«Η οδύνη των ανέργων – Το δικαίωμα στην τεμπελιά»

«Η οδύνη των ανέργων – Το δικαίωμα στην τεμπελιά»

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι Ναζί είχαν εγκαταστήσει επιγραφές που έλεγαν πως «Η δουλειά απελευθερώνει».

Περίπου μισό αιώνα πριν ο Πολ Λαφάργκ –ο γαμπρός του Μαρξ σημειωτέον– έγραφε ένα δοκίμιο με τον τίτλο «Δικαίωμα στην τεμπελιά» που επί της ουσίας κατακεραύνωνε το πάθος για τη δουλειά και υποστήριζε πως το περιβόητο δικαίωμα στην εργασία δεν ήταν εργαλείο του καπιταλισμού. «Οι προλετάριοι δίνονται ψυχή τε και σώματι στη διαστροφή της δουλειάς και βυθίζουν την κοινωνία ολόκληρη σε κρίσεις υπερπαραγωγής της βιομηχανίας που σπαράσσουν τον κοινωνικό οργανισμό» σημείωνε χαρακτηριστικά.

Σήμερα, με τους ανέργους να κατακλύζουν το σώμα πολιτών της χώρας, ο συγγραφέας Νίκος Παναγιωτόπουλος, συγκεντρώνει απελπισμένες μαρτυρίες ανέργων που βιώνουν την απώλεια της δουλειάς τους όχι μόνο ως βιοποριστικό, αλλά και ως υπαρξιακό κενό. Ανάμεσα σε αυτές τις θεωρίες γύρω από την εργασία ακροβατεί η νέα παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας υπό τον τίτλο «Η οδύνη των ανέργων – Το δικαίωμα στην τεμπελιά».

Ο εκρηκτικός αυτός συνδυασμός, που στις μέρες μας γίνεται περισσότερο αντιληπτός από ποτέ, αποτελεί το υλικό για τη νέα σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Θοδωρή Γκόνη. Από τη μια παρουσιάζει το υλικό-ντοκουμέντο που έχει συγκεντρώσει ο συγγραφέας και πανεπιστημιακός Νίκος Παναγιωτόπουλος με μαρτυρίες ανέργων της σημερινής Ελλάδας. Γιατροί, εκπαιδευτικοί, κοινωνικοί λειτουργοί, τελειόφοιτοι πανεπιστημιακών σχολών, αλλά και χειρώνακτες περιγράφουν «την οδύνη, την αγωνία, την αίσθηση εγκλωβισμού που ως άνεργοι βιώνουν, την ανημποριά τους να ενταχθούν στην κοινωνία» όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης της παράστασης σκιαγραφώντας τη ζοφερή πλευρά αυτού του φαινομένου που εκτός από το ότι στερεί τα προς το ζην από μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, ταυτόχρονα τους απενεργοποιεί κοινωνικά. Γι’ αυτό και βρίσκει την αντίστιξη σε αυτό το περιβάλλον, το πάθος για δουλειά σε ένα άλλο ιδανικό: το δικαίωμα στην απραξία.

Διόλου αυθαίρετο αλλά καθόλα τεκμηριωμένο το «ανορθόδοξο» αυτό ιδανικό αρθρώνει ο Πολ Λαφάργκ και ο Ρόμπερτ Στίβενσον. Με πικρό χιούμορ σχολιάζουν μέσα από δύο δοκίμια (Δικαίωμα στην τεμπελιά & Απολογία ενός αργόσχολου) τη «θεοποίηση της δουλειάς ως μέγιστο καπιταλιστικό δόγμα». Και για τους δύο συγγραφείς το δικαίωμα στην εργασία δεν είναι τίποτε άλλο από τον θρίαμβο της καπιταλιστικής προπαγάνδας, αφού η υπερεργασία οδηγεί σε υπερπαραγωγή, η υπερπαραγωγή σε κρίση, πτώση μισθών και απολύσεις. «Είναι ένας σοβαρός αντίλογος, όσο κι αν ακούγεται ουτοπικός, σε αυτή την ασθματική ανάγκη που μας έχει φορεθεί χρόνια τώρα για να δουλεύουμε μέχρι εξάντλησης.

Αν η δουλειά μοιραζόταν όπως το νερό σε ένα πλοίο που βρίσκεται σε κίνδυνο, τότε όλοι θα είχαν από μία όπως θα είχαν και περίσσευμα προσωπικού χρόνου• χρόνο στην τεμπελιά» συμπληρώνει ο Θοδωρής Γκόνης αναγκάζοντας - στο πλαίσιο ενός θεατρικού έργου - τον στοχασμό να κοιτάξει κατάματα τον ρεαλισμό. Η παράσταση έκανε χθες πρεμιέρα στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου της Καβάλας ενώ την άνοιξη αναμένεται να τη δούμε και στην Αθήνα.

Ερμηνεύουν: Δημήτρης Δάγκαλης, Ίρις Νικολάου, Κλέα Σαμαντά, Παύλος Σταυρόπουλος.

Πηγή: tospirto.net

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο