Οι γέροντες και οι γερόντισσες της Κέρκυρας δεν θυμούνται από πότε τόσοι πολλοί και τόσο πολλές είχαν να δακρύσουν για τον χαμό ενός δικού τους ανθρώπου. Ο κορυφαίος ζωγράφος Σπύρος Αλαμάνος, τον οποίο η Κέρκυρα δημοσία δαπάνη κήδεψε σήμερα στις 18:00 από τη Μητρόπολη της πόλης στο νεκροταφείο της περιοχής Κοτσέλα, ήταν ο τελευταίος άγγελος του νησιού των Φαιάκων. "Έφυγε ο άγγελος της Κέρκυρας" θρηνεί και η Τίτσα Μαζαράκη, που ο ζωγράφος τη φώναζε μάνα και ενώ βαδίζει προς την ένατη δεκαετία της ζωής της τον επισκεπτόταν, όποτε οι δυνάμεις της το επέτρεπαν, ανοίγοντας την αγκαλιά της μήπως και τον χωρέσει στο παραδοσιακό, φτωχικό σπιτικό του διαμέρισμα στην 1η πάροδο Δελβινιώτη 2, σ' ένα από τα γραφικά καντούνια της πόλης, όπου αντιμετώπιζε τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του δουλεύοντας, δημιουργώντας και αρνούμενος να υποταχτεί στις ιατρικές προσταγές.

Εβδομάδες τώρα ο ζωγράφος έβγαινε πού και πού, μόνο για να μοιραστεί με πιστούς φίλους και τους περαστικούς λόγια αγάπης στο αγαπημένο του, κοντινό και γεμάτο βιβλία του "Μικρό καφέ". Συνειδητά στερημένος από υλικά αγαθά, αν και πολύ πριν φτάσει τα 64 του χρόνια θα μπορούσε να έχει μεγάλη περιουσία, συχνά μοίραζε μαζί με την ψυχή του και τα έργα του αντί πινακίου φακής. Δεν υπάρχει μη κερδοσκοπικός φορέας της Κέρκυρας που να του ζήτησε κάτι και να μην ευεργετήθηκε. "Ηταν ο Άγιος Σπυρίδωνας των ημερών μας", θα πει ο ιδιοκτήτης του "Μικρού καφέ", Σπύρος Μαγουλάς.

 Ο Σπύρος Αλαμάνος φιλοτέχνησε με σχέδιά του, σχεδόν πάντα δωρεάν, δεκάδες τόμους βιβλίων -και με ξέχωρη θέρμη οτιδήποτε αφορούσε τον Διονύσιο Σολωμό. Μερικοί, άλλωστε, λένε ότι αρκετά έργα του θαρρείς πως φτιάχτηκαν μόνο για να εικονογραφήσουν σολωμικούς στίχους.

 Δεν ήταν απλώς "ένας πολύ καλός ζωγράφος, αλλά και εξαιρετικός φωτογράφος και χαρισματικός χαράκτης", σημειώνει η διευθύντρια της Δημοτικής Πϊνακοθήκης της Κέρκυρας, Μαρία Μελέντη, προσθέτοντας ότι ασχολήθηκε όχι μόνο με τα χρώματα και το χαρτί, αλλά και με τα μέταλλα, την πέτρα, το ξύλο, τα ορυκτά, έχοντας στο ενεργητικό του και έργα γλυπτικής. Κι όχι μόνο αυτά. "Ανθρωπος με πολύ καλή θεωρητική κατάρτιση, ο Σπύρος Αλαμάνος έτρεφε μεγάλη αγάπη για τον πειραματισμό και τους νεωτερισμούς στην Τέχνη, βοήθησε στην εμφάνιση και την εξέλιξη νέων δημιουργών, αγωνιούσε για την πορεία της Τέχνης", συμπληρώνει με οδύνη.

Θρηνούν και στην Καλλιτεχνική Σχολή της Κέρκυρας, όπου ο χαρισματικός καλλιτέχνης, όπως άλλοτε ο Αγγελος Γιαλλινάς, ο Βικέντιος Μποκατσιάμπης και ο Κωνσταντίνος Παρθένης, δίδαξε τη ζωγραφική, βαθιά επηρεασμένος στην καλλιτεχνική του δημιουργία από "πόνο και μοναξιά", όπως αναφέρει ο επικεφαλής της Σχολής, Γιώργος Λογαράς.

Ίσως περισσότερο στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη, που δημιουργήθηκε με τη δική του καθοριστική συμβολή προ ετών, με ιδιωτικούς πόρους, για την ανάδειξη και τη διάδοση της Κερκυραϊκής Σχολής των εικαστικών τεχνών και ευρύτερα της Τέχνης. "Το πένθος μας είναι πολύ βαρύ. Ο Σπύρος Αλαμάνος αντιπροσωπεύει ό,τι το καλύτερο του σύγχρονου πολιτισμού τού τόπου μας, είναι ένας από τους σημαντικότερους, διεθνώς αναγνωρισμένους Έλληνες εικαστικούς. Μαζί δημιουργήσαμε και σ΄ αυτόν στηρίξαμε την Κερκυραϊκή Πινακοθήκη, που εξελίσσεται πια σε Ίδρυμα", αναφέρει συντετριμμένος ο ιδρυτής της Μιχάλης Βραδής. Μία μεγάλη αίθουσά της φέρει από ετών το όνομα του ζωγράφου.