Απεβίωσε την Τρίτη στο σπίτι του σε ηλικία 94 ετών ο Αλέξης Σολoμός, σκηνοθέτης, μεταφραστής, και θεωρητικός του θεάτρου. 
Διατέλεσε δυο φορές διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και για την προσφορά και το έργο του, του είχε απονεμηθεί ο Ταξιάρχης του Φοίνικα, είχε τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών και είχε αναγορευτεί επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Η κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή στις 11. 30 στην Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Άνοιξη. 

Γεννημένος στην Αθήνα, και με καταγωγή από την Κεφαλονιά , υπήρξε μαθητής του Κουν, και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου,τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών του Λονδίνου το Πανεπιστήμιο του Γέιλ και το Δραματικό Εργαστήρι του Πισκάτορ. Το 1937 σχεδίασε τα κοστούμια για τον Μάκβεθ που ανέβασε η Μαρίκα Κοτοπούλη και ξεκίνησε τη συνεργασία του το 1939 παρουσίασε την πρώτη του σκηνοθεσία στην Αρκούδα του Τσέχωφ. 

Στην Κατοχή εργάστηκε ως ηθοποιός, ενδυματολόγος, μεταφραστής και κριτικός κινηματογράφου. Η επαγγελματική θεατρική του σταδιοδρομία άρχισε ουσιαστικά με τη συνεργασία του στο Θέατρο Αθηνών του Κωστή Μπαστιά το 1942 και στη συνεχεία συμμετείχε ως ηθοποιός στο "Δίλημμα του Γιατρού" του Μπέρναρντ Σω ενώ παράλληλα σχεδίασε τα κοστούμια της παράστασης Αΐντα του Βέρντι, που παρουσιάστηκε στο Θέατρο Ολύμπια. Το 1943 συνεργάστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ως ηθοποιός, με το Θέατρο Τέχνης όπου το 1944 ανέβηκε στο ίδιο θέατρο το θεατρικό του έργο "Ο τελευταίος ασπροκόρακας" και το ένα χρόνο αργότερα "Το μονοπάτι της λευτεριάς".

Ο Αλέξης Σολομός σκηνοθέτησε μια σειρα έργων τη δεκαετία του ΄40 στην Νεα Υόρκη αλλά και το Λονδίνο. Με την επιστροφη του στην Ελλάδα συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο έως και το 1992, όπου σκηνοθέτησε περίπου εκατόν δύο (102) θεατρικές παραστάσεις. Εξήντα πέντε (65) περίπου παραστάσεις σκηνοθέτησε σε διάφορους αθηναϊκούς θιάσους, στο ΚΘΒΕ, και στην Ε.Λ.Σ. Το 1964 ίδρυσε το δικό του θίασο, με την επωνυμία "Προσκήνιο" (1967-1978). Θεωρείται από τους σκηνοθέτες που συνέβαλλαν στην αναβίωση των έργων του Αριστοφανη ανεβάζοντας στην Επίδαυρο δέκα από τις ένδεκα κωμωδίες του ενω σκηνοθέτησε έργα και των τριών μεγάλων Ελλήνων Τραγικών. Πλούσιο υπήρξε και το μεταφραστικό έργο του.