Από τη Φανή Πλατσατούρα

Ένα κομμάτι ουρανού χωρίζει την Τέχνη από τον Θεό. Είναι αυτή που δίνει φλόγα σε ψυχές μετέωρες, βυθισμένες στα δικά τους προσωπικά σκοτάδια. Δεν γνωρίζει από ΔΝΤ, χρέη και μνημόνια. Μονάχα να προσφέρει απλόχερα τα θεραπευτικά της φίλτρα, να σηκώνει ανάστημα σε καιρούς χρεωκοπημένους και εξουσίες ημιμόνιμες. Να μιλά για έλπιδα όταν όλα μοιάζουν χαμένα και να μάχεται, να μην σταματά ποτέ να μάχεται...

Και ναι στην Ελλάδα της άγριας λιτότητας υπάρχουν ακόμη κάποιοι μανιακοί, αθεράπευτα ρομαντικοί εκπρόσωποί της που επιμένουν να παράγουν υψηλό καλλιτεχνικό έργο. Μια ελπιδοφόρα είδηση έκανε την εμφάνισή της τις προηγούμενες μέρες. Τον φετινό χειμώνα θα ανέβουν στη σκηνή εννέα συνολικά μιούζικαλ - γερό αντίβαρο στην κρίση, χρήματος και αξιών.

Το «Μερικοί το προτιμούν καυτό» στο Παλλάς από τον Σταμάτη Φασουλή με έναν all-star θίασο (Γιάννη Ζουγανέλη, Θοδωρή Αθερίδη, Ζέτα Μακρυπούλια και Κώστα Βουτσά), το περίφημο «Cabaret» στο Μέγαρο Μουσικής δια χειρός Κωνσταντίνου Ρήγου, το θρυλικό «Cats» του Άντριου Λόυντ Βέμπερ που καταφθάνει από το Λονδίνο στο Badminton αλλά και το μιούζικαλ για τη ζωή της Σοφίας Βέμπο με τη Μαρινέλλα δια χειρός Πέτρου Ζούλια που προετοιμάζεται πάλι για το Badminton, καθώς επίσης το family-musical «Annie» με τους Άννα Παναγιωτοπούλου και Μιχάλη Χατζηγιάννη που θα ανέβει Γενάρη του '14 στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. (συζητούν ακόμη Ντορέττα Παπαδημητρίου και Αργύρης Αγγέλου)

Και ο κατάλογος είναι μακρύς. Συνεχίζουν και τον φετινό χειμώνα τα μιούζικαλ που σημείωσαν τεράστια εισπρακτική επιτυχία την προηγούμενη καλλιτεχνική σεζόν: To «Chicago» με τα φαντασμαγορικά κουστούμια, oι «Δαίμονες» των Βίσση - Καρβέλα και οι φιλόδοξες παράστασεις - μιούζικαλ «Ποιος τη ζωή μου», αφιερωμένη στον μεγάλο μας Μίκη Θεοδωράκη αλλά και το πολλά υποσχόμενο «Θα σε πάρω να φύγουμε». 

Το μιούζικαλ θεωρείται ένα από τα πιο δημοφιλή θεατρικά είδη και από τα πιο δύσκολα συγχρόνως. Πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό προϊόν που συνδυάζει τραγούδι, πρόζα και χορό. Μεγάλος εκπρόσωπός του ο αποθανών Μπομπ Φόσι ή «Mr. Musical» όπως τον αποκαλούσαν τιμητικά. Πρωτοπόρος του μουσικού θεάτρου (The Cabaret, Chicago) κέρδισε Όσκαρ σκηνοθεσίας, αποθεώθηκε καλλιτεχνικά, άφησε άξιους συνεχιστές του.

Και ευτυχώς σε μια χώρα διασωληνωμένη, υπάρχουν ακόμη μικροί «Μπομπ Φόσιδες» να προσφέρουν θέαμα υψηλού κόστους και προδιαγραφών, με λαμπερά σκηνικά, φαντασμαγορικά οπτικά εφέ και ηθοποιούς να πάλλονται πάνω στη σκηνή, εκπαιδευμένοι στο τρισδιάστατο του είδους, αναβιώνοντας Τέχνη απευθείας από το West End του Λονδίνου και το Broadway της Νέας Υόρκης.