Η ομορφιά είναι που μας σώζει πάντα και τα τραγούδια είναι που μπορούν να εκτείνουν τον προσωπικό μας μικρόκοσμο σε διαστάσεις σχεδόν άπειρες και συμπαντικές.
Έχει δίκιο ο Διονύσης όταν λέει ότι το τραγούδι είναι η συντομότερη απόσταση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους και στην περίπτωση των περισσοτέρων τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι η απόσταση αυτή γίνεται σχεδόν μηδενική – γίνεται πραγματική επαφή.

Ως ιδιοφυής καλλιτέχνης ο ίδιος, ο Σαββόπουλος ξέρει πολύ καλά ότι τις ιδιοφυίες δεν τις διασκευάζεις – απλώς νιώθεις τους ιδιαίτερους ρυθμούς τους, ανασαίνεις και ρουφάς την ταυτότητά τους και απλά τις ερμηνεύεις. Έτσι, το βράδυ της Δευτέρας 1/10 στο Ηρώδειο έγινε μια νύχτα μαγική καθώς ο μουσικός κόσμος του Μάνου Χατζιδάκι γινόταν ένα με το φανταστικά ήμερο ντεκόρ – μέσα μας κι έξω μας – και με σχεδόν γεμάτο (και όχι χάρτινο) το φεγγαράκι καθάριζε πλήρως κάθε κακή μας σκέψη.

Μια πλήρης αναγέννηση συναισθημάτων με κάθε τραγούδι που με άνεση γινόταν σκηνή μιας δικής μας ταινίας που τη βιώναμε συλλογικά, με τη γλύκα να μας κυριεύει και τη συγκίνηση να γίνεται ζωτική μας λειτουργία.

Με γενναιόδωρες χορωδίες (δύο παιδικές από την Πάτρα) και πλούσιες ορχήστρες (την υπέροχη ορχήστρα νυκτών εγχόρδων της Πάτρας, το εμπλουτισμένο ροκ γκρουπ του Διονύση και των φίλων του – σε εξαιρετικές ενορχηστρώσεις της Βάσως Δημητρίου – και την μπάντα πνευστών του Ναυτικού να κλείνει στο τέλος). Έτσι το ήθελε ο Σαββόπουλος, έτσι το είχαμε ανάγκη κι εμείς.

Ο Μάνος Χατζιδάκις σίγουρα χαμογελούσε – και από το χαμόγελο και το βλέμμα του ένιωθες πως έχριζε τον Διονύση Σαββόπουλο ιδανικό του ερμηνευτή... 

πηγή: athinorama