Από το Ηρώδειο έως την εναλλακτική Πειραιώς 260, το Φεστιβάλ Αθηνών ξεκινά σήμερα το ταξίδι του μέσα στις καλοκαιρινές αθηναϊκές νύχτες.

Η αρχή γίνεται με την επιστροφή της «Πρώτης Ύλης» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στην Πειραιώς 260 μετά από ένα χρόνο περιπλάνησης και επαναπροσδιορισμού. Ένα έργο που επιχειρεί τη μέγιστη ενεργοποίηση της φαντασίας χρησιμοποιώντας τα ελάχιστα υλικά που υπάρχουν διαθέσιμα στο εργαστήριο του δημιουργού. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επιστρέφει ως περφόρμερ στη σκηνή με νέο συμπρωταγωνιστή, τον Μιχάλη Θεοφάνους σε μια εκδοχή πιο ωμή, αλλά και πιο πλούσια από τις εμπειρίες μιας χρονιάς. 

Με ορατές τις επιρροές από τους Αμερικανούς μεταμοντέρνους του 1960 που αγάπησαν το απλό, καθημερινό σώμα, η Αυστραλή χορεύτρια και χορογράφος Λούσι Γκερέν συστήνεται σήμερα στο ελληνικό κοινό με το «Untrained», που έχει ήδη παρουσιαστεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Αυστραλίας, στο Χονγκ Κόνγκ, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στη Νέα Υόρκη κ.α.

Στην παράσταση, δύο επαγγελματίες χορευτές και δύο ερασιτέχνες (χωρίς καμία χορευτική προπαίδεια) συνυπάρχουν επί σκηνής προσπαθώντας και οι τέσσερις να διερευνήσουν την ορχηστική τέχνη, ξεκινώντας από το βασικό κινησιολογικό λεξιλόγιο του χορού και σταδιακά εφαρμόζοντας πιο εξεζητημένες εντολές. Τόσο οι επαγγελματίες, όσο και οι ερασιτέχνες χορευτές, προσπαθούν να μιμηθούν οι μεν τους δε, προκαλώντας ενδιαφέροντα συμπεράσματα στους θεατές που παρακολουθούν μπροστά τους όλα τα στάδια προσέγγισης της τέχνης: από την απολύτως τεχνική και συνειδητή έως την απόλυτα αυθόρμητη. 
 
Από το φεστιβάλ δεν λείπουν και τα εικαστικά καθώς σήμερα εγκαινιάζονται οι εκθέσεις «Κοινότητες στη φυλακή, παράθυρο στην κοινωνία» σε καλλιτεχνική επιμέλεια Μανώλη Χάρου, «Μουσικοί του δρόμου» του Βασίλη Κολτούκη και «Ηχογεωγραφία» της Γεωργίας Σπυροπούλου.

Οι καλλιτέχνες της έκθεσης «Κοινότητες στη φυλακή» είναι μέλη της Θεραπευτικής Κοινότητας ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ, κρατούμενοι στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού. Τον Σεπτέμβριο του 2012, οι εγκαταστάσεις της Θεραπευτικής Κοινότητας καταστράφηκαν από πυρκαγιά και τα μέλη της ομάδας δημιούργησαν τα έργα τους πάνω στους καμένους τοίχους, σε μια διπλή προσπάθεια να κρατήσουν ζωντανό το χώρο τους και να εξωραΐσουν το περιβάλλον της φυλακής. Τα επιτοίχια έργα φωτογράφισε και επεξεργάστηκε ο εικαστικός Μανώλης Χάρος, ο οποίος ήταν ο καθοδηγητής και το σημείο αναφοράς της ομάδας. 

«Μουσικούς του δρόμου» που συνάντησε στις περιπλανήσεις του από τα Βαλκάνια έως την Αφρική καταγράφει ο φακός του Βασίλη Κολτούκη. Εικόνες περιπλάνησης και αρχειακής τεκμηρίωσης, συνάμα και ψυχογραφικά πορτρέτα, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Κολτούκη αναδεικνύουν την εσωτερική ένταση της μουσικής στον δημόσιο χώρο. 

Ένα ατμοσφαιρικό ηχητικό και οπτικό τοπίο με θέμα τη θάλασσα είναι η «Ηχογεωγραφία» της βραβευμένης μουσικού Γεωργίας Σπυροπούλου. Ένα κλειστό κέλυφος, οι τοίχοι του οποίου είναι προβολές βίντεο μιας θάλασσας που λαμπυρίζει, αλλάζει χρώμα, πυκνότητα και υπόσταση, ενώ ο ήχος αναπτύσσεται σαν μια διαρκής κίνηση, μια ακουστική περιπλάνηση στον χώρο. Το ηχητικό υλικό προέρχεται από διάφορα σημεία του κόσμου, ενώ ο συνδυασμός εικόνας και ήχου γίνεται κάθε φορά σε πραγματικό χρόνο από ένα ειδικά σχεδιασμένο πρόγραμμα. Η Ηχογεωγραφία είναι ταυτόχρονα ένας χώρος ενατένισης και μια πρωτογενής εμπειρία περιπλάνησης στην εικόνα, το φως και τη μουσική.