Νέο CD από τη μεγάλη φωνή του Μανώλη Μητσιά κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες. Eίναι ο δίσκος "Συντομογραφίες", σε μουσική Βασίλη Δημητρίου και στίχους Γιάννη Κακουλίδη. Μια δουλειά που συνεχίζει το ποιητικό ρεύμα του "έντεχνου" τραγουδιού, με σημερινές αναφορές στα εσώτερα της ψυχής και στα κοινωνικοπολιτικά που την επηρεάζουν.

Ένας Μητσιάς, που έχει πει "τον άμμο της θάλασσας", παραμένοντας βελούδινος. Και δυνατός. Με μια φωνή όχι μόνο αναλλοίωτη στη γλυκύτητα της, αλλά και ολοένα στιβαρή. Στην οποία ο χρόνος, προσθέτει μιαν ανεξήγητη νεανικότητα. Φωνή υποβλητική, αλλά και ασίκικη εκεί που πρέπει. Δίχως τσαλίμια - στα οποία καταφεύγουν άλλοι για να επιδειχθούν. Ο κορυφαίος αυτός τραγουδιστής στέκεται με σεβασμό, εξυψώνοντας στίχο και μουσική.

Μελωδίες Δημητρίου πάνω στις κλασικές φόρμες του λαϊκοέντεχνου, με ζεϊμπέκικα, χασαποσέρβικα και μπαλάντες. Μουσικές που αναδεικνύουν το λόγο. Νότες που γοητεύουν, συγκινούν, ξεσηκώνουν. Ήχος σε αντιστοιχία με το θέμα: δυναμικός στα δραματικά λόγια, παιχνιδιάρικος στα χαριτωμένα. Υποβλητικός στα υπαρξιακά, δημεγερτικός στα επικά. Και, πάντως, χωρίς το άγχος της καινοθηρίας και του εύκολου εντυπωσιασμού.

Ο στιχουργός Κακουλίδης μετά από μια υπερδεκαετή αποχή, έχοντας γράψει 600 τραγούδια, επεδίωξε, όπως είπε στην παρουσίαση του έργου στο καφέ του βιβλιοπωλείου Ιανός, "να ξεκαθαρίσει κάποιους λογαριασμούς με το παρελθόν και να έχει ένα δίσκο με αυτή τη μεγάλη φωνή".

Παλιός-και νέος… αριστερός, (καθώς συμμετέχει στη Δημοκρατική Αριστερά με το Φώτη Κουβέλη ), γράφει τώρα με πίκρα: "άδικα μου κλέψαν τη ζωή/ η μοίρα, το κισμέτ, το πεπρωμένο/ και για ένα τίποτα με κάναν παρακεί/μ ' ένα μητρώο τζάμπα λερωμένο".

Ενθυμήσεις από το νεανικό και πληρωμένο έρωτα: "Σε λένε Μπέμπα, Γενοβέφα, Κομνηνή/ σ ΄έχω στα μάτια μου γυμνή να με κοιτάζεις/ δασκάλα του έρωτα σε οίκο ανοχής/ όνειρο γλυκό και με τρομάζεις".

Ελεγειακό το τραγούδι "Οι φίλοι μου". Ύμνος υπαρξιακός της γενιάς του. Η πλέον συνταρακτική στιγμή των τριών συντελεστών ανάμεσα στα 14 κομμάτια του δίσκου. Απόδοση-ποίηση- και μελωδία στη γραμμή μιας λύπης στωικής :

«Οι φίλοι μου ένας ένας φεύγουν/ φεύγουν χωρίς να πάρουνε καμιά αποσκευή…/ κι αυτόν που έχουν οδηγό/ φοράει μαύρα ρούχα/ κι όπου βρει τρεις, παίρνει τους δυό/ κι όπου βρει δυό, τον ένα/ κι όπου βρει έναν μοναχό/ του λέει "άλλη ώρα"/ μέχρι να βρω το ταίρι σου/ να μη σε στείλω ακόμα».

Σημειωτέον ότι δύο τραγούδια ερμηνεύει εξαιρετικά η Γιώτα Νέγκα.

Μια δουλειά κόντρα στην εποχή της θορυβώδους κενότητας του λεγόμενου mainstream life style και... light style τραγουδιστών.