Φεστιβάλ Αθηνών: Η Ανχέλικα Λίντελ με διπλή παρουσία

Φεστιβάλ Αθηνών: Η Ανχέλικα Λίντελ με διπλή παρουσία

Η πολυβραβευμένη και πρωτοπόρος στη θεατρική δημιουργία, η Ισπανίδα συγγραφέας, σκηνοθέτις και ερμηνεύτρια Ανχέλικα Λίντελ, συστήνεται στο ελληνικό κοινό.

Το έργο της «Όλος ο ουρανός πάνω στη γη (Το σύνδρομο της Γουέντυ)» παρουσιάζεται στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, από τις 15 έως τις 17 Ιουνίου (Πειραιώς 260, Κτίριο Δ, στις 21:00).

Σε αυτό, η Ανχέλικα Λίντελ συνδέει ένα πραγματικό περιστατικό -σοκ για τη διεθνή κοινή γνώμη- με ένα διάσημο παραμύθι. Από τη μια, η φρίκη που σκόρπισε ο 32χρονος Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, στις 22 Ιουλίου 2011, όταν εισέβαλε στην κατασκήνωση της νεολαίας του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος (Workers' Youth League -AUF), στο νησί Ουτόγια της Νορβηγίας, δολοφονώντας 69 ανθρώπους ηλικίας 16- 26 ετών. Από την άλλη, ο παραμυθικός ήρωας του Τζέιμς Μπάρρυ, Πήτερ Παν, το αγόρι που δεν θα μεγαλώσει ποτέ, γεγονός το οποίο τον συνδέει με τα νεαρά θύματα του Μπράιβικ.

Εκτός από το «σύνδρομο του Πήτερ Παν» -το σύνδρομο της αιώνιας αντρικής ανωριμότητας- η Ανχέλικα Λίντελ καταπιάνεται και με το «σύνδρομο της Γουέντυ» (το οποίο επί της ουσίας επινοεί), της φίλης του Πήτερ Παν, με το οποίο περιγράφει την ασφυκτική αγάπη που δείχνουν οι γυναίκες για τους συντρόφους τους, υποκαθιστώντας τη μητέρα τους. Τη Γουέντυ ενσαρκώνει η ίδια επί σκηνής, απευθύνοντας στο κοινό έναν συγκλονιστικό μονόλογο για το τέλος της νιότης, τη μοναξιά και τον φόβο της εγκατάλειψης.
Πέρα από τη δικιά της παράσταση, το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει ένα ακόμη έργο της Ανχέλικα Λίντελ με τίτλο «Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους» σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση (Πειραιώς 260, Κτίριο E, 13 & 14 Ιουνίου, στις 21:00).

Με βασική θεματολογία τους πνιγμούς των μεταναστών, που διασχίζουν τη Μεσόγειο, από τη Βόρειο Αφρική μέχρι τις ακτές της Ισπανίας, η Ανχέλικα Λίντελ συνθέτει ένα «αντικοινωνικό έργο» που δεν έχει σαν στόχο τη ρεαλιστική, ειδησεογραφική απεικόνιση των πνιγμών, αλλά την κατασκευή μιας ακραίας, αναρχικής και επιθετικής μυθολογίας.

Το έργο εξελίσσεται μέσω της ακατάπαυστης, ρατσιστικής φλυαρίας της «Πουτάνας» (Σοφία Μαραθάκη) προς τον βουβό «Κύριο Πουτάνα» (Νέστορας Κοψιδάς), που θίγει με καυστικό, αστείο και πολλές φορές βίαιο τρόπο τη στάση του δυτικού κόσμου απέναντι στην ανθρωπιστική τραγωδία. Η περσόνα της συγγραφέως, η «Ανχέλικα Off» (Αλεξάνδρα Ντεληθέου), διακόπτει τους μονολόγους της «Πουτάνας» τόσο για να απαριθμήσει τα ναυάγια, όσο και για να θίξει τη στάση του σύγχρονου καλλιτέχνη απέναντι στους πνιγμούς των μεταναστών.

Η εξέγερση των ψαριών που έχουν καταβροχθίσει τα πτώματα των μεταναστών και βγαίνουν για να επιτεθούν στην άρχουσα τάξη φαντάζει -σύμφωνα με τους συντελεστές- σαν βιβλική παραβολή, σαν μύθος μιας υπόκωφης εξέγερσης, που απειλεί άμεσα ή έμμεσα την πραγματικότητα τόσο των «χαρακτήρων» του έργου, όσο και του κοινού που τους παρακολουθεί.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο