Στα 85 της χρόνια, "έσβησε" μία μεγάλη κυρία  του ελληνικού κινηματογράφου.

Η Καίτη Λαμπροπούλου, η μοναδική ηθοποιός, "έφυγε" από τη ζωή, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά της και όλους εκέινους που την αγάπησαν μέσα από τις αξέχαστες ταινίες της.

Η ίδια, αν και δεν έπαιζε πρωταγωνιστικούς ρόλους, αγαπήθηκε πολύ από το κοινό μέσα από χαρακτηριστικούς ρόλους σε θέατρο και κινηματογράφο.

Η Καίτη Λαμπροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926, αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά της λόγω των εμπορικών δραστηριοτήτων του πατέρα της.

Η Καιτούλα -όπως τη φώναζαν- ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας Λαμπροπούλου με πρώτο τον αδερφό της Ηρακλή και τρίτη την αδερφή της Τοτό.

Το ξεκίνημά της άρχισε νωρίς, το 1942, όταν ήταν ακόμη μαθήτρια. Τότε ξεκίνησε τα μαθήματα στο θέατρο Τέχνης -κρυφά απο την οικογένειά της. Συμμετείχε στην πρώτη παράσταση του Θεάτρου Τέχνης μαζί με τον Κάρολο Κουν το 1942-1943, στην Αγριόπαπια του Ίψεν.

Με το Θέατρο Τέχνης συνεργάστηκε στα έργα "Σουάνεβιτ", "Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε", "Κωνσταντίνου και Ελένης", "Βυσσινόκηπος", "Στέλλα Βιολάντη", "Το πρώτο έργο της Φάννυ", "Δεν μπορείς να ξέρεις", "Χαρούμενα νιάτα", "Βρικόλακες".

Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο υπό τη διεύθυνση του Ροντήρη και πήρε μέρος στις παραστάσεις: Φοιτηταί, Ζητείται υπηρέτης, Συρανό ντε Μπερζεράκ, Το φιντανάκι, Λοκαντιέρα, Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής, Οι Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ κ.ά.

Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1951 στην ταινία "Το παιδί μου πρέπει να ζήσει".

Εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές, καθώς και στο περίφημο Θέατρο της Δευτέρας.

Στις 20 Δεκεμβρίου 2004 απονεμήθηκε στην ίδια και την Σμαρούλα Γιούλη το έπαθλο "Κυβέλη" για τη συνολική τους θεατρική προσφορά.

Η κηδεία της θα γίνει στις 3 το μεσημέρι της Τετάρτης από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Υπήρξε σύζυγος του Γεωργίου Ρούσσου.