«Τα οικογενειακά μυστικά αποκαλύπτονται μέσα μας, όταν είμαστε έτοιμοι να παραδεχτούμε ότι προδώσαμε και προδοθήκαμε. Ο καιρός έξω προχωράει για να φτάσει στον χειμώνα του.»

Τι συμβαίνει όταν οι λέξεις αποκτούν προσωπικότητα; Όταν γίνονται ψηφίδες, ικανές ν’ απεικονίσουν με ακρίβεια το χρώμα, την υφή, το βάθος, ακόμα και τη μυρωδιά και τη γεύση του ιδιωτικού μας συναισθήματος; Ατάκτως ειρημένες αποτελούν τα θραύσματα ενός κατακερματισμένου τοπίου, τακτοποιημένες αυστηρά σε σειρά αποτυπώνουν τη στρατιωτική πειθαρχία του νου, του σώματος και της ψυχής μας. Το ζητούμενο όμως είναι, αυτό το ιδιωτικό «λεξικό» να οργανωθεί με τέτοιον τρόπο που να καταφέρει να συγκροτήσει μια –προσωπική, οπωσδήποτε- αφήγηση του εαυτού αλλά τέτοια, που να δραπετεύσει από το ιδιωτικό για να κατοικήσει στην καρδιά και το νου σχεδόν κάθε αναγνώστη. Ζητούμενο που «υπηρετεί» πιστά η συγγραφέας, επιδιώκοντας μέσα από την ιδιωτική της διαδρομή να ανοίξει τον δίαυλο της επικοινωνίας με το προσωπικό βίωμα του αναγνώστη.

Άλλωστε, όπως γράφει και η ίδια:

«Είμαστε οι παρορμήσεις μας, οι επιθυμίες μας και οι θυμοί μας. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς είχατε χώρο ως παιδιά∙ τι υπήρχε ελεύθερα αφημένο ακόμη και στο ίδιο σας το σώμα, που να μην σας επιβάλλεται, ποιοι πρέπει να είστε. Δεν ξέρω από πόσες συρραφές είστε φτιαγμένοι και πόσα κομμάτια μπορείτε να αναγνωρίσετε ως δικά σας∙ πόσοι αμυνθήκατε με φανερές επαναστάσεις και πόσοι μέσα από προσωπικές σιωπές∙ ποιοι κατακτήσατε εξωτερικό χώρο και ποιοι ανοίξατε το εσωτερικό σας εκτόπισμα∙ ποιοι δρουν και ποιοι ακόμη αντιδρούν∙ ακόμη ποιοι φαίνεται ότι είναι ακινητοποιημένοι, ενώ λείπουν από καιρό∙ ή ακόμη ποιοι θα μείνουν χαμένοι∙ ποιοι εαυτοί κατάφεραν κρυφά να κρατηθούν δικοί σας, μέσα από ποιους κωδικούς καταφέρνετε να αναγνωρίσετε το στίγμα σας∙ να διακρίνετε αυτή την αμυδρή διαχωριστική γραμμή που μας ασφαλίζει.»

Το Σχίσιμο είναι ένα ολοκληρωμένο αυτοπορτρέτο, ένα αυτοβιογραφικό αφήγημα, δηλαδή –ασχέτως αν, κάποια από τα εξιστορούμενα, απέχουν από τη «λογιστική» καταγραφή των γεγονότων.

da