Δύο βιντεο-εγκαταστάσεις του Ολλανδού καλλιτέχνη ΑερνουτΜικ, το MockUp και το Pulverous, παρουσιάζονται από την 1 Ιουνίου έως τις 20 Ιουλίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260.
Τα έργα ανήκουν στη Συλλογή Σύγχρονης Τέχνης του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, ο οποίος παρομοιάζει τον καλλιτέχνη με σκηνοθέτη "μιας καταστροφής του κόσμου μας με όρους όχι βιβλικούς αλλά καφκικούς, όπου οι άνθρωποι -θύματα ή θύτες- είναι στραγγισμένοι από κάθε συναίσθημα, παραιτημένοι από κάθε αντίδραση, χωρίς συνείδηση και χωρίς σκοπό. Είναι οι επιζώντες ενός κατακλυσμού που έχει ήδη επέλθει μέσα τους, σαρώνοντάς τους , αλλοτριώνοντάς τους . Επιζώντες χωρίς συνείδηση σ’ έναν κόσμο χωρίς νόημα -και χωρίς επαύριο».

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ μετά την ξενάγηση που έκανε στο χώρο όπου φιλοξενούνται τα δύο έργα αποκάλυψε ότι έχει ιδρύσει από τον Νοέμβριο το Ίδρυμα Πολιτισμού και Ανάπτυξης «ΔΗΜΕΡΓΟΝ», ένας τίτλος με νόημα αφού προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων Δήμος και Έργον όπως είπε χαρακτηριστικά.

«Στόχος μου είναι οι επαφές που έχω στο διεθνή χώρο, οι σχέσεις με τα διάφορα μουσεία σε συνδυασμό με την καλή διάθεση των καλλιτεχνών που έχουν δείξει ενδιαφέρον για τη συλλογή, όλα αυτά να λειτουργήσουν μαζί για να φτιαχτεί μία δραστηριότητα που θα κάνει τη σύγχρονη τέχνη περισσότερο αποδεκτή και ενδιαφέρουσα στο κοινό της Αθήνας και γενικότερα της Ελλάδας. Υπάρχει η συλλογή, υπάρχει το Ίδρυμα και κάποια στιγμή θα υπάρξει και ένας χώρος. 'Εχουν γίνει ως σήμερα αρκετά βήματα για το στόχο» δήλωσε ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος.

Η εγκατάσταση Mock-Up, είναι στηριγμένη σε προβολή τεσσάρων βίντεο, αποτελεί ένα έργο φαντασίας το οποίο γυρίστηκε σε ένα ακατοίκητο Ολλανδικό «χωριό», το Marnehuizen, μια από τις μεγαλύτερες περιοχές διενέργειας στρατιωτικών γυμνασίων στην Ευρώπη. Σε ένα «κέντρο κράτησης», το οποίο κατασκευάστηκε επί τούτου ειδικά για την περίσταση μέσα στο κτιριακό συγκρότημα, πραγματοποιείται εκπαίδευση για την εκκένωση του κτιρίου στην περίπτωση πυρκαγιάς. Πέρα από τους κρατούμενους και τους φύλακες είναι παρόντες η πυροσβεστική, η αστυνομία και διάφορες ιατρικές ομάδες.Η απάθεια των πληγέντων αγγίζει τα όρια της παρωδίας, ενώ η διαχείριση της κρίσης γίνεται μηχανικά, απρόσωπα, με το ράθυμο ήθος της γραφειοκρατικής ρουτίνας. Τα απανταχού παρόντα όργανα της τάξης τρέχουν πέρα-δώθε άνευ αντικειμένου -αφού δεν υπάρχει ούτε αταξία για να παταχθεί ούτε καν τάξη για να διασαλευτεί.

Στο Pulverous το σκηνικό είναι το σουπερμάρκετ της διπλανής γωνίας και πρωταγωνιστές οι ίδιοι οι πελάτες, που αυτοσχεδιάζουν ρημάζοντας ό,τι συνήθιζαν να καταναλώνουν. Κι εδώ η καταστροφή συντελείται άνευ λόγου και άνευ συναισθήματος, οι καταστροφείς γκρεμίζουν ράφια ή αδειάζουν κουτιά σαν υπνωτισμένοι, σχεδόν αυτιστικοί. Δεν υπάρχει η παραμικρή επαφή ή επικοινωνία μεταξύ τους. Ξεχαρβαλώνουν μηχανικά ένα χώρο απ’ τον οποίο άλλωστε δεν δείχνουν καμιά διάθεση να φύγουν. Μοιάζουν να μην τους περιμένει κανείς και τίποτα, να μην έχουν καμιά ζωή έξω απ’ αυτά τα οικεία χαλάσματα της καθημερινότητάς τους.

«Το φάσμα της καταστροφής»- για την οποία προειδοποιεί ο Μίκ- «είναι γύρω μας, είναι μέσα μας, είναι κατά βάθος μια πραγματικότητα με την οποία έχουμε συμφιλιωθεί. Το δράμα έγκειται στην απόλυτη απουσία δράματος. Γιατί, πριν ακόμη επέλθει εξωτερικά, το κακό έχει συντελεσθεί εσωτερικά. Είναι το σιβυλλικό όραμα ενός κόσμου προκαταβολικά εξοικειωμένου με το χειρότερο, και άρα αυτοκαταστροφικού».