Χαρούλα Αλεξίου : Παίρνω το χειρόγραφό μου και φεύγω….

Χαρούλα Αλεξίου : Παίρνω το χειρόγραφό μου και φεύγω….

Περιοδείες στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό σε χώρες που το κοινό τη λατρεύει, ξεκινά η Χαρούλα Αλεξίου, με το αγαπημένο μας  «Χειρόγραφο της. Η φετινή του διαδρομή ξεκινά φυσικά και πάλι από την Αθήνα, ανεβαίνει Θεσσαλονίκη, πάει Πάτρα και μετά Ισραήλ και σε άλλες χώρες. Η Χαρούλα μιλά στο Newpost για τη νέα μεγάλη βόλτα του «Χειρόγραφου» που τελικά δεν είναι μόνο η δική της διαδρομή, αλλά όπως κατάλαβε απ’ όσα εισέπραξε είναι η διαδρομή μιας γυναίκας. Της κάθε γυναίκας…..

Ένα χειρόγραφο μπορεί να κλείσει μέσα μια ολόκληρη ζωή;

Ασφαλώς και δεν μπορεί. Αναρωτιέμαι όμως γιατί το μυαλό μας διαλέγει αυτές τις μνήμες, τις ανασύρει και τις βγάζει πιο πάνω από άλλες. Είναι αυτές οι κορυφές που λέω εγώ και είναι πολύ ζωντανές. Μετά από αυτή την παράσταση μου ζήτησαν να γράψω την αυτοβιογραφία μου, δεν νομίζω πως μπορώ. Σε αυτό το χειρόγραφο υπάρχουν ψηφίδες μιας ζωής. Ασφαλώς όχι όλη η ζωή…..

Κρίνει, φοβάται, εκτίθεται, μαζεύεται, εξοικειώνεται. Όλα αυτά συνέβησαν με την παράσταση του περσινού χειρόγραφου. Αλλά ξέρετε κάτι μας λέει: Φέτος θα περάσω σε άλλη διάσταση. Θα κατακτήσω ένα ακόμα σκαλοπάτι. Τούτο το χειρόγραφο, θα γίνει η Ιστορία μιας γυναίκας που ζει στην Ελλάδα

Τη ρωτάω για το πώς εισπράττει μια γυναίκα την παράσταση και πώς ένας άνδρας και μου λέει «πως οι γυναίκες συγκινούνται, οι άνδρες είναι πιο ανοιχτοί. Συνήθως τα λένε στη γυναίκα τους να μου τα πει. Άλλοι μου λένε «τώρα σε αγαπάω πιο πολύ». Αλλά οι γυναίκες είναι αλλιώς. Έχουν πολλές ομοιότητες. Είναι μάνες»….

Η ίδια μόνο ευχαριστώ έχει να πει. Στον κόσμο που υποδέχτηκε έτσι την παράσταση, στους εκπροσώπους του Τύπου που έγραψαν διθυράμβους. Στις ερωτήσεις που δέχτηκε μετά, καθισμένη στο γραφείο της παράστασης δίπλα με τον Γιώργο Νανούρη, είπε πολλά και διάφορα για την παράσταση. Μίλησε για την απουσία του πατέρα της που ήρθε η ώρα να φανερωθεί και που συνήθως κάνει την παρουσία του αισθητή από την ερωτική σχέση που κάνεις με έναν άνδρα.

Είμαι 46 χρόνια σε αυτή τη δουλειά, είπε.

«Δεν με βαρέθηκα ακόμα! Σκέφτομαι καμία φορά πως πέρασαν αυτά τα 46 χρόνια. Λέω Χαρούλα τι θα κάνεις όταν δεν θα μπορείς; Αλλά έχω ζήσει τόσα πολλά τόσο μεγάλα, τόσο ωραία, τόσο δύσκολα , έχω εισπράξει τόση αγάπη, που λέω όχι τον εαυτό μου δεν τον έχω βαρεθεί».

Πείτε μας λίγα πράγματα για την φετινή περιοδεία

Ήρθε η ώρα το Χειρόγραφο να φύγει από την Αθήνα- φυσικά ξεκινάμε από δω, για 12 παραστάσεις, - αλλά θα πάμε Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Ισραήλ. Μετά βλέπουμε. 

Την ρωτάω αν η ΕΡΤ έδειξε καμιά διάθεση να γράψει την παράσταση και μου είπε «τη γράψαμε μόνοι μας, την έχουμε κρατήσει, όχι εγώ και η τηλεόραση δεν είχαμε ποτέ καλές σχέσεις. Όχι η ΕΡΤ δεν ενδιαφέρθηκε».

Στη μικρή κουβέντα που κάναμε και που Χαρούλα μου το μαγνητόφωνο με πρόδωσε και δεν έγραψε τίποτα, θυμάμαι πως μου είπε ότι «εγώ ήθελα να κάνω μια παράσταση με κείμενα και μουσική. Θα μπορούσα δηλαδή να διαβάζω ποιήματα, κείμενα δικά μου ή άλλων – ξέρεις πόσα έχω γραμμένα τραγούδια μισοτελειωμένα;-  αυτό ήθελα μια παράσταση με τραγούδια και κείμενα. Αλλά ήρθε ο Νανούρης είδε όλα αυτά τα ατελείωτα πράγματα που έχω γράψει και μου είπε γιατί δεν κάνεις κάτι εντελώς δικό σου. Ευτυχώς είχε την υπομονή να τα ξεχωρίσει να τα ξεδιαλύνει, να τα βάλει σε μια τάξη και έτσι βγήκε το χειρόγραφο.

Ξεχωρίσαμε κάποια κείμενα μαζί και έπρεπε να διαχειριστούμε μια ισορροπία από τη μια να μη γίνει επιθεώρηση, από την άλλη να μη γίνει μελό. Το αν όλο αυτό με εκθέτει δεν με νοιάζει. Άλλωστε πιστεύω ότι τα δικά μου τραγούδια με έχουν εκθέσει πιο πολύ….είναι πιο σκληρά από τα κείμενά μου! Δες το «μεγάλωσα»  τι στίχους έχει»….

Μεγάλωσα στο τέρας της πόλης,

Ήπια φόβο πολύ,

Ηπία ψέματα,

Κατάπια λόγια λιπαρά…..

Πριν την αφήσω γιατί έχει πρόβα, μέσα ακούγεται ο γλυκός ήχος από το ακορντεόν του Παναγιώτη Τσεβά. Λέμε λίγα πράγματα για το σήμερα και πώς όλα αυτά τα δύσκολα που περνάμε τα βιώνει ένας καλλιτέχνης. Μου απαντά ασφαλώς. Άσε που έχω και ενοχές. Και το χειρότερο; Άσε που δεν βλέπω και φως. Αλλά πιστεύω πως η στέρηση ξυπνά στους ανθρώπους και το μοίρασμα σπέρνει συνειδήσεις. Αγαπάω την Ελλάδα και θέλω το καλό της. Έχουμε δύσκολο δρόμο…..

Φως για μας είναι τα τραγούδια της Χαρούλας. Ακόμα και στα πιο θλιμμένα της νοιώθεις ότι είναι βάλσαμο. Βγαίνοντας από το θέατρο, ακούω να ξεκινούν οι πρόβες. Το «Χειρόγραφο» ετοιμάζεται να τριγυρίσει ξανά όχι σε ξένες αγκαλιές, αλλά ανάμεσα σε ανθρώπους που για αυτούς είναι η Χαρούλα της Ελλάδας…. ( και είμαστε πολλοί!) 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο