Τι μπορεί να γράψει κανείς για τον Νίκο Νικολαΐδη, που να μην έχει ήδη ειπωθεί; Έναν από τους πιο αμφιλεγόμενους και συνάμα, συναρπαστικούς σκηνοθέτες, που πέρασαν από τη χώρα μας. Ο θάνατός του έπεσε σαν κεραυνός και συγκλόνισε όλο τον καλλιτεχνικό χώρο. Το όνομά του ήταν συνώνυμο της επιτυχίας και τα έργα που έφεραν την υπογραφή του, απλά αριστουργήματα.

Ένα μεγάλο αφιέρωμα στη μνήμη και το έργο αυτού του καλλιτέχνη θα δοθεί την Πέμπτη 2 Ιουνίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Μαζί με το αφιέρωμα θα δοθεί και μια ροκ συναυλία με τον Γιάννη Αγγελάκα, τους Last Drive, τον Boy και τον Simon Bloom, γιο του Νίκο Νικολαΐδη.

Η “Ευρυδίκη Β.Α. 2037”, ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, ενώ τα «κουρέλια τραγουδάνε ακόμα», η αυτοβιογραφική αυτή κατάθεση ψυχής, θεωρείται το έργο εκείνο που τον καταξίωσε.

Η “Γλυκειά Συμμορία”, που ακολούθησε το 1983, δεν χρειάζεται τις παραμικρές συστάσεις, καθώς αποτελεί την πιο διάσημη και ταυτόχρονα, πετυχημένη ταινία στην καριέρα του Νικολαΐδη. Δικαίως, αφού εξακολουθεί να παραμένει η πιο διαχρονική και δομημένη στην εντέλεια δημιουργία του.

Η “Πρωινή Περίπολος” του 1987, μια δυσοίωνη και μερικώς εξαιρετική εικόνα του μέλλοντος μας, αποτελεί επίσης μία από τις καλύτερες ψταινίες του μεγάλου καλλιτέχνη μας.

Το φιλμ του “Singapore Sling” του 1990, γνώρισε ανέλπιστη απήχηση. Οι Αμερικανοί θα μιλούσαν για μία από τις πιο “ενοχλητικές ταινίες”, ενώ οι Ευρωπαίοι θα ανακάλυπταν ένα ακόμη εξωτικό midnight movie και κάπως έτσι, ο όρος cult, θα γινόταν συνώνυμο του Νικολαΐδη.

Θα ακολουθήσουν τα: “Θα Σε Δω Στην Κόλαση, Αγάπη Μου” του 1999, το “Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα” του 2003 και το “The Zero Years” του 2005. Ταινίες, ίσως όχι τόσο πετυχημένες, όσο οι προηγούμενές του. Ταινίες, όμως που προκαλούν στον θεατή περιέργεια, θυμό, ίσως αν θέλετε και ενόχληση. Συναισθήματα δυνατά, μα πάνω απ’ όλα, γνήσια και αυθεντικά, όπως ακριβώς υπήρξε ο και ο ίδιος, ο Νίκος Νικολαΐδης…






















Πηγή: cinefreaks.gr