Το ότι άργησε τραγικά να προκύψει ένα ολοκληρωμένο τζαζ άλμπουμ βασισμένο στις μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι δε μειώνει καθόλου την ποιότητα του ακούσματος του «Mano’s». Απλώς δηλώνει εμφατικά τη (μη) πολιτική των ελληνικών δισκογραφικών εταιρειών και τον βαθύ συντηρητισμό που διαπερνά την ελληνική κοινωνία –και την τέχνη- επί δεκαετίες. Αυτός ο συντηρητισμός έχει δηλητηριάσει πολλούς έλληνες μουσικούς οι οποίοι μοιάζουν σα να αντιμετωπίζουν τη μουσική των μεγάλων δημιουργών όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Βασίλης Τσιτσάνης ή είδη όπως το ρεμπέτικο και η δημοτική μουσική σαν τις πλάκες του Μωυσή με τις Δέκα Εντολές, «αυτά δεν τα πειράζουμε», «να τα διατηρήσουμε όπως μας παραδόθηκαν». Σε αυτούς δεν ανήκει φυσικά ο πιανίστας Δημήτρης Καλαντζής, όπως δεν ανήκουν, ευτυχώς, αρκετοί μουσικοί της νεότερης γενιάς, ανεξαρτήτως ειδών. Ο κόπος που κατέβαλε επί χρόνια δουλεύοντας πάνω στις μουσικές αυτές καρποφόρησε τελικά με την προσθήκη της Καμεράτας υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη.
Σαν η ευκαιρία που δόθηκε στον Δ. Καλαντζή να συμπράξει με την Καμεράτα στον Ιανουάριο του 2011, στο Μέγαρο, στο πλαίσιο αυτού του project, να ήταν η λυδία λίθος για να ηχογραφηθεί και να κυκλοφορήσει αυτό το υλικό. Η συναυλία του Μεγάρου έλυσε τα μάγια, σε δύο, ενδεχομένως κατευθύνσεις: επένδυσε με κύρος τη δουλειά αυτή αλλά έδωσε και στον Δ. Καλαντζή την ευκαιρία να συγκεράσει αισθητικές και αγάπες.

Ο Δημήτρης Καλαντζής ανήκει στην τζαζ και αγαπάει τη λάτιν αλλά γνωρίζει καλά και τη δυτική κλασική μουσική. Και αυτή η «third stream» προσέγγιση («τρίτο ρεύμα»: ο συνδυασμός τζαζ και κλασικής που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’50) ταιριάζει γάντι στις μουσικές του Χατζιδάκι και μάλιστα σε αυτές που διάλεξε, κυρίως κινηματογραφικές και θεατρικές: «Μια πόλη μαγική», «Χορός (Παραμύθι χωρίς όνομα)», «Η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων» κ.ά.

Το άκουσμα είναι ενιαίο και τόσο λεπτοδουλεμένο που μοιάζει με σουίτα. Δεν αναζητά τις ακρότητες αλλά ούτε χαρίζεται στη σοβαροφάνεια. Ο σεβασμός απέναντι στην ομορφιά των συνθέσεων είναι έκδηλος και απόλυτα ειλικρινής. Πάνω στα εννέα θέματα που διάλεξε ο Δημήτρης Καλαντζής θα μπορούσαν να γίνουν άπειρες παραλλαγές. Το άλμπουμ που δημιούργησε, με τη συνδρομή των εξαίρετων μουσικών Τάκη Πατερέλη (άλτο σαξόφωνο), Ανδρέα Πολυζωγόπουλο (τρομπέτα), Αλέξανδρο-Δράκο Κτιστάκη (ντραμς) και Γιώργο Γεωργιάδη (μπάσο), είναι ένα απολύτως έγκυρο διαβατήριο για να περάσει η μουσική του Χατζιδάκι επισήμως στον κόσμο της τζαζ. Βάζει ψηλά τον πήχη και είναι ένα άλμπουμ συνεπές και με τη μουσική αντίληψη του Μάνου Χατζιδάκι –ο οποίος όχι μόνο διασκεύαζε (βλ. αναθεωρούσε) τον εαυτό του αλλά ήταν ο πρώτος που «τόλμησε» σε εποχές καθόλου ευνοϊκές να διασκευάσει ρεμπέτικα και χασικλήδικα («Ο Σκληρός Απρίλης του ‘45», «Πασχαλιές Μέσα Από Τη Νεκρή Γη») και να προσδώσει σε μερικές υπέροχες λαϊκές μελωδίες την αποδοχή που άξιζαν.


Πηγή: spirto.net