Η Χαρούλα Αλεξίου, είναι η σπουδαιότερη Ελληνίδα τραγουδίστρια που έχουμε σήμερα… Άνθρωπος χαμηλών τόνων, μιλάει σπάνια και δεν αναλώνεται σε άσκοπες δηλώσεις. Η κορυφαία ερμηνεύτια επέλεξε να δώσει μια από τις λίγες συνεντεύξεις της στο aixmi.gr , όπου αναφέρθηκε στην πολιτική κατάσταση της χώρας μας και την πορεία της τέχνης μέσα από την ελληνική κρίση.
Ακολουθεί αυτούσιο ένα αποσπασματικό μέρος της συνέντευξης:


Πως εξηγείτε όλα όσα συμβαίνουν;
Εκτός από το θυμό που νιώθω, στο μυαλό μου υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Δεν ξέρεις πια με ποιον πρέπει να τα βάλεις. Σαν να μην έχει πρόσωπο όλο  αυτό το κακό. Μιλάμε για νέα τάξη πραγμάτων για τον συγχρονισμό μας με την Ευρώπη, νομίζω όμως ότι δεν έχουμε καταλάβει τίποτα.

Υπήρξα υπέρ της παγκοσμιοποίησης. Τι ανοησία! Δεν είχα κατανοήσει ποτέ τι σήμαινε αυτό πραγματικά.
Φτάσαμε στο σημείο όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται καταρχήν για το σπίτι τους, για την ίδια τους τη ζωή και για ένα κοινό συμφέρον. Αυτό το κοινό συμφέρον, όμως, τώρα ποιο είναι;  Δεν ήταν έτοιμη η Ελλάδα να ακολουθήσει τα ευρωπαϊκά πρότυπα και να πειθαρχήσει σ’ αυτούς τους κανόνες. Ενδεχομένως λόγω της ψυχοσύνθεσης των Ελλήνων, αλλά και λόγω άγνοιας για το τι σήμαινε όλο αυτό.

Λέτε πως έγινε κάπως απότομα;
Εμείς πάντα είχαμε έναν τρόπο να τα βολεύουμε μεταξύ μας, να πιστεύουμε στο θαύμα της τελευταίας στιγμής. Ξεμυαλιστήκαμε πάρα πολύ με το «ξένο». Αυτό το ξελόγιασμα έγινε από πολύ νωρίς. Πρώτα θέλαμε να μοιάσουμε στους Αμερικανούς, μετά να γίνουμε Ευρωπαίοι. Έπαιξαν μεγάλο ρόλο σ’ αυτό και τα media. Όταν άρχισαν να υπόσχονται αυτή την πλαστή ευτυχία στους ανθρώπους, να προβάλλουν την υπερκατανάλωση, τα ξένα πρότυπα. Κι εμείς κυνηγούσαμε ένα όραμα που δεν ήταν δικό μας. Δεν ήταν ελληνικό, δεν είχε να κάνει με τον τόπο μας, με τη φύση μας, με τη θάλασσά μας, με την καλοσύνη των Ελλήνων, με τη φιλοξενία, με τον οικογενειακό μας Πολιτισμό.

Δεν νιώθαμε, βέβαια, να διαφέρουμε όταν οικονομικά έμοιαζαν όλα ανθηρά.
Μας πέσανε πολλά λαχεία ξαφνικά. Αποκτήσαμε εύκολο χρήμα και βρήκαμε και τον τρόπο για εύκολη αρπαγή. Τώρα το πληρώνουμε αυτό. Είναι, όμως, τόσο πολύ τραυματισμένο το σώμα της Ελλάδας που δεν μπορείς να καταλάβεις από πού πρέπει να ξεκινήσει η θεραπεία. Η Ελλάδα είναι βαριά άρρωστη. Κι αυτό, νομίζω, είναι το χειρότερο που μας συμβαίνει. Γι’ αυτό φτάνουμε σε ακραία φαινόμενα, όπως προ ημερών, που είδαμε να καταστρέφουν την πόλη τους.

Συμπεριφερόμαστε χωρίς να έχουμε εξηγήσεις για όλο αυτό που συμβαίνει; Λέμε ότι απλά ήταν να συμβεί;
Έχουμε συμμετοχή. Δεν γίνονται από μόνα τους τα πράγματα. Δεν ξέρω… Τη μια μέρα σκέφτομαι έτσι, την άλλη μέρα αλλιώς… Και καμιά φορά σκέφτομαι πως δεν γίνεται τίποτα τυχαία. Καμιά φορά και η καταστροφή χρειάζεται και ο θάνατος χρειάζεται για να πάει κάτι μπροστά. Το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή, εκείνο για το οποίο νιώθω βαθιά την ανάγκη μέσα μου, είναι να ξαναγαπήσω την Ελλάδα. Να ξαναγαπήσω τους Έλληνες, να ξαναγαπήσω τις παλιές μου αρχές. Να ξαναγυρίσω κάπου που υπάρχει αλήθεια. Και νομίζω ότι αν ξαναβρούμε την παλιά μας σχέση και την παλιά αγάπη, να την ξυπνήσουμε αυτή την αγάπη για την χώρα μας, πολλά θα γίνουν. Και νέοι άνθρωποι θα βγούνε μπροστά και θα φύγει όλο αυτό το σάπιο σύστημα που υπάρχει μέσα στην πολιτική.

Τι σας στοίχισε περισσότερο σε όλα αυτά;
Το χαμένο ήθος στην πολιτική. Το να εκλέγεις έναν αντιπρόσωπό σου και αυτός να κλέβει τα χρήματα που έρχονται για να βοηθήσουν τη χώρα, να μη δικάζεται κανείς, να μην τιμωρείται κανείς. Και το θράσος αυτών των ανθρώπων να θέλουν να είναι πάντα εκεί, να έχουν τις θέσεις τους, να ζητάνε από τον κόσμο να τους ξαναψηφίσει. Και στο μεταξύ να μην δημιουργείται χώρος ώστε να μπει νέο αίμα. Θέλω να ξαναρχίζω να ελπίζω. Θέλω να δω ένα νέο πρόσωπο και να με »ψήσει». Δεν πειράζει ας με ξανακοροϊδέψει. Αλλά αυτή τη στιγμή θέλω κάποιον να τον δω με συμπάθεια.