Επιδαύρια ανοίγουν απόψε με τη Μήδεια του Ευριπίδη και τον Σπύρο Ευαγγελάτο να σκηνοθετεί για δεύτερη φορά το έργο, 12 χρόνια μετά την παρουσίασή του από το Αμφι-Θέατρο στην Επίδαυρο το 2001, με τη αξέχαστη Λήδα Τασοπούλου στον ομώνυμο ρόλο. Η συγκεκριμένη προσέγγιση γίνεται μόνο από ανδρικό θίασο, όπως συνέβαινε άλλωστε στα αρχαιότητα και στο ρόλο της Μήδειας ο βρίσκεται ο Γιώργος Κιμούλης, ντυμένος το κατακόκκινο φόρεμα της βασίλισσας, της μάγισσας, της γυναίκας που κουβαλήσει ακόμα τη μνήμη της μητριαρχίας και που διεκδικεί τον χώρο της σε ένα ανδροκρατούμενο χώρο.

Σήμερα, λοιπόν και αύριο 6 Ιουλίου, το θέατρο του Ασκληπιού, στον φορτισμένο χώρο της Επιδαύρου, στην ήρεμη ελληνική φύση, με τις ελιές, τη θάλασσα σκηνικό, πίσω στο βάθος, τα αρχαία μάρμαρα, ο Γιώργος Κιμούλης θα δοκιμαστεί σε έναν από τους πλέον αρχετυπικούς ρόλους της ανθρωπότητας. Μαζί του ο Τάσος Νούσιας και ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος.

Ο Γιώργος Κιμούλης μιλώντας στη Μυρτώ Λοβέρδου, μίλησε για την προσέγγισή του και την οπτική του στη συνέχισή του αυτή με το τεράστιο μέγεθος της Μήδειας από τον Καύκασο…

«Η δική μας ερμηνεία είναι ότι η Μήδεια συμβολίζει ουσιαστικά την έννοια της φύσης. Η φύση τιμωρεί την ανθρώπινη έπαρση, όταν ο άνθρωπος ανταγωνίζεται την ίδια τη φύση. Όταν δεν τη σέβεται και την καταστρέφει, ξεχνώντας ότι και ο ίδιος είναι προϊόν της φύσης _κι όλα αυτά δεν τα λέω μόνον οικολογικά. Σε όλες τις τραγωδίες συναντούμε την αποφυσικοποίηση του ανθρώπου. Την ίδια στιγμή στη Μήδεια υπάρχει σύγκρουση του θηλυκού με το ανδρικό. Ως εκπρόσωπος της φύσης, ως το πλάσμα που γεννά, η γυναίκα βρίσκεται στον αντίποδα με τον άνδρα που δεν γεννά αλλά που διαχειρίζεται αυτά που έχουν ήδη γεννηθεί, και γι΄αυτό είναι και πιο κυνικός, πιο ανταγωνιστικός και εν τέλει πιο καταστροφικός.

Ένα τρίτο θέμα στη Μήδεια, είναι ο αποκλεισμός της γυναικείας φύσης. Σε μια ανδρική κοινωνία η γυναίκα είναι μετανάστης, το ίδιο και η Μήδεια. Είναι και κοινωνικά αποκλεισμένη αλλά κυρίως από τις ίδιες τις έννοιες των πραγμάτων. Ο λόγος είναι αρσενικός. Η γυναίκα ομιλεί έναν λόγο αρσενικό. Δεν έχει δικό της λόγο. Κι αν τον μιμείται καλά, τότε αναβαθμίζεται και κοινωνικά, την ίδια στιγμή που απομακρύνεται από την ίδια της τη φύση. Ο Ευριπίδης έχει ένα ολόκληρο χορικό που υμνεί την αλλαγή αυτών των πραγμάτων. Σχεδόν ζητά τη γυναίκα ποιήτρια, τη γυναίκα που θα αρθρώσει τον θηλυκό λόγο.

Αυτός ο αποκλεισμός και αυτή η μεταναστευτική βιαιότητα της γυναίκας εκφράζεται στη Μήδεια επίσης και ως προς την κοινωνικοπολιτική ματιά και οπτική. Η Μήδεια έρχεται από την Ανατολή, αντιμετωπίζεται ως ξένη. Ο Ευριπίδης σχολιάζει αυτή την έννοια της ξενότητας, υπενθυμίζοντας ότι ξένος δεν υφίσταται (ξένος - ξοινός - κοινός) ενώ η γη είναι κοινή για όλους.

Η βασική προσπάθεια που κάνει ο Ευριπίδης στη Μήδεια και την ολοκληρώνει στις Βάκχες είναι η σύγκρουση της ανατολικής φιλοσοφίας με τον δυτικοευρωπαϊκό λογοκεντρισμό. Πάλι η θηλυκή ματιά απέναντι στον κόσμο και το σύμπαν με την αρσενική.

Ελάχιστοι έχουν παρατηρήσει ότι τα παιδιά της Μήδειας είναι αγόρια. Και με την πράξη της είναι σαν να σκοτώνει τη μελλοντική ανδρική κυριαρχία»…

… καλοτάξιδη η παράσταση και η σεζόν που αρχίζει απόψε, εκεί, που συναντιέται και δίνει το καλύτερο του, όλο το καλλιτεχνικό δυναμικό της χώρας.