Τέσσερις ελληνίδες καλλιτέχνιδες µε διεθνή παρουσία «συναντιούνται» σε µια έκθεση κόντρα στο ρεύµα. Τέσσερις γυναίκες µαζί. Συναντιούνται στο Πάρκο Ελευθερίας. Οχι για να πιουν καφέ και να ανταλλάξουν απόψεις περί µόδας και µαγειρικής, αλλά για να σηµαδέψουν. Στόχος τους; Ο ίδιος εδώ και τρεις δεκαετίες. Η σύγχρονη τέχνη. Τολµηρές, πρωτοπόρες, ανατρεπτικές, λατρεύουν να πειραµατίζονται, να δοκιµάζουν, να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύµα.

Είναι η ∆ιοχάντη, που σηµάδεψε την τέχνη σεκλίµακατοπίου (land art), και θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη φετινή Μπιενάλε της Βενετίας. Η Λίζη Καλλιγά που συνθέτει έργα µετοφως, το βίντεο και την ψηφιακή φωτογραφία. Η Λήδα Παπακωνσταντίνου, πρωτεργάτρια της περφόρµανς για τα ελληνικά δεδοµένα. Και η Μαριάννα Στραπατσάκη, το όνοµα της οποίας έχει συνδεθεί µε τις απαρχές της βιντεοτέχνης στην Ελλάδα.

Ελληνίδες δηµιουργοί µε διεθνή καριέρα που κατάφερε να συγκεντρώσει κάτω από την ίδια εκθεσιακή στέγη µια πέµπτη γυναίκα: η ιστορικός τέχνης Αννα Χατζηγιαννάκη.

Οσοι φτάσουν στο Πάρκο Ελευθερίας θα µπορέσουν να απολαύσουν µια νοερή βόλτα ώς το σπίτι του Κ.Π. Καβάφη στην Αλεξάνδρεια. Εκεί όπου η Λίζη Καλλιγά αιχµαλωτίζει µέσα από την κάµερά της τον αέρα και την ατµόσφαιρα που αναδύεται όταν κάποιος κοιτάζει τα παράθυρα και τις κουρτίνες που ανεµίζουν στο σπίτι του ποιητή.

Μια διαδροµή από τη Λευκωσία έως τη Σεούλ και την Αθήνα σε ένα µοναδικό ντοκουµέντο που δηµιουργήθηκε ειδικά για τη συγκεκριµένη έκθεση και αποτελεί οδοιπορικό στις υπαίθριες παρεµβάσεις της ∆ιοχάντης από το 1983 έως το 2008. Ανάµεσά τους και το έργο που είχε στήσει στην Πνύκα το καλοκαίρι του 2004: ένα µισογκρεµισµένο τµήµα του τείχους της Αθήνας και µαρµάρινες στήλες µε χαραγµένα τα ονόµατα ελλήνων ολυµπιονικών.

Μέσα σε γυάλες µε νερό προβάλλουν εικόνες απότον ναό της Αφαίας, ως µια αναφορά στη γέννηση και στο κυρίαρχο στοιχείο της, το νερό, στο πρώτο µέρος της τριλογίας - βιντεοεγκατάστασης της Μαριάννας Στραπατσάκη που ξεκίνησε το 1989, ως ένα έργο σε εξέλιξη υπό τον τίτλο «Τα Φαντάσµατα της Μεσογείου ή οι Αντικατοπτρισµοί του Παρελθόντος».

Και ένα δάφνινο στεφάνι - κατάθεση φόρου τιµής στους «κολασµένους της αθηναϊκής γης»: τους οικονοµικούς µετανάστες, τους ανέργους, τους ηλικιωµένους, το οποίο προσέφερε η Λήδα Παπακωνσταντίνου (µέσω βίντεο - ντοκουµέντου) στον «αφαλό της πόλης», το Μοναστηράκι, την Ευριπίδου, τον Βοτανικό, τα Χαυτεία, την Οµόνοια, τη Μενάνδρου στο πλαίσιο των ντοκουµέντων - περφόρµανς που δηµιούργησε ως τιµώµενη καλλιτέχνιδα στην Μπιενάλε Θεσσαλονίκης του 2007.

«Τετραλογία περισσότερο, παρά οµαδική έκθεση, θα χαρακτήριζα τη “συνάντηση” από έργα-σταθµούς που επιλέξαµε, µαζί µε τις τέσσερις ξεχωριστές κυρίες της τέχνης», λέει στα «ΝΕΑ» η επιµελήτρια της έκθεσης «Οι κυρίες σηµαδεύουν», Αννα Χατζηγιαννάκη. «Τέσσερις καλλιτέχνιδες οι οποίες σηµαδεύουν τα τελευταία 30 χρόνια τη σύγχρονη ελληνική τέχνη, παραµένοντας ρηξικέλευθες και ανήσυχες. Επέλεξαν ως κύριο εκφραστικό µέσο, πειραµατικές και υβριδικές κατευθύνσεις στη δουλειά τους, διαψεύδοντας την κυρίαρχη – κι όχι µόνο στη χώρα µας – προκατάληψη, που τοποθετεί τη γυναίκα καλλιτέχνιδα στον χώρο της εύκολης διακοσµητικής τέχνης. Πόσω µάλλον στην Ελλάδα, όπου το “εµείς είµαστε πίσω στην τέχνη” προφέρεται ακόµα και σε καλλιτεχνικούς κύκλους, µε µαζοχιστική ηττοπάθεια».