Ήταν μια μέρα μετά το μακελειό στο Παρίσι, που είδα αυτό το αριστουργηματικό έργο του Σαρτρ στο θέατρο Άλμα με πρωταγωνίστρια την Άννα Φόνσου.

Το έργο, ένας ύμνος εναντίον του ρατσισμού, πιο επίκαιρο απο ποτέ, ανεβαίνει μια εποχή όπου ο κόσμος μοιάζει να έχει παραδοθεί  στην τρέλα και την αυθαιρεσία. Τους ανθρώπους του τρίτου κόσμου, κατά τη γνώμη μου, όπως τους αφροαμερικανούς, τους Ασιάτες, τους Μουσουλμάνους, ο «δυτικός άνθρωπος» στην μεγάλη πλειοψηφία τους αντιμετωπίζει ή ως τρομοκράτες ή ως πεινασμένους..

Η Λίζι στην συγκεκριμένη ιστορία είναι μια πόρνη  που αντιμετωπίζεται από την κυρίαρχη τάξη του αμερικανικού νότου ως άτομο του περιθωρίου, αρκετά χρήσιμο για να εξυπηρετήσει το σύστημα και αρκετά τιποτένιο αν δεν υπακούσει σε οδηγίες της εξουσίας. 

Διαβάστε περισσότερα στο provocateur.gr