Είμαστε όλοι κανίβαλοι -και δεν το ξέραμε. Όχι δηλαδή ενεργά. Αλλά εν δυνάμει. Υπό ορισμένες συνθήκες βάζουμε ευχαρίστως στο στόμα μας ανθρώπινο κρέας. Η όχι και πολύ ορεκτική αυτή άποψη για τη γενικευμένη ισχύ της ανθρωποφαγίας παρουσιάζεται τώρα στην γκαλερί «me collectors room» του Βερολίνου.

Η αφετηρία της έκθεσης είναι μια ρήση του πρόσφατα αποθανόντος μεγάλου ανθρωπολόγου Κλωντ Λεβί Στρος σχετικά με την ουσία του έρωτα: «Ως εραστές είμαστε ανθρωποφάγοι. Ο πιο απλός τρόπος για να ταυτιστούμε με κάποιον, είναι να τον καταβροχθίσουμε».

Η έκθεση έχει από πρώτη ματιά καθαρά καλλιτεχνικό περιεχόμενο, στο προσκήνιο είναι έργα κλασικών δημιουργών, όπως ο Φραντσίσκο Γκόγια και ο Οντιγιόν Ρεντόν, αλλά και σύγχρονων, όπως η Μπετίνα Ρενς και ο Νόρμπερτ Μπίσκι.

Το φόντο της είναι όμως ανθρωπολογικές έρευνες, που δείχνουν, ότι ο κανιβαλισμός είναι πολύ πιο διαδεδομένος, από ότι είναι γενικά γνωστό. Ταυτόχρονα, είναι φαινόμενο και της σύγχρονης εποχής. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα γι αυτό είναι οι κάτοικοι της Νέας Γουϊνέας, που μέχρι και τη δεκαετία του 1960-1970 είχαν ανθρώπινο κρέας στο μενού τους.

Από την εποχή του Χριστιανισμού βέβαια ο κανιβαλισμός πήρε στη Δύση συμβολική μορφή, όπως δείχνουν ορισμένες θρησκευτικές φόρμουλες που παρορμούν σε ανθρωποφαγία («λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το αίμα μου» και «πίετε έξ αυτού πάντες, τούτο γαρ εστί το αίμα μου»). Όμως οι περιπτώσεις «ωμής» ανθρωποφαγίας, όπως η βρώση νεκρών συνταξιδιωτών, ύστερα από δυστυχήματα σε εντελώς απόμερα μέρη λόγω έλλειψης άλλης μορφής τροφίμων, είναι όχι σπάνιο φαινόμενο -και επιπλέον, κάτι επίσης σημαντικό, όχι κολάσιμο.

Εξίσου συμβολική είναι και η σημασία των έργων που παρουσιάζεται στο Βερολίνο. Ορισμένα συμβολίζουν την ανθρωποφαγία του καπιταλισμού. Παράδειγμα, οι «Self Eaters» της αμερικανίδας Ντάνα Σουλτς, μια σειρά από πρόσωπα που τρώνε ακατάπαυστα χέρια και πόδια άλλων ανθρώπων -για να φαγωθούν στη συνέχεια και τα ίδια. Ή, το βίντεο «Melons» της επίσης αμερικανίδας Πάτυ Τσανγκ, όπου μια γυναίκα τρώει το στήθος της ως πεπόνι -μια αλληγορία της αυτοκαταστροφής στην οποία εξωθούνται πολλές νεαρές γυναίκες μέσω της νευρωτικής ανορεξίας.

Άλλες δημιουργίες δείχνουν, ωστόσο, ότι η ανθρωποφαγία έχει και σήμερα τα ωραία της. Παράδειγμα, μια τούρτα του γάλλου Φιλίπ Μαγιό, τα βασικά κομμάτια της οποίας αποτελούνται από εκμαγεία ανθρώπινων χεριών, στηθών, και γενετικών οργάνων. «Σκέτη γλύκα!» αποφάνθηκε επισκέπτρια. Και με αυτό φαίνεται να συμφωνούσαν και οι άλλοι επισκέπτες κατά τα εγκαίνια της έκθεσης.




















Πηγή: tovima.gr