Ένας καβγάς ανάμεσα σε δύο παιδιά περίπου έντεκα χρονών, σε μια συνοικιακή παιδική χαρά. Πρησμένα χείλη, σπασμένα δόντια... οι γονείς του «θύματος» καλούν τους γονείς του «θύτη» στο σπίτι τους, για να τα βρουν. Τα ευγενικά πειράγματα δίνουν τη θέση τους σε κοφτερά υπονοούμενα, καθώς έρχονται στην επιφάνεια οι γελοίες αντιφάσεις και οι τραγελαφικές προκαταλήψεις των τεσσάρων γονιών. Κανένας από αυτούς δεν θα μπορέσει να ξεφύγει…

Αυτή είναι η υπόθεση της νέας ταινίας του Ρομάν Πολάνσκι με τίτλο Ο Θεός της Σφαγής. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο θεατρικό της Γιασμίνα Ρεζά με τίτλο The God of Carnage (το έργο ανέβηκε και στην Ελλάδα, με πρωταγωνίστρια την Κάτια Δανδουλάκη).

Η Γιασμίνα Ρεζά συνεργάστηκε, μάλιστα, με τον διάσημο σκηνοθέτη, για την προσαρμογή του έργου της στη μεγάλη οθόνη.

Γυρισμένη σε πραγματικό χρόνο, η ταινία έχει στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ένα καστ διάσημων αστέρων: οι τρεις είναι βραβευμένοι με Όσκαρ και ο τέταρτος είναι ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους ηθοποιούς.

Ο λόγος για την Κέιτ Ουίνσλετ (The Reader), τον Κριστόφ Βαλτς (Άδωξοι Μπάστερδοι) που ενσαρκώνουν το ζεύγος Νάνσι και Άλαν, τη Τζόντι Φόστερ (Η Σιωπή των Αμνών) και τον Τζον Σ.Ράιλι (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν) που ενσαρκώνουν την Πενέλοπε και τον Μάικλ.

Μόλις είδε το θεατρικό, ο Ρομάν Πολάνσκι κατάλαβε ότι θα μπορούσε να γίνει μια συναρπαστική ταινία. «Ο ρυθμός του θεατρικού ήταν γρήγορος και καταιγιστικός. Αυτό που κυρίως με τράβηξε ήταν ότι η δράση εξελισσόταν σε πραγματικό χρόνο» λέει ο Ρ.Πολάνσκι.

Η δράση του έργου «μετακόμισε» εύκολα από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη.

«Το πνεύμα του θεατρικού μού φάνηκε πιο αμερικανικό απ' ότι γαλλικό και το Μπρούκλιν θα ήταν ένα πιθανό μέρος για να ζει αυτού του είδους η φιλελεύθερη οικογένεια» λέει ο Πολάνσκι.

Η Κέιτ Ουίνσλετ ενθουσιάστηκε από την πολυεπίπεδη φύση του έργου. «Αυτό που είναι συναρπαστικό σε αυτό είναι ότι ξεκινά για να είναι ένα πράγμα και πολύ γρήγορα γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό», λέει.

«Αυτό μου άρεσε πολύ στην ιστορία. Είναι πολύ ρεαλιστική, αλλά και απρόβλεπτη. Νομίζεις ότι βλέπεις ένα είδος ταινίας και στην πραγματικότητα, αλλάζει πολύ γρήγορα σε κάτι πολύ διαφορετικό».

«Παρόλο που είναι σατιρική και παράξενη, από ορισμένες απόψεις, οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων έχουν μια πραγματική γείωση στην πραγματικότητα, στην ψυχολογία της οικογένειας. Και το μωσαϊκό της ζωής των ανθρώπων είναι αυτό που βρίσκω το πιο συναρπαστικό. Το πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, πώς τρελαίνουν ο ένας τον άλλο , πώς "μαχαιρώνουν" ο ένας τον άλλο ξανά και ξανά, όχι μόνο σε αυτή τη γενιά, αλλά και στην επόμενη.

» Οι ιδέες μας για την ηθική είναι κατασκευάσματα και στην πραγματικότητα είμαστε όλοι πολύ πρωτόγονοι. Είμαστε κατά κάποιο τρόπο όλοι τερατώδεις, και αν αναλαμβάναμε την ευθύνη για αυτό, πιθανώς να ήμασταν σε καλύτερη θέση» επισημαίνει η Τζόντι Φόστερ.

«Είναι ένας ιδιαίτερα καταστροφικός αντικατοπτρισμός του τρόπου με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά στην Αμερική» λέει ο Τζον Σ.Ράιλι.

Ο Πολάνσκι οργάνωσε δύο εντατικές εβδομάδες προβών, προκειμένου να εξοικειωθούν οι ηθοποιοί ο ένας με το άλλο, αλλά και για να διερευνήσει τον τόνο της ταινίας, έναν τόνο που κυμαίνεται μεταξύ σάτιρας, κωμωδίας και δράματος.

«Ο Ρόμαν είναι άριστος τεχνικός και κινηματογραφιστής, έχει ένα πολύ συγκεκριμένο στυλ και είναι πολύ συνεπής στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί: βάζει τα σημάδια κάτω και στήνει την κάμερα και είναι εκεί με το μικρό του σκόπευτρο. Ένα γδαρμένο σκόπευτρο που δεν έχω δει κανένα να χρησιμοποιεί εδώ και περίπου 20 χρόνια (πρέπει να είναι από τότε που έκανε την ταινία «Knife in the Water»). Έχει μια συγκεκριμένη ιδέα για το πώς θέλει να γίνει η ταινία, αλλά αυτό είναι και μέρος του τρόπου του να δουλεύει» λέει η Φόστερ.

Στην Ελλάδα η ταινία θα αρχίσει να προβάλλεται στις αίθουσες στις 2 Φεβρουαρίου.

Πηγή: in.gr
p