«Καταζητούμαι. Διέρρηξα τον βίο μου. Τι να έκανα; Μόνο με τα ξένα δεν τα έβγαλα πέρα/ είχα βλέπεις να τρέφω/ εκείνο το ρεμάλι τον ψυχισμό μου».

Κική Δημουλά, από την τελευταία της ποιητική συλλογή «Τα εύρετρα» εκδ. 'Ικαρος.

«Η Κική Δημουλά έμαθε στους νέους να διαβάζουν ξανά ποίηση και έστρεψε τα φώτα της δημοσιότητας στην ποίηση και τους ποιητές».

Με αυτά τα λόγια ο Γιώργος Χρονάς-ποιητής και ο ίδιος και εκδότης-καλωσόρισε και προλόγισε χθες βράδυ την Κική Δημουλά στον πολυχώρο Passport στον Πειραιά. Κόσμος του πνεύματος αλλά και πολλοί απλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν-αψηφώντας το τσουχτερό κρύο-για να συναντήσουν την ποιήτρια που συγκινημένη, παρακολουθούσε ομιλητές και κοινό.

«Τίποτε άλλο δεν έκανα παρά να αφοσιωθώ σε αυτό που από τη φύση μου προσφέρθηκε» είπε η ποιήτρια και τόνισε πόσο οικεία αισθάνεται με τον Πειραιά : «είναι ο τόπος που με θέλγει μελαγχολικά, καθώς από εδώ ξεκινούν τα πλοία τα μεγάλα και τα μικρά, τα μακρινά και τα κοντινά ταξίδια τους. Εδώ όμως εδρεύει και το σεβαστό ίδρυμα Αικατερίνη Δασκαλίδη που έχω την τιμή να είμαι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του» εξήγησε, στο πυκνό ακροατήριο.

Στην ομιλία της έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην σχέση της με τη νεολαία, που την πλησιάζει συχνά και την ρωτά για τα συστατικά της καλής ποίησης. «Προσπαθώ να τους διδάξω αυτά που και η ίδια δεν γνωρίζω. 'Ισως η αρμονική διάταξη των ατελειών να είναι η σωστή οδηγία , αρκεί αυτές οι ατέλειες να πλέουν δυσδιάκριτες μέσα σε ένα αχνά εκλεπτυσμένο φωτισμένο μισοσκόταδο. Νομίζω πως έτσι πρέπει να διδαχτεί η ποίηση, να διαχυθεί πρώτα η γνώση. Σιγά -σιγά θ' ασκηθεί ο άπειρος νεανικός νους, η ασχημάτιστη ευαισθησία και οι νέοι θα αναγνωρίζουν από μακριά τον ήχο της ποίησης ».

Με τις μοναδικές ερμηνείες και απαγγελίες τους, οι ηθοποιοί Μίρκα Παπακωνσταντίνου και Μάνος Γκαρατζογιάνης διάβασαν ποιήματα της Δημουλά .

Η Μίρκα Παπακωνσταντίνου χαρακτήρισε «ταξίδι ψυχής τα ποιήματα της Δημουλά , τα οποία τη συντρόφευσαν πολλές στιγμές της ζωής της».

Η ερμηνεύτρια 'Ελενα Τσαγκαράκη μίλησε -και από την δική της πλευρά -για τα θέματα που πραγματεύεται η ποίηση της Δημουλά:

«Σαν άλλη Περσεφόνη κεντάει τον δικό της μύθο που κουβαλάει την διαδρομή της ανθρώπινης ζωής, έρωτας- γέννηση- θάνατος. Κάθε της ποίημα είναι μια ομηρική Νέκυια .Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, πως η ποίησή της συμπορεύεται με το αναπάντεχο, λέξεις δύσκολες ή τραχιές στο άκουσμά τους, παραδίνονται στους στίχους με εντιμότητα που τις καθαγιάζει και τις αποδίδει με κρυστάλλινη καθαρότητα. Λέξεις απλές, καθημερινές μεταμορφώνονται σε μεγαλειώδεις χάρη στο εννοιολογικό φορτίο που αποκτούν μέσα στο στίχο. Η ανατροπή που συντελείται στις λέξεις, στο έδαφος της ποίησής της είναι τόσο ισχυρή ώστε ο στίχος να αναγνωρίζεται ως φορέας της ιδιαίτερης προσωπικής της γραφής».

Ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος μίλησε για τα σαράντα χρόνια γνωριμίας που τον συνδέουν με την ποιήτρια από την συλλογή «Γύρος του κόσμου».

«Τα έργα της Δημουλά είναι όλα εμπνευσμένα», συνέχισε, «από την απώλεια του Άθω Δημουλά, συζύγου της ποιήτριας και ποιητή. Όλο της το έργο οφείλεται στο κλίμα που δημιούργησε με την ποίησή και τη ζωή του, ο αείμνηστος Αθως.

Το πιάνο που έπαιξε η Σοφία Καμαγιάννη και η αισθαντική φωνή της Αννυς Ονουφρίου «συμπλήρωσαν» την πολύ ιδιαίτερη ποιητική βραδιά και «ζέσταναν» το κοινό, που όπως είπε εύστοχα ο Θανάσης Νιάρχος «αναζητά απεγνωσμένα λίγη ποιητική τροφή».