Μια αναδρομική έκθεση με 46 έργα από το ανθρωποκεντρικό εικαστικό σύμπαν του Απόστολου Γεωργίου, από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους. Μια σπάνια ενότητα από «φωτοτυπίες απευθείας από την ύλη» του 1980-81 της εξαιρετικής Ρένας Παπασπύρου. Την εγκατάσταση της Φιλανδής Μάαρια Βιρκκάλα, με τίτλο «Wondering» που συνδέει με μηχανική κίνηση το παρόν με την ιστορία, εμπνευσμένη από τον αρχαιολογικό, γειτονικό με το Μουσείο, χώρο του Λυκείου του Αριστοτέλη. Μία ηχητική εγκατάσταση και βίντεο του Άγγελου Πλέσσα, δημιουργούν ένα φανταστικό κοινωφελές ίδρυμα, τη «Σχολή Μουσικής του Ιδρύματος Άντζελο» σχόλιο και διερεύνηση των διαδικτυακών συμπεριφορών.

Και οι τέσσερις εκθέσεις ανοίγουν πόρτες στην φαντασία, όπως είπε η διευθύντρια του ΕΜΣΤ, Άννα Καφέτση, παρουσιάζοντας σήμερα αυτές τις «Νέες Παραγωγές 2011», του Μουσείου.

Οι συναρπαστικές φιγούρες μεγάλων διαστάσεων του Απόστολου Γεωργίου, εμπνέονται «από τις μεγάλες ιστορίες της καθημερινότητας. Ζωγραφίζω δράματα που ζούμε όλοι στην καθημερινότητά μας. Και οι άνθρωποι έχουμε όλοι τα ίδια χαρακτηριστικά μέσα στις διαφορές μας. Άλλος φοβάται περισσότερο άλλος λιγότερο » λέει με απλότητα ο Απόστολος Γεωργίου. Αυτούς τους φόβους, τα άγχη , την αποξένωση, τα κοινότοπα συναισθήματα που βιώνουν όλοι οι μεσήλικες, οι αντιήρωες τελικά, αποτυπώνει ο καλλιτέχνης «με μια κωμικοτραγική και γλυκόπικρη διάθεση. Με μια επιβλητική απλότητα και ενίοτε θεατρικότητα» αναλύει η επιμελήτρια της έκθεσης Δάφνη Βιτάλη.

Η εγκατάσταση της Μάαρια Βιρκκάλα, αποτελείται από προπολεμικές θήκες ρούχων, πάνω στις οποίες εγγράφονται πραγματείες του Αριστοτέλη ενώ ο τίτλος «Wondering» είναι αναφορά στην περιπλάνηση και κατ’ επέκταση στην Περιπατητική Σχολή του Αριστοτέλη. « Η αρχική ιδέα του έργου που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε , λόγω των ανασκαφών στον περιφραγμένο χώρο του Λυκείου,» εξηγεί η Άννα Καφέτση « προέβλεπε επέμβαση με φως κατά τις νυχτερινές ώρες πάνω στα στέγαστρα των ανασκαφών με προβολή λέξεων από πραγματείες του Σταγειρίτη φιλόσοφου». Η ιδέα της καλλιτέχνιδος ήταν να ειδωθεί το στέγαστρο ως μια σελίδα, που με το φως θα επέπλεε στο σκοτάδι.

Η σειρά «Φωτοτυπίες απευθείας από την ύλη» της Ρένας Παπασπύρου, οδηγεί τον θεατή να αντιληφθεί την πραγματικότητα και το αστικό τοπίο στο οποίο ζει, μέσα από το τυχαίο της μηχανικής κίνησης. Το ανακαλύπτει μέσα από ασπρόμαυρες αντιθέσεις φωτοτυπιών . Στην επιφάνεια ενός φωτοτυπικού μηχανήματος η καλλιτέχνις , το 1980 και 1981, έβαλε διάφορα υλικά προερχόμενα από καθημερινές της διαδρομές στην πόλη και σε σπίτια. Στη συνέχεια φωτοτυπούσε την όψη της επιφάνειας των υλικών αντικειμένων, αποκαλύπτοντας έναν νέο τρόπο θέασης του καθημερινού περιβάλλοντος : ένα στρώμα μπογιάς πάνω από ένα άλλο, η σκουριά πάνω σε λεία μεταλλική επιφάνεια, το τσάκισμα μιας σελίδας χαρτιού. Ακόμα και το πρόσωπό της και τα χέρια της. «Το αστικό τοπίο δημιουργείται σε μια επιφάνεια, μεταβάλλεται και προσδιορίζεται από τον άνθρωπο» εξηγεί η Ρένα Παπασπύρου

 Τέλος, η «Σχολή Μουσικής του Ιδρύματος Αντζελο» του Άγγελου Πλέσσα, ή αλλιώς ένα φανταστικό Ίδρυμα με πραγματική δράση όπως λέει ο επιμελητής του έργου Σταμάτης Σχιζάκης , έχει σαν κεντρικό θέμα τρεις ιστοσελίδες στις οποίες υπάρχουν τρεις σχεδιαστικές και μουσικές εισηγήσεις για άρπα, πιάνο και φλάουτο. Ο καλλιτέχνης αξιοποιώντας στοιχεία της εγκατάστασης , με την βοήθεια προσκεκλημένων καλλιτεχνών αλλά και του κοινού ενεργοποιεί τη μουσική σχολή με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά και μεταφέρει στον πραγματικό χώρο το πνεύμα του παιχνιδιού, συμμετοχής, συνεργασίας και αυθαιρεσίας που χαρακτηρίζει το διαδίκτυο.