«Το Τρένο κλείνει τα 15 του χρόνια και παραμένει στην εφηβεία....»: Η Τατιάνα Λύγαρη υπερήφανη για το «μοναδικό τρένο-θέατρο στην Ευρώπη», γιορτάζει και ετοιμάζεται να υποδεχθεί τη νέα θεατρική περίοδο με ένα πλήρες πρόγραμμα γεμάτο παραστάσεις και μουσική.
Έχοντας στο πλάι της τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος έχει γράψει τη μουσική για το έργο του Μπρένταν Μπέαν «Ενας Ομηρος» αλλά και τους φίλους και συνεργάτες της Κώστα Γεωργουσόπουλο, Γιώργο Κουρουπό και τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, η Τατιάνα Λύγαρη έκανε μια αναδρομή στην πορεία του Τρένου... Αποτέλεσμα, πολλές παραγωγές, περισσότεροι από διακόσιες χιλιάδες θεατές και 500 καλλιτέχνες, είναι ένας πρώτος απολογισμός της πρώτης 15ετίας του Τρένου που είδε τα τρία του βαγόνια να τριπλασιάζονται και σήμερα να φθάνουν αισίως τον αριθμό εννέα, «μαζί με τις ελιές και τις πικροδάφνες που φυτέψαμε τότε και σήμερα έχουν μεγαλώσει πολύ», όπως πρόσθεσε η «ψυχή» του τραίνου. «Παραμένουμε κι ένα φυτώριο νέων, ενώ το μόνον που μειώσαμε είναι τις τιμές μας». Οσο για τις θέσεις στα βαγόνια αυτές παραμένουν ίδιες: 33 για το μουσικό και 78 για το θεατρικό. 

«Σκεφτόμουν ότι για τον "Ομηρο" δεν θα ερχόταν ποτέ η κατάλληλη στιγμή και ας αγαπούσα και εγώ όπως όλοι μας τα τραγούδια -τραγούδια που ζυμώθηκαν μαζί μας, από την εποχή της σχολής. Και όμως πέρυσι σκέφθηκα ότι το έργο θα ήταν πολύ χρήσιμο για την εποχή μας. Και έτσι προχώρησα», είπε η Τατιάνα Λύγαρη που σκηνοθετεί τον «Ομηρο», σε μια παράσταση με ζωντανό τραγούδι και πολλά όργανα επί σκηνής. Αλλωστε το εφετινό ρεπερτόριο του Τρένου στο Ρουφ περιλαμβάνει και το έργο για παιδιά του Ηλία Μαμαλάκη «Το διαστημοτρένο του κυρίου Ιγνάτιου Ροδόλφου Ντε Λος Χούπα Γκλούπα». 
Το Μουσικό Βαγόνι περιλαμβάνει την μουσικοθεατρική παράσταση «Fakebook stories» ενώ στα υπόλοιπα βαγόνια (Wagon-Restaurant, Wagon-Bar, New Wagon, Αποβάθρα καθώς και τα 12 Κουπέ για τους νέους καλλιτέχνες) χωράνε πολλά ακόμα διαδραστικά χάπενινγκς και άλλες εκδηλώσεις.

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος μίλησε για τον ιρλανδό συγγραφέα που έφυγε γρήγορα από τη ζωή ενώ η Φωτεινή Τσαλίκογλου ανέλυσε τη γενναιόδωρη αντίληψη για την τέχνη που χαρακτηρίζει την δημιουργό του Τρένου. Τέλος ο Γιώργος Κουρουπός θυμήθηκε την αυθεντική Τατιάνα Λύγαρη που είχε γνωρίσει και η οποία, στη δεκαετία του ΄90 εξακολουθούσε να αναζητά το δικό της στίγμα, για να το βρει τελικά στο Τραίνο στο Ρουφ...  


Ο Μίκης Θεοδωράκης σε πρώτο πρόσωπο
«Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ενδιαφέροντα για την Τέχνη. Είμαστε μια πλούσια χώρα αλλά δεν το ξέρουμε... Σήμερα είναι όλα μπλόφα... Θυμάμαι στα χρόνια μου, κάναμε ουρά στη Βουκουρεστίου, έξω από τον "Ικαρο" όταν επρόκειτο να βγάλει ένα καινούργιο βιβλίο ο Καραγάτσης ή ο Μυριβήλης, Πώς όλα από εκεί, φθάσαμε σ΄αυτή την απαξίωση... Τον τελευταίο καιρό βγαίνω δύσκολα από το σπίτι, αλλά πέρασα καλά μαζί με την Τατιάνα και όλα τα παιδιά του θιάσου, που τραγουδάνε και όμορφα... Τα τραγούδια μου στον "Ομηρο" έχουν μια παιδική αγνότητα..».

Συγκεκριμένα πρόκειται για 16 τραγούδια, ανάμεσά τους «Το γελαστό παιδί», τα οποία έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης για την παράσταση του 1962 σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Αυτά τα ίδια τραγούδια θα χρησιμοποιήσει και η Τατιάνα Λύγαρη στη δική της σκηνοθεσία, ενώ ο Μίκης Θεοδωράκης συνέθεσε ειδικά και άλλα δύο νέα τραγούδια, με τον τίτλο «Εχω μια αγάπη» και «Οταν ο Σωκράτης στην παλιά Ελλάδα», τα οποία συμπεριλαμβάνονται στο πρωτότυπο κείμενο αλλά δεν είχαν έως τώρα μελοποιηθεί και τα οποία ολοκληρώνουν τον κύκλο τραγουδιών «Ενας Όμηρος» του συνθέτη.

Το έργο διαδραματίζεται σε ένα μπορντέλο στο Δουβλίνο, όπου συχνάζουν πρώην επαναστάτες του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού ανάμεσα σε πόρνες, τραβεστί και απόκληρους της κοινωνία, ένας νεαρός άγγλος στρατιώτης κρατείται όμηρος σαν αντίποινα για τη φυλάκιση ενός νεαρού μέλους του IRA, που πρόκειται να απαγχονιστεί σε μία φυλακή του Μπέλφαστ. Μέσα σ' αυτήν την παράδοξη ομήγυρη ξετυλίγεται μία ερωτική ιστορία στον αντίποδα των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ο Μπρένταν θέτει μια σειρά από πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά και σεξουαλικά ζητήματα, ασκεί κριτική, παρουσιάζει την γκροτέσκ όψη της δυστυχίας αλλά και τη χαρά τού να ζεις, τον ενθουσιασμό της επανάστασης, απευθύνεται στο κοινό, το ψυχαγωγεί αλλά και το οδηγεί να σκεφτεί, αντιστέκεται με χιούμορ στην άδικη καταπίεση και σατιρίζει τους ήρωές του σαν να είναι ο ίδιος του ο εαυτός αλλά και ταυτόχρονα μέλη μιας κοινωνίας την οποία αντιμάχεται με πάθος. 

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ

«Ενας Ομηρος» του Μπρένταν Μπέαν σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα - Βούλας Δαμιανάκου
Πρεμιέρα στις 18 Νοεμβρίου, στις 21.00
Αμαξοστοιχία-Θέατρο «Το Τρένο στο Ρουφ»
Σιδηροδρoμικός Σταθμός Ρουφ, Λεωφ. Κωνσταντινουπόλεως, Προαστιακός Ρουφ, Αθήνα




πηγή: tovima.gr