Ένα τρίγωνο σιωπηλής απόγνωσης-μάνα-γιος-κόρη. Τρεις εγκλωβισμένοι άνθρωποι που καταφεύγουν στη φαντασία ή την ψευδαίσθηση για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα. Όνειρα που συνθλίβονται από το χρόνο, ματαιωμένες προσδοκίες, χιούμορ και σαρκασμός, ανάγκη για αλλαγή, και βέβαια "αυτό το κάτι που προσμένουμε αιώνια, μα πάντα αργεί να έρθει, αυτό το κάτι για το οποίο συνεχίζουμε να ζούμε".
Ο λόγος για ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας δραματουργίας, τον "Γυάλινο κόσμο", που κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου στο θέατρο Δημήτρης Χορν. Χρησιμοποιώντας ένα σκηνικό λιτό, έναν τοίχο με πλακάκια και τέσσερις καρέκλες, η Κατερίνα Ευαγγελάτου, μεταφράζει, επεξεργάζεται δραματουργικά και σκηνοθετεί το πιο προσωπικό από τα έργα του Τένεσι Ουίλλιαμς, που τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους θεατρικούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα.

Στη σκηνή, η Ναταλία Τσαλίκη που ερμηνεύει την Αμάντα, ο Αντίνοος Αλμπάνης και ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς που υποδύονται τον Τομ και τον Τζιμ αντίστοιχα, ενώ τον ρόλο της Λώρα κρατά η πρωτοεμφανιζόμενη Αμαλία Νίνου.

"Το έργο είναι μια ανάμνηση και αφού είναι ανάμνηση είναι φωτισμένο αχνά, πηγάζει από το συναίσθημα, δεν είναι ρεαλιστικό" εξήγησε η Κατερίνα Ευαγγελάτου, σε συνέντευξη Τύπου στο θέατρο Χορν.

 "Στο ανέβασμά μας χρησιμοποιούμε την αρχική, πρωτοποριακή για εκείνη την εποχή, απαίτηση του Ουίλλιαμς για προβολές που θα συμπλήρωναν τη σκηνική δράση", είπε η Κατερίνα Ευαγγελάτου.

Το εύρημα αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο ανέβασμα του έργου (Σικάγο, 1944) και ως εκ τούτου ο συγγραφέας αφαίρεσε τις σχετικές οδηγίες από την πρώτη έκδοση του έργου. Αργότερα, στην επόμενη έκδοση, ο Ουίλλιαμς πρόσθεσε τις οδηγίες για τις προβολές (σταθερές εικόνες και λεζάντες που θα προβάλλονταν σε ένα τμήμα του σκηνικού) πιστεύοντας ότι ολοκληρώνουν το έργο.

Εκτός από το πρωτότυπο κείμενο του έργου, στην παράσταση χρησιμοποιούνται και μικρά αποσπάσματα από παλαιότερα σχεδιάσματα του συγγραφέα για τον "Γυάλινο κόσμο", καθώς και από το διήγημα "Πορτρέτο κοριτσιού σε γυαλί", γραμμένο το 1943, που αποτελεί επίσης προσχέδιο για το έργο.

Αναφερόμενη στη σημερινή κατάσταση και στο ρόλο των καλλιτεχνών, η Κατερίνα Ευαγγελάτου, είπε πως "ο καλλιτέχνης πρέπει να συμπλέει με την εποχή του και να έχει επίγνωση του τι συμβαίνει γύρω του, αλλά παράλληλα να θέλει να πραγματοποιήσει και το όραμά του. "Ο δημιουργός πρέπει να είναι ανοιχτός, έντιμος και αληθινός. Δεν θεωρώ ότι αν γίνεται γύρω σου πόλεμος, πρέπει να παρουσιάζεις και τον πόλεμο, πάνω στη σκηνή".

"Η τέχνη κάνει μία παύση στον κόσμο και ανοίγει ένα παράθυρο μέσα μας", συμπληρώνει η Ναταλία Τσαλίκη, η οποία όπως είπε, προσέγγισε τον ρόλο της Αμάντα "χωρίς βιασύνη και χωρίς πρότυπα". "Όταν ο ηθοποιός βρίσκεται μπροστά σε ένα ρόλο πρέπει να αφήνει ένα άδειο χώρο, χωρίς να βιάζεται να τον καλύψει. Το κύριο οπλοστάσιο ενός ηθοποιού είναι η ζωή του, οι εμπειρίες του, οι ρυτίδες του. Καλούμαστε να πούμε τα λόγια ενός συγγραφέα, μέσα από τον εαυτό μας, τις εμπειρίες μας, τα ελαττώματά μας, γι' αυτό πιστεύω πως ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι εκτεθειμένος και να μην ζει σε γυάλα", κατέληξε.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια- τα οποία όπως είπε η σκηνοθέτις "δεν υποδηλώνουν κάποια συγκεκριμένη εποχή"- επιμελείται ο Γιώργος Πάτσας, την μουσική που επιχειρεί να "θυμίσει πράγματα που χάθηκαν" ο Σταύρος Γασπαράτος, τα βίντεο ο Μιχάλης Κλουκίνας και τους φωτισμούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος.