Παραγοντισμός, αναξιοκρατία, απάτες και πατριδοκαπηλία και παράλληλα «Η καρδιά μου πονεί για σας» και «Τικ-τακ» και μνήμες και νοσταλγία για μια εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί; Πως μπορούν να συνδυαστούν όλα αυτά και μάλιστα στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, που φιλοξενεί μια από τις πλέον πολυπαιγμένες οπερέτες - τον «Βαφτιστικό» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη - γραμμένο πριν από ένα σχεδόν αιώνα;

«Πάντως όχι νοσταλγικά. Η οπερέτα - ένα μουσικό είδος που είχε τεράστια εξάπλωση και επιτυχία στο Μεσοπόλεμο, έχει έκτοτε καταδικασθεί στη νοσταλγία σαν να είναι ένα νεκρό είδος. Η παράσταση είναι - ίσως - η πρώτη που προβαίνει σε μία αποδομητική ανάγνωσή του έργου, τοποθετώντας το στη σημερινή εποχή και υπογραμμίζοντας κάποιες πολιτικές νύξεις του. Πρόκειται, άλλωστε, για ένα έργο γραμμένο στα 1918, σε μία περίοδο κρίσης του ελληνισμού, ορισμένα από τα αίτια της οποίας αποτυπώνονται στο έργο: Παραγοντισμός, αναξιοκρατία, απάτες και πατριδοκαπηλία είναι κάποια από τα μοτίβα του, που θάβονται συνήθως κάτω από τους νοσταλγικούς ήχους των τραγουδιών», λέει ο Αλέξανδρος Ευκλείδης που σκηνοθετεί, σκηνογραφεί και ερμηνεύει έναν απ τους ρόλους (εκείνον του συνταγματάρχη), στο «Βαφτιστικό» - τη γνωστότερη ίσως από τις οπερέτες του Σακελλαρίδη, η οποία παρουσιάζεται αύριο (Παρασκευή 1η Απριλίου), μεθαύριο και το βράδυ της Δευτέρας, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Εμβόλιμα, την Κυριακή (3 Απριλίου) θα πραγματοποιηθεί στο Μέγαρο ημερίδα με θέμα, «Οπερέτα - ο χαμένος θησαυρός της ελληνικής τέχνης», με αφορμή τις παραστάσεις του «σύγχρονου Βαφτιστικού».

Ο Αλέξανδρος Ευκλείδης, θα είναι ένας από τους βασικούς εισηγητές στην ημερίδα για την «Οπερέτα - ο χαμένος θησαυρός της ελληνικής τέχνης» και όπως είπε, τα κοστούμια της παράστασης είναι απολύτως σύγχρονα - «αλλά και απολύτως κιτς - όπως πολλά απ’ τα στοιχεία εικαστικά αλλά και ιδεολογικά της σύγχρονης Ελλάδας».

Η πλοκή του έργου

Ο «Βαφτιστικός» του Σακελλαρίδη, έγινε το 1952 ταινία από την Μαρία Πλυτά, με πρωταγωνιστές τον Αλέκο Αλεξανδράκη (η φωνή του ήταν ντουμπλαρισμένη από τον τενόρο Πέτρο Επιτροπάκη), την Ανθή Ζαχαράτου και το Μίμη Φωτόπουλο.

Η πλοκή της τρίπρακτης οπερέτας βασίζεται σε μία γαλλική φάρσα των Ενεκέν, Βεμπέρ και ντε Γκορς, που φυσικά εξελληνίστηκε. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 18 Ιουλίου του 1918 από το θίασο Παπαϊωάννου και λέγεται ότι γράφτηκε σε διάστημα 40 ημερών.

Ο συνθέτης, εκτός από τη μουσική, έγραψε το λιμπρέτο (πεζό κείμενο) και τους στίχους. Η υπόθεση του έργου τοποθετείται χρονικά στη χρονική περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) ή και λίγο αργότερα (επιστράτευση 1918).

Η παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Η σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Αλέξανδρου Ευκλείδη, η μουσική διεύθυνση των Γιώργου Βράνο / Γιάννη Ζγούρα, η μουσική προετοιμασία του Γιάννη Zγούρα, η μουσική διδασκαλία χορωδίας της Μαρίας - Έμμας Μελιγκοπούλου και βοηθοί σκηνοθέτη οι Λητώ Τριανταφυλλίδου / Μέλα Γεροφώτη.

Συμμετέχουν οι Μάρια Ντεβιτζάκη (Βιβίκα), Μέλα Γεροφώτη (Κική), Απόστολος Ζωΐδης (Χαρμίδης), Γιάννης Κοντέλλης (Ζαχαρούλης), Αλέξανδρος Ευκλείδης (συνταγματάρχης), Στέργιος Ίλτσος (Κορτάσης) και Παναγιώτα Σωφρονιάδου (Μαρτής). Συμπράττει η χορωδία και ορχήστρα του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Τα εισιτήρια (προπωλούνται από τα εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής) στοιχίζουν 20, 15 και 10 ευρώ.