Με το έργο «Ιφιγένεια εν Ταύρoις», του Ευριπίδη, συνεχίζει το ταξίδι του στις γειτονιές του κόσμου ο σκηνοθέτης Λεωνίδας Λοϊζίδης, με όραμα τη διάδοση του αρχέγονου ελληνικού πολιτισμού. Ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια με τις «Βάκχες» και στη συνέχεια με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, αλλά και την τριλογία του Αισχύλου «Ορέστεια», η οποία ανέβηκε και σε θέατρο του Μπρόντγουεϊ, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές και βραβεύσεις. Τώρα ο Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός «Θεατρικό Σχήμα Λεωνίδας Λοϊζίδης» παρουσιάζει από σήμερα μέχρι και τις 4 Δεκεμβρίου στο Row Lion Theatre της Νέας Υόρκης την «Ιφιγένεια εν Ταύρoις», με την Ευτυχία Παπαδοπούλου στο πρωταγωνιστικό ρόλο. Η μουσική είναι του Νεόφυτου Στρατή, η σκηνογραφία του Georgio Stefano, τα κοστούμια του Παντελή Μήτση, με την παραγωγή να αναλαμβάνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης. 

Φιλοδοξία του Λεωνίδα Λοϊζίδη είναι να δημιουργήσει άλλη μια σκηνική επιτυχία και «να αναδείξει το μύθο της Ιφιγένειας, μέσα από μια αισιόδοξη πτυχή του τραγικού, καθώς ο Ευριπίδης δίνει μέσα από μια πλοκή γεμάτη αγωνιώδεις στιγμές».

«Ο Ευριπίδης τοποθετεί τον άνθρωπο απέναντι στο τραγικό πεπρωμένο, διαπλεκόμενο με τον ίδιο του τον εαυτό συγκρουόμενο με τα ίδια του τα πάθη», επισημαίνει ο κ. Λοϊζίδης. «Οι ήρωες στην Ιφιγένεια εν Ταύρoις» «ζωγραφίζουν» την πεμπτουσία του όντος, που αμφισβητεί τους Θεούς, ενοχοποιώντας τις αδήριτες αποφάσεις τους και την καταστροφική εμπλοκή τους στις σχέσεις των ανθρώπων και στη διαμόρφωση του τραγικού πεπρωμένου».

 Παραμένοντας πιστός στον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες παρουσίαζαν τις τραγωδίες τους ,o Λεωνίδα Λοϊζίδης τονίζει ότι «αν θέλουμε να καταλάβουμε το μέλλον, πρέπει να μελετήσουμε το παρελθόν», καθώς οι ανθρώπινες αξίες, δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, παραμένουν ίδιες.

 «Ένα παρελθόν που εγώ θέλω να φέρω κοντά στο κοινό, σε μια παράσταση πολιτισμού ενός λαού που δημιούργησε και δεν έπαψε ποτέ να δημιουργεί. Με την «Ιφιγένεια εν Ταύρoις» προσβλέπω σε ένα αποτέλεσμα που θα αναδείξει τα διανοϊματα και τον συναισθηματικό πλούτο της Ευριπίδιας ποίησης. Και μην ξεχνάμε, επίσης, ότι το θέατρο είναι σπουδή, αισθητική, αγωγή της ψυχής», καταλήγει ο κ. Λοϊζίδης.