Το «Αποτύπωμα» του Χρήστου Παναγιωτόπουλου!

Το «Αποτύπωμα» του Χρήστου Παναγιωτόπουλου!

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Μια γλώσσα - προίκα που έβγαζε πάντα ποιητές. Μια γλώσσα κακοποιημένη, βιασμένη από greeckenglish σολοικισμούς, χαμένες έννοιες, εκτελεσμένες ιδέες. Μια γλώσσα θανατοποινίτισσα, γιατί, σου λένε, οι καιροί είναι τεχνοκρατικοί, παγκοσμιοποιημένοι, με αγγλικές ορολογίες, με κομπιούτερ και κουμπάκια, με γερμανόφωνες εντολές και ελέγχους γοτθικού ήχου.

Ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος, δημοσιογράφος στην πρώτη γραμμή των επιφανών του επαγγέλματος, κυκλοφόρησε μια ποιητική συλλογή, αντί πρώτα απ' όλα αυτός, ο ίδιος, στην αντιποιητικότητα των ευαγγελιστών του κυνισμού. Και μετά είναι εραστής ή όχι, μάλλον ένας γηγενής Βάραγγος υπερασπιστής της, γιατί διαλέγει τη μορφή της ποίησης, των στίχων που έγιναν τραγούδια, χωρίς φαβοριτισμούς, απ ό τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, να μιλήσει για θέματα προσωπικά όσο εκείνα, τα βασικά, τα απλά και συνάμα θεμελιώδη όλων των ανθρώπων, με τρόπο τρυφερό, παρηγορητικό και αισθαντικό.

Γράφει ποίηση για γυναίκες – μούσες, για αποχωρισμούς, τελειωμένους ή άτυχους έρωτες, αποτυχημένους εραστές. Όμως η μεγάλη του ερωμένη, γι' αυτήν που γραφεί είναι η ίδια η γλώσσα. Και γι' αυτό της φέρεται με τόσον σεβασμό και γλυκύτητα…
Παράδοξο για όσους δεν τον γνωρίζουμε, δεν έχουμε συνεργαστεί μαζί του, το ότι ένας άνθρωπος των ειδήσεων, ένας διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης και μάλιστα στο Mega, με μια καθημερινότητα υπερπληροφόρησης, ανταγωνισμού, νέων κακών, εγκλημάτων, απάτης, αδικίας, έχει ένα υπόβαθρο έντασης συναισθημάτων και τόλμη για την έκφρασή τους. Έχουμε ίσως, αποδεχτεί ακόμη και εκείνοι που έτσι βιοποριζόμαστε, την αμοραλιστική κυριαρχία στον δημόσιο λόγο, ξεχνώντας πως, ναι, υπάρχει η αντίσταση. Και ποια είναι πιο αξιοσέβαστη και περισσότερο πολύτιμη απ' αυτήν των ποιητών;

Άλλο ένα παράδοξο, έχει ρίζα στην ενοχή. Αν εκφραστούν όλα τα θετικά που γεννούνται, από την ανάγνωση των 60 ποιημάτων του «Αποτυπώματος», μπορεί και να αιωρηθεί η μομφή της κολακείας, της δήθεν συναδελφικής αβροφροσύνης, της γλοιώδους υστεροβουλίας. Και θα 'ναι άδικο, όμως, όλο αυτό απέναντι στον ποιητή Παναγιωτόπουλο, αφήνοντας κατά μέρος τον δημοσιογράφο, που 'ναι στο αδιευκρίνιστο, σκοτεινό, δυσοίωνο γύρισμα της εποχής μας δεν είναι δημοφιλής ο ρόλος, αλλά και η γενίκευση των αφορισμών είναι εξίσου δικτατορική. Δείτε μόνοι σας λοιπόν, το «Αποτύπωμα», που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ σε μια προσεγμένη και καλοσχεδιασμένη έκδοση. Ενδεικτικά και μόνο, για την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα των αισθημάτων, ένα μικρό απόσπασμα από το ποίημα που έχει ως τίτλο «Άλκης και Αλέξανδρος», τα ονόματα των γιων του Παναγιωτόπουλου:

«… Λειψά τ’ αστέρια έβρισκα παιδί
 στο μέτρημα ξεχνούσα το φεγγάρι
Και τώρα, δυο φεγγάρια υμνωδοί
στο πιο μακρύ ταξίδι μου οι φάροι.
 
Δεν κρύβει μυστικά ο ουρανός
στους δρόμους τα αινίγματα θεριεύουν
Εκεί μετράς το μπόι μοναχός
 καθώς δρεπάνια γύρω σου χορεύουν
 
Σκυφτός, όσο ψηλά κι αν ανεβείς
 ηγέτης δε θα είσαι μα ικέτης
 Η προίκα σου τα «όχι» που θα πεις
Υπάκουος  μη γίνεις και επαίτης…»…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο