Με τη ζωή και τον αφηγηματικό μοντερνισμό του συγγραφέα Μάριου Χάκκα ασχολείται το μεγάλο αφιέρωμα του Διαβάζω, της μηνιαίας επιθεώρησης βιβλίου, στο τεύχος Μαρτίου.

«Ο Μάριος Χάκκας μοιάζει μ΄έναν απλό «τυφεκιοφόρο» ανιχνευτή, που από τη θέση του αγωνίζεται να μας δώσει την υπεύθυνη και τίμια Αναφορά του. Προσπάθεια του είναι να νικήσει το πνεύμα της ήττας, της ήττας του ανθρώπου, της δικής μας και της ανθρωπότητας, όσο κι αν ομολογεί πως έχασε μεγάλο μέρος από τις πίστεις και τις ελπίδες του» γράφει μεταξύ άλλων ο Γιώργος Χ. Ρεπούσης στο κείμενό του με τίτλο «Η ειλικρίνεια και η τιμιότητα της φωνής του αυτοβιογραφούμενου ήρωα».

Ο Χάκκας λόγω των συνεχών περιπετειών που είχε από τη νεανική πολιτική του δράση και την ανάμειξη του στα αυτοδιοικητικά της Καισαριανής, άργησε σχετικά να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία.

Γεννημένος(1931) στη Μακρακώμη της Φθιώτιδας ήρθε στον Πειραιά σε πολύ μικρή ηλικία και εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Καισαριανή. Στο διάστημα 1964-1967 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος της Καισαριανής και παρέμεινε δημοτικός σύμβουλος παρά τις πιέσεις να παραιτηθεί . Όταν τον Απρίλιο του 67 συνελήφθη ο δήμαρχος , ο Χάκκας ανέλαβε καθήκοντα, όμως στην συνέχεια συνελήφθη και ο ίδιος και για έναν μήν παρέμεινε στα κρατητήρια του Αστυνομικού Τμήματος Παγκρατίου. Σε νεαρή ηλικία εμφανίστηκαν τα πρώτα συμπτώματα νεφρικής δυσλειτουργίας και χτυπημένος από τον καρκίνο ταξιδεύει για το Λονδίνο, όπου σύμφωνα με τους μελετητές του υπογράφει μερικά από τα καλύτερα έργα του.

Το 1972 πέθανε στο Διαγνωστικό Ινστιτούτο Πειραιώς, σε ηλικία μόλις σαράντα ενός ετών. Λίγο πρίν από το βιολογικό του τέλος γράφει:

«Τώρα που έκανα τα πνευμόνια μου μαύρα καπνίζοντας παλιοτσίγαρο το 'να πάνω στο άλλο. Με την ίδια φωνή , τη νεανική , πήγα κρεσέντο. Τώρα που ωρίμασα μαζί με το νεφρό μου που έσκασε καρπούζι στον ήλιο. Τώρα που το είδα χωρίς καμμία φρίκη να ανοίγει τριαντάφυλλο , ούτε αίμα , ούτε τίποτα, μόνο τρακ και φάνηκε ζαχαρωμένη τομάτα. Μόλις τώρα φτάνω των δασκάλων την κόλαση.»

Στην υπόλοιπη ύλη του «Διαβάζω» ξεχωρίζουν ακόμη: ένα άρθρο της Πέπης Ρηγοπούλου για την «Εικόνα της δημόσιας τηλεόρασης», μια κριτική της Μαρίζας Ντεκάστρο με θέμα την γυναικεία λογοτεχνία με τον τίτλο «Τα κορίτσια διαβάζουν ροζ μυθιστορήματα με ροζ εξώφυλλα», και επίσης μια συνέντευξη που δίνει στον Σωκράτη Καμπουρόπουλο, ο Zens Christian Grondahl ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους Δανούς συγγραφείς.

Δεν απουσιάζουν οι βιβλιοκριτικές, οι βιβλιοπαρουσιάσεις και όπως σε κάθε τεύχος σχόλια και μικρές ειδήσεις για τον κόσμο του βιβλίο, εδώ και αλλού