Τη δημιουργική διαδρομή ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες καλλιτέχνες του 20ου αι. στην αρχιτεκτονική εφαρμογή των εικαστικών συνθέσεων, παρουσιάζει το Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς, με την έκθεση «Γιάννης Μόραλης-Αρχιτεκτονικές Συνθέσεις».

Πρόκειται για μακέτες και προσχέδια αρχιτεκτονικών συνθέσεων (σσ. συνολικά 120), που φύλασσε ο καλλιτέχνης στο εργαστήριό του και δώρισε στο Μουσείο Μπενάκη τον Φεβρουάριο του 2009. Επιπλέον, σχέδια, ακουαρέλες, λάδια, μακέτες φωτογραφικό υλικό, κεραμικά καθώς και δείγματα αρχιτεκτονικών στοιχείων, που αναζητήθηκαν και εντοπίστηκαν σε ιδιωτικές κυρίως συλλογές. Έως τις 30 Απριλίου, ο επισκέπτης μπορεί να «ιχνηλατήσει» τις αναζητήσεις του Γιάννη Μόραλη στο πεδίο όσμωσης της ζωγραφικής με την αρχιτεκτονική.

Στα εγκαίνια της έκθεσης παραβρέθηκε η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη, η οποία μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στης σχέση της τέχνης με την αρχιτεκτονική υπογραμμίζοντας ότι “αισθάνεται χαρά που εκπροσωπεί το Υπουργείο, στου οποίου τη δομή εντάσσεται για πρώτη φορά η αρχιτεκτονική με τρόπο διακριτό και αυτόνομο”.

Η κ. Μπιρμπίλη τόνισε ότι “η σχέση αρχιτεκτονικής και τέχνης δηλώθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1933 με τη διοργάνωση εδώ του Διεθνούς Συνεδρίου CIAM, Congresses Internationaux d’Architecture Moderne. Μεταξύ άλλων, ο Corbusier με τον Gideon και τον Leger έθεταν τη διαδραστική σχέση αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής, παρασύροντας στη συνέχεια σε αυτό, τον Πικιώνη αλλά και τον πολύ νεαρό Μόραλη. Η επιρροή της λογικής αυτού του «integration», της ενσωμάτωσης δηλαδή των δύο τεχνών, ακολουθήθηκε από τους Γάλλους, σε συνέχεια της κεντρικής φιλοσοφίας του κινήματος BAUHAUS”.

Η υπουργός ΠΕΚΑ αναφέρθηκε και στον μεγάλο αρχιτέκτονα και ζωγράφο λέγοντας ότι “η επίμονη διάθεση και η μεγάλη ευχαρίστηση  χαρακτήριζαν τον Γιάννη Μόραλη όταν δημιουργούσε για την αρχιτεκτονική ή με την αρχιτεκτονική, την οποία αντιμετώπιζε ως στοιχείο ή πεδίο καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος”.

Αναφερόμενη στη σύγχρονη αρχιτεκτονική η Κ. Μπιρμπίλη τόνισε ότι “αλλάζει, γιατί αλλάζουν οι συνθήκες, οι τεχνικές και ο τρόπος που παράγεται. Η πρωτοπορία καταφεύγει στην ακραία τεχνολογία ή στην οικονομία της έκφρασης. Αυτό δεν είναι μόνο στιλιστική επιταγή, αλλά παρακολούθηση ενός τρόπου ζωής που αλλάζει και εναρμόνιση με νέες ενδημικές συνθήκες”.

Η κ. Μπιρμπίλη καταλήγοντας υπογράμμισε ότι “ο αρχιτέκτονας επαναπροσδιορίζει τη θέση του ως προς τα περιβαλλοντικά και κοινωνικά δρώμενα και έχει ενδιαφέρον να αναζητηθεί πως θα εξυπηρετηθεί και πως θα εκφρασθεί αυτή η σχέση: της αρχιτεκτονικής με την τέχνη”.