Μυρτώ Δραγώνα: Η πολιτική να μην είναι διέξοδος προσωπικής επιτυχίας

Μυρτώ Δραγώνα: Η πολιτική να μην είναι διέξοδος προσωπικής επιτυχίας

Από τον Βαγγέλη Βιτζηλαίο

«Ποτέ οι Έλληνες δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τη μεγάλη ευθύνη που είχαμε σαν κοινωνία πολιτών» δηλώνει στο newpost η ομότιμη καθηγήτρια Φιλοσοφίας, Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου, τονίζοντας τη μεγάλη ευθύνη των πολιτικών αφού «η πολιτική πια δεν πρέπει να είναι μια διέξοδος προσωπικής επιτυχίας, αλλά μία διέξοδος ικανοποίησης των αναγκών ενός σύγχρονου κόσμου».

Η γνωστή σε Ελλάδα και εξωτερικό ακαδημαϊκός υπογραμμίζει το μήνυμα που στέλνει η Ελλάδα μέσω της λάμψης του Παγκόσμιου Συνεδρίου Φιλοσοφίας, δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης στον πνευματικό κόσμο της χώρας μας, παρά τις δυσχέρειες.

Χιλιάδες άνθρωποι από κάθε άκρη του κόσμου ήρθαν στην Αθήνα για το Παγκόσμιο Φιλοσοφικό Συνέδριο. Αποτελεί μία αχτίδα φωτός στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και κυρίως της κρίσης αξιών;

Οι περισσότεροι, με τον τρόπου που τους φιλοξενήσαμε, με πολλούς κόπους δεν συνειδητοποίησαν την κρίση τόσο πολύ. Φαίνονται πιο αισιόδοξοι για την Ελλάδα, όπως τη βλέπουν στο συνέδριο, στις διάφορες εκδηλώσεις που γίνονται στην Πλάκα, στο κέντρο της Αθήνας, που βρίσκονται περισσότεροι ξένοι παρά Έλληνες αυτή τη στιγμή. Οπωσδήποτε το επίπεδο του συνεδρίου, ενώ ήμουν απαισιόδοξη -έχοντας παρακολουθήσει τα τελευταία 10 συνέδρια από το 1973, ήμουν αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φιλοσοφικών Εταιρειών- είναι το καλύτερο. Αυτό που το έκανε το καλύτερο είναι το γεγονός ότι υπάρχουν χώροι καταξιωμένοι φιλοσοφικά όπως η Ακαδημία Πλάτωνος το Λύκειο, ο Ιλισσός που έγινε ο Φαίδρος. Από την άποψη την πνευματική οι ξένοι αποκόμισαν μία πολύ θετική ιδέα, ότι στο ακαδημαϊκό επίπεδο οι Έλληνες πηγαίνουν πάρα πολύ καλά. Ότι κάνουν πολύ σοβαρή δουλειά, ότι είναι περίπου ισάξιοι των πανεπιστημίων που έχουν καλύτερη δομή και μεγαλύτερη παράδοση στη φιλοσοφία. Από αυτή την άποψη πολύ καλά. Από την εικόνα που σχημάτισαν για την Ελλάδα επίσης τους επιτρέπει μια αχτίδα αισιοδοξίας, ότι δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην ξεπεράσει αυτή την κρίση.

Ποιο είναι το κλίμα ανάμεσα στους συνέδρους, για την κρίση. Γίνονται συζητήσεις, όπως το βλέπετε εσείς από πολύ κοντά;

Γίνονται συζητήσεις και οι περισσότεροι αισιοδοξούν γιατί ο κόσμος που είδε αυτό το Συνέδριο θα νιώσει ντροπή να αφήσει την Ελλάδα να κατέβει παρακάτω. Αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος του Συνεδρίου. Είδαν ότι η Ελλάδα έχει πολλές δυνάμεις, άπειρες δυνατότητες, ο πνευματικός κόσμος παρά τις δυσχέρειες, που ιδιαίτερα τον μαστίζουν, έχει πολύ υψηλό ηθικό και ότι τελικά θα ξεπεραστεί αυτό το πράγμα.

Μπορεί η φιλοσοφία να αποτελέσει όχημα εξόδου από την κρίση κυρίως αξιών και όχι τόσο την οικονομική, αλλάζοντας τη νοοτροπία, την κουλτούρα του νεοέλληνα; Να τον βοηθήσει να αλλάξει, να αναλάβει δράση ενδεχομένως;

Όχι τόσο να αναλάβει δράση, όσο να αποκτήσει ένα αίσθημα ευθύνης. Το να ζεις σε μια πόλη με τους νόμους της, με τα καλά της και τα κακά της, γιατί δεν είμαστε πια όπως ήταν οι πρωτόγονοι άνθρωποι να ζει κανείς ατομοκρατικά. Πρέπει να καταλάβει κανείς ότι υπάρχουν ευθύνες, δηλαδή ποτέ οι Έλληνες δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τη μεγάλη ευθύνη που είχαμε σαν κοινωνία πολιτών, σαν κράτος πια. Γι' αυτό και πολλές μη κυβερνητικές οργανώσεις είχαν κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά. Νομίζω ότι θα τονώσει το αίσθημα της υπευθυνότητας των Ελλήνων, να ξέρουν που βαδίζουν, να ξέρουν ποιες είναι οι ευθύνες τους, ποια είναι τα δικαιώματά τους κυρίως, τα οποία έχουν καταπατηθεί, αλλά και οι υποχρεώσεις τους. Έγιναν πολλές συζητήσεις για την κοινωνική φιλοσοφία και στα θέματα δικαιωμάτων και κυρίως σε πολιτική, στο τι πρέπει να κάνουν οι πολιτικοί. Τώρα βέβαια δεν ξέρουμε εάν οι πολιτικοί μας ασχοληθούν με μερικές πολύ καλές ανακοινώσεις και πολύ καλές συζητήσεις αλλά καλό θα ήταν να δουν ότι ο πολιτικός έχει πολύ μεγάλες ευθύνες. Δεν εκπροσωπεί τον εαυτό του αλλά τις συνειδήσεις των ανθρώπων που τον ψήφισαν, να εκπροσωπεί τον κόσμο που τον ψήφισε. Η πολιτική πια δεν πρέπει να είναι μια διέξοδος προσωπικής επιτυχίας, αλλά μία διέξοδος ικανοποίησης των αναγκών ενός σύγχρονου κόσμου και μιας σύγχρονης πόλης.

Ιδέες που γεννήθηκαν πριν από χιλιάδες χρόνια παραμένουν εξαιρετικά διαχρονικές και σύγχρονες. Ποια διδάγματα μπορούν να δώσουν οι μεγάλοι αυτοί φιλόσοφοι σε έναν νέο άνθρωπο. Πώς μπορούν να χτίσουν ένα κοινωνικό ον;

Τον «λόγον διδόναι». Να ξέρουν ότι ο καθένας λογοδοτεί. Όπως έλεγε ο Σωκράτης και πιο πριν ο Πυθαγόρας, ο «ανεξέταστος βίος ου βιωτός ανθρώπω». Ο άνθρωπος που δεν εξετάζει στη ζωή του «τι έκανα, τι παρέλειψα». Και οι παραλείψεις παίζουν επίσης πολύ μεγάλο ρόλο πέρα από τις θετικές, καλές και κακές ενέργειες. Η συνείδηση ότι είσαι πολίτης πια όχι μόνο ενός συγκεκριμένου κράτους αλλά πολίτης του κόσμου. Ότι πρέπει συνειδητά να λειτουργείς όχι μόνο για τον εαυτό σου αλλά και για τους άλλους. Αλλά και να κοιτάς να δεις τις ικανοποιήσεις στο πνεύμα, στις πνευματικές εκδηλώσεις, όχι μόνο στις υλικές, οι οποίες είναι απαραίτητες βέβαια, για το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το δικαίωμα για μια ευπρεπή ζωής το οποίο είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Αλλά αυτό που πρέπει να ζητάει ο άνθρωπος σήμερα είναι το δικαίωμα της ελευθερίας, το δικαίωμα της ασφάλειας, αυτά που είναι αναφαίρετα για τη βιοσυντήρηση και την ανάπτυξή του. Τα οικονομικοκοινωνικά εξαρτώνται από το κράτος και θα πρέπει να συντρέξει το κράτος εάν κάτι δεν πάει καλά. Δεν είναι αναφαίρετο δικαίωμα δεν είναι όπως παλιά λέγαμε «δοσμένα από το Θεό» και τώρα «απαιτημένα από τους ανθρώπους». Όχι να είναι ολιγαρκής, όπως ειπώθηκε στην Ακρόπολη αλλά να αξιολογήσει σωστά ποια πράγματα δίνουν σημασία στη ζωή.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο