Αύριο βράδυ είναι η πρεμιέρα του Πλούτου του Αριστοφάνη, στην Επίδαυρο, όπου τη σκηνοθεσία, τον πρωταγωνιστικό και τη νέα μετάφραση, αναλαμβάνει ο Διονύσης Σαββόπουλος.
 
Ο «Πλούτος» είναι η τελευταία σωζόμενη κωμωδία του Αριστοφάνη, γράφτηκε το 388 π.Χ. και σηματοδοτεί το πέρασμα από την Αρχαία στη Μέση Αττική Κωμωδία. Στο συγκεκριμένο έργο, ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τη κακή διανομή του Πλούτου, που, επειδή είναι τυφλός, πηγαίνει στους κακούς. Αλλά ένας καλός και τίμιος πολίτης, ο Χρεμύλος, μαζί με τον τετραπέρατο δούλο του Καρίωνα, περιθάλπουν τον τυφλό, τιμωρημένο από το Δία, θεό Πλούτο, που μικρός τυφλώθηκε για να αποφεύγει τους δίκαιους, τους σοφούς και τους έντιμους.

Ο Θεός Πλούτος λοιπόν ξαναβρίσκει το φως του, μετά την γιατρειά που του προσφέρουν ο Χρέμυλος με τον δούλο του. Εκείνος δίνει τα πλούτη του στους αγαθούς και τους κακούς τους κάνει φτωχούς. Στην κωμωδία αυτή ο ποιητής δε διακωμωδεί πρόσωπα της εποχής του, αλλά και καταστάσεις και χαρακτήρες, όπως στις «Εκκλησιάζουσες», έτσι με τις δύο αυτές κωμωδίες ο Αριστοφάνης περνά από την αρχαία στη μέση κωμωδία.

Η βασική αντίθεση, στην οποία στηρίζεται το έργο, προβάλλεται από τον αγώνα λόγου ανάμεσα στον Χρεμύλο και την Πενία, με την τελευταία να ενσαρκώνει την ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο στην καθημερινή δουλειά για την επιβίωση, σαρκάζοντας τη φτώχεια των ημερών του Αριστοφάνη και δυστυχώς των δικών μας.
 
Ο Διονύσης Σαββόπουλος καταπιάστηκε με τον «Πλούτο», ως μουσικοσυνθέτης, το καλοκαίρι του 1985 στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Λούκα Ρονκόνι, στην Επίδαυρο. Στη φετινή, όμως, παράσταση παραγωγής του Θεατρικού Οργανισμού Ακροπόλ ο Διονύσης Σαββόπουλος, αγγίζει συνολικά το έργο και συνεργάζεται με τον Νίκο Κουρή, τον Χρήστο Λούλη, την Αμαλία Μουτούση και τον Μάκη Παπαδημητρίου.
 
Σε συνέντευξή του στον Παύλο Αγιαννίδη, ο Διονύσης Σαββόπουλος, μιλώντας για το αρχαίο τότε και το σήμερα της χώρας, αναφέρει πως «ειλικρινά πιστεύω ότι η Ελλαδίτσα μας, αργά μεν και οδυνηρά, θα κατορθώσει αυτό που της αναλογεί και της αξίζει να είναι: μια μικρή χώρα, σημαντική στον πλανήτη για την ομορφιά της, την πνευματικότητά της και τον ιδιαίτερο πλούτο της γης της. Παρ’ όλα μας τα φάλτσα είμαστε η Ντίσνεϊλαντ του Θεού».