Η ουτοπία της ωραιοποιημένης πραγματικότητας κραδαίνει τη ματαιότητά της στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, που στην αγωνία της να νικήσει τον φόβο, μετατρέπεται σε άγριο κυνηγό της εξουσίας και της δύναμης.

Καλώντας τον θεατή να σκεφτεί και να πάρει θέση απέναντι σε θεμελιώδη ερωτήματα της εποχής μας, το έργο του Ντέιβιντ Μάμετ, «Ολεάννα», παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη, στο θέατρο Εμπορικόν, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Ένα προκλητικό έργο

Ο - βραβευμένος με Πούλιτζερ - αμερικανός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Ντέιβιντ Μάμετ, σε αυτό το έργο που θεωρείται από τα πιο προκλητικά κείμενά του, επιχειρεί μία διερεύνηση της «ουτοπίας της πραγματικότητας», μέσα από τη σφοδρή αντιπαράθεση ενός άντρα και μίας γυναίκας, τους οποίους ενσαρκώνουν ο Δημήτρης Καταλειφός και η Λουκία Μιχαλοπούλου.

Στο φαινομενικά ελεύθερο και δημοκρατικό περιβάλλον ενός πανεπιστημίου, ένας καθηγητής και μία φοιτήτρια μετατρέπονται σε άγρια θηρία, καθώς συγκρούονται ανελέητα στο αδυσώπητο κυνήγι της εξουσίας και της ασφάλειας, χάνοντας κάθε ευκαιρία για κατανόηση και επικοινωνία, ρίχνοντας, έτσι, τη μάσκα της δήθεν πολιτισμένης δημοκρατίας που τους περιβάλλει.

Προκαλώντας αντιδράσεις

Το έργο παρουσιάστηκε το 1992, συμπίπτοντας χρονικά με τη δικαστική υπόθεση της μήνυσης κατά του Clarence Thomas, υποψήφιου για το Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α., ο οποίος κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση μιας καθηγήτριας πανεπιστημίου. Όπως ήταν αναμενόμενο, το κείμενο δεν άρεσε καθόλου στον βορειοαμερικανικό φεμινιστικό κύκλο, ο οποίος κατηγόρησε τον συγγραφέα για μισογυνισμό.

Ο Ντέιβιντ Μάμετ, στην ερώτηση «τί θέλατε να πείτε, γράφοντας την "Ολεάννα";», απάντησε: «Τίποτα δεν ήθελα να πω. Το έργο ήθελα να γράψω. Ξέρω ότι για πολλούς ανθρώπους είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτούν κάτι απλό: ότι ενώ φαίνεται πως ένα έργο εμπεριέχει κάποιο μήνυμα, ο ίδιος ο συγγραφέας δεν είχε καμία πρόθεση να στείλει το μήνυμα αυτό. Εγώ το μόνο που θέλω είναι να γράψω μια ιστορία. Να παρακολουθήσω τις πράξεις προσώπων με μεγάλο θεατρικό ενδιαφέρον, μέχρι τη λογική τους κατάληξη, για να δούμε πού αυτές οδηγούν».

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Δάφνη Λαρούνη, σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη, σκηνικό: Γιώργος Γαβαλάς, φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος, μουσική: Σταύρος Γασπαράτος, βοηθός σκηνοθέτη: Ηλιάνα Μαυρομάτη, παραγωγή: Ελληνική Θεαμάτων. Παίζουν: Δημήτρης Καταλειφός, Λουκία Μιχαλοπούλου.

Πηγή: naftemporiki.gr