Μια από τις πιο παλιές ορχήστρες του κόσμου, η περίφημη Ακαδημία της Αγίας Καικιλίας της Ρώμης (Accademia Nazionale di Santa Cecilia), με τον διακεκριμένο μαέστρο της, Αντόνιο Παπάνο και έναν από τους πιο διάσημους βιρτουόζους, τον Μπόρις Μπερεζόφσκι, συμμετέχουν στον εορτασμό για τα 20 χρόνια του Μεγάρου Μουσικής, με δύο συναυλίες, στις 21 και 22 Μαρτίου, στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης (8.30 μ.μ.).

Αγγλοσάξονας και Ιταλός, δυναμικός, με σπάνιο επικοινωνιακό χάρισμα, ο Παπάνο κρύβει μια "αληθινή τόλμη" πίσω από τον άμεσο ρεαλισμό ενός υπεραπασχολημένου μουσικού. Λατρεύει την όπερα και τους τραγουδιστές της, την κλασική, την μοντέρνα μουσική και τη τζαζ και έχει διαρκώς ανοιχτά τα αυτιά του στους σύγχρονους συνθέτες.

Γεννημένος το 1959 στο Λονδίνο από Ιταλούς γονείς, ο Αντόνιο Παπάνο έχει πίσω του μία λαμπρή καριέρα. Έχει συνεργαστεί με τις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου, ενώ έχει διατελέσει μεταξύ άλλων Μουσικός Διευθυντής της Όπερας του Όσλο, του Theatre Royal de la Monnaie, στις Βρυξέλλες και του Κόβεντ Γκάρντεν, εισάγοντας την Βασιλική Όπερα του Λονδίνου σε μία νέα "χρυσή" εποχή.

Το 2005, ο Παπάνο ανέλαβε την Accademia Nazionale di Santa Cecilia, σε μια κορύφωση της καριέρας του με έναν ενδιαφέροντα συμβολισμό: ένας λάτρης της αγγλοσαξονικής πειθαρχίας επέστρεφε στις ιταλικές του ρίζες, για να συναντήσει " μια εξαιρετική ορχήστρα, με όλο το ιταλικό της ταμπεραμέντο, τον αισθησιακό, θερμό, μεσογειακό ήχο της, με την οργανική της σχέση με το λυρισμό και το δράμα", όπως λέει ο ίδιος.

Η συνάντηση αυτή θεωρείται μια από τις πιο εμπνευσμένες στην ιστορία των ορχηστρών. Ο Παπάνο με το ενθουσιώδες και εκρηκτικό πνεύμα του, διεύρυνε το ρεπερτόριο της ορχήστρας, ανέδειξε τον πλούτο της, αξιοποίησε την παράδοσή της, άφησε τις προσωπικότητες των μουσικών να εκδηλωθούν δημιουργικά, αναζήτησε νέους Ιταλούς συνθέτες, μετατρέποντας αυτόν τον παλιό οργανισμό σ' έναν από τους πιο ζωντανούς διεθνώς. Παράλληλα, ανέδειξε την ορχήστρα σε μια από τις κορυφαίες και πιο ανήσυχες του κόσμου και την επανατοποθέτησε στον διεθνή χάρτη.

H συνεργασία με την Santa Cecilia, έδωσε στον Αντόνιο Παπάνο τη δυνατότητα, να εξερευνήσει διεξοδικά το συμφωνικό ρεπερτόριο και να σκεφτεί το ρόλο της ορχήστρας στον 21ο αιώνα. Σε συνεργασία με τους μουσικούς, δημιουργεί ποικίλα και ασυνήθιστα προγράμματα, αποκαλύπτει τις δυνατότητες της ορχήστρας από τον Μπετόβεν μέχρι τον Στραβίνσκι και τις πρωτοπορίες του 20ου αιώνα και την τοποθετεί στο απόλυτο σήμερα, παραγγέλνοντας κάθε χρόνο σε ένα σύγχρονο Ιταλό συνθέτη, ένα έργο για πρώτη εκτέλεση.

Το πρόγραμμα των συναυλιών του Μεγάρου, εκφράζει απόλυτα τη σφραγίδα που έχει βάλει ο Παπάνο στην ορχήστρα από τότε που την ανέλαβε, το 2005: ποικιλία εποχών και ήχου.