Ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, μέσα σε έναν χώρο που θα μπορούσε να είναι το οπουδήποτε και πουθενά, τέσσερις χαρακτήρες, δύο γυναίκες και δύο άνδρες, μοιράζονται τη σιωπή: Έγκλειστοι στον χρόνο, αρνούμενοι την ύπαρξη του τρίτου, ελπίζουν να γλυτώσουν τις σπασμένες τους ζωές, από την τρομοκρατία της αποτυχίας. Το αστείο συναντά τη μελαγχολία, συναλλάσσεται με το τραγικό, συνυπάρχει, και τροφοδοτούν από κοινού την ανθρώπινη μοίρα. To έργο ανήκει στη κατηγορία του θεάτρου του παραλόγου, επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από τους Σάμιουελ Μπέκετ, Χάρολντ Πίντερ ενώ θυμίζει έντονα το «Περιμένοντας τον Γκοντό».

«Επέλεξα αυτό το έργο γιατί είναι ίσως το μόνο που δεν μιλάει για το μέλλον. Αναφέρεται σε ανθρώπους που έχουν "καεί" και ετοιμάζονται για το μετά. Ο χώρος όπου βρίσκονται», εξηγεί ο Στέλιος Παυλίδης που το σκηνοθετεί, είναι «μια αίθουσα αναμονής... Με αφετηρία τη διάθεσή τους για επικοινωνία, αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι βιώνουν με τον τρόπο τους την αποτυχία... Αναφέρονται στο παρελθόν και στο παρόν, όχι στο μέλλον. Είναι τέσσερις ψυχές που τους ενώνει μια καμμένη ζωή, μια ζωή χωρίς όνειρα». Κι ίσως αυτή να είναι η απάντηση του σκηνοθέτη στην εποχή μας, γιατί «όλο αυτό παραπέμπει πολύ στο σήμερα, όχι μόνον της Ελλάδας, αλλά και του κόσμου».

Ο 78χρονος σήμερα βρετανός λογοτέχνης, έγραψε το «Σπίτι» πριν από σαράντα χρόνια. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Royal Court Theatre του Λονδίνου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Τη σκηνοθεσία είχε υπογράψει ο Τζόζεφ Χάρντι. Μεταφέρθηκε στο Mπρόντγουεϊ και έκτοτε παίζεται στα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο βραβευμένος θεατρικός συγγραφέας (έχει λάβει, μεταξύ άλλων το βραβείο Σόμερσετ Μομ και το Μπούκερ του 1976) και πρώην επαγγελματίας παίκτης του ράγκμπι, συνδυάζει στα έργα του τις αντιθέσεις και τις εναλλαγές, ενώ το στοιχείο του παραλόγου είναι πανταχού παρόν.

Ο Στέλιος Παυλίδης, με σπουδές θεάτρου και κινηματογράφου στο Max Reinhard Seminar και την Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών στη Βιέννη, δουλεύει στην Ελλάδα, την Γερμανία και τη Γαλλία ενώ τα τελευταία 20 χρόνια διδάσκει σε διάφορες δραματικές σχολές. Χαρακτηριστικό μότο της μεθόδου του είναι ότι «στο Θέατρο πριν μάθουμε να μιλάμε, μαθαίνουμε να ακούμε».

Κι ίσως για όλα αυτά, η φράση του Κίρκεγκαρντ «Ο μελαγχολικός έχει ανεπτυγμένη την αίσθηση του κωμικού» πραγματικά να ταιριάζει στο «Σπίτι» και στους ενοίκους του...

Info: Βρυσάκι, Χώρος Τέχνης & Δράσης * Βρυσακίου 17, Στάση Μετρό Μοναστηράκι *Πρεμιέρα στις 23 Σεπτεμβρίου * Πληροφορίες στο τηλ. 210 3210.179








Πηγή: tovima.gr