν λειτουργούν».

Σχολιάζοντας το πώς βιώνουν την κρίση τα άτομα με αναπηρία και τί θα μπορούσε να γίνει, σε επίπεδο προτάσεων, ο κ. Βουλγαρόπουλος αναφέρει: «Όταν δεν υπάρχει δομημένη βοήθεια στην Ελλάδα, για όσους δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, με αυτή την κρίση οι ανάπηροι πεθαίνουν» και τονίζει ότι «όλοι οι Έλληνες, μαζί με αυτούς και τα άτομα με αναπηρία, εδώ και 35 χρόνια τα περιμέναμε όλα από ένα αναξιόπιστο κράτος. Το κράτος παραμένει αναξιόπιστο. Η εποχή των προτάσεων πέρασε. Τώρα χρειάζεται δημιουργικός ακτιβισμός. Αυτό μεταφράζεται σε αυτενέργεια, το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να δούμε σε κάθε γειτονιά πώς μπορούμε να επιβιώσουμε».

TAGS