Το «Υπόγειο» αποτελεί σταθμό στη βιβλιογραφία του Ντοστογιέφσκι, όχι μόνο για τον τρόπο αφήγησης αλλά, κυρίως, για τα κεφαλαιώδη φιλοσοφικά ζητήματα που θέτει και τα οποία επανεμφανίζονται στα μεγάλα μυθιστορήματα του Ρώσου συγγραφέα καθιστώντας τον μια από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές μορφές παγκοσμίως.

Ο Ντοστογιέφσκι ασχολήθηκε επίμονα με το Εγώ και την ελευθερία του ατόμου. Χωρίς ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει άνθρωπος. Η κατάκτηση της ελευθερίας, ωστόσο, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου· δεν αρκεί μόνο ο ορθός λόγος για να πετύχεις το στόχο, χρειάζεται να διανύσεις το δρόμο της οδύνης, του πόνου. Καλεί τον θεατή ως μάρτυρα, θέλει να αποσπάσει από αυτόν το δικαίωμα να σκέφτεται διαφορετικά και το δικαίωμα να υπάρχει. Ο Ντοστογιέφσκι δεν μιλά για να διαδώσει τις ιδέες του και να διαφωτίσει τους γύρω του. Αναζητά ο ίδιος το φως.

O Πάνος Αγγελόπουλος μετά την Ασκητική του Ν.Καζαντζάκη ανεβάζει το Υπόγειο του Ντοστογιέφσκι, ένα ακόμα κείμενο που δεν είναι αμιγώς θεατρικό. Είναι η δεύτερη τολμηρή απόπειρα του σκηνοθέτη να παρουσιάσει κείμενα που δεν έχουν γραφτεί για το θέατρο και μάλιστα τα εμβληματικά κείμενα μεγάλων συγγραφέων της παγκόσμιας λογοτεχνίας.