Τάκης Ζαχαράτος: Στην καρδιά μου η Μαρινέλλα, έχει θέση δίπλα στη μάνα μου… (Βίντεο)

Τάκης Ζαχαράτος: Στην καρδιά μου η Μαρινέλλα, έχει θέση δίπλα στη μάνα μου… (Βίντεο)

«Μη με ρωτάς πόσους έχω μιμηθεί. Ούτε που ξέρω. Ξέρω όμως ότι είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Ευγνώμων σε όσους μεγάλους καλλιτέχνες γνώρισα και από τα ακούσματά τους έγινα καλύτερος άνθρωπος. Ίσως αυτό να είναι και το θείο δώρο της δουλειάς μου. Ότι εγώ ένα παιδί από την Πάτρα, ούτε που είχα φανταστεί ποτέ ότι θα κάτσω δίπλα στον Κακογιάννη, θα με αγαπήσει η Μελίνα, θα λατρέψω τη Μαρινέλλα, θα με φιλήσει η Αλίκη, θα μου γράψει κείμενα ο Ξανθούλης, θα μου κρατήσει το πόδι να ξεκουραστώ η Ειρήνη Παπά.  Μέντορες όλοι. Και εγώ πάνω στη σκηνή προσπαθώ κάθε φορά να βγάζω διαρκώς ένα καινούργιο εαυτό».

Κυρίες και κύριοι, ένα πολυσύνθετο ταλέντο, ένας πολύ ευγενής κύριος, ο Τάκης Ζαχαράτος…

Βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη στον πολύ φιλόξενο χώρο του HYATT REGENCY , όπου ως το τέλος του μήνα ο Τάκης Ζαχαράτος ανεβάζει την παράσταση ‘ σαν ένας θίασος’. Η μεγάλη αίθουσα του καζίνο είναι sold out διαρκώς και Θεσσαλονικείς φαίνεται να τον λατρεύουν. Αλλά και αυτός τους καταθέτει 3 ώρες τη ψυχή του.

Τι ακριβώς είναι το «Σαν κάποιος θίασος»; Είδα ότι βάλατε και σάτιρα κοινωνικοπολιτική –ομολογώ πολύ καλογραμμένη- αφήσατε πίσω τα κοστούμια, τραγουδάτε αρκετά. Πως θα την χαρακτηρίζατε την παράστασή σας;

Νομίζω ότι είναι πραγματικά το «iam what I am» Η εξέλιξή του. Ήταν μια παράσταση με μεγάλη επιτυχία και μετά όταν τελείωσε, καθόμουν σπίτι και έλεγα τι θα κάνω τώρα, πως θα το εξελίξω αυτό.. Ξέρετε εγώ μοιάζω με ένα κρεμμύδι που διαρκώς βγάζω τις φλούδες και βγάζω τις φλούδες και βγαίνει διαρκώς ένας άλλος εαυτός μου. Μια παράσταση σαν αυτή που είδατε για να γίνει σωστά και πετυχημένα θέλει σοφία, απομόνωση, υπομονή, αγάπη, καλούς συμβούλους. Είναι η παράσταση που κουράστηκα πιο πολύ να φτιάξω μέσα σε ένα αυστηρά χρονικό περιθώριο τριών μηνών.

Τι προσθέσατε που δεν έχει δει το κοινό σας;

Έβαλα πράγματα που ήθελα χρόνια να πω. Δημιουργώ τον καινούργιο μου εαυτό. Εξελίσσομαι. Μου αρέσει να με τρελαίνει κάθε παράσταση και η ίδια να μη μοιάζει ποτέ με αυτή της προηγούμενης βραδιάς. Ένα τραγούδι να πεις κάπως αλλιώς, μια άλλη ‘έκφραση. Τα ψαχουλεύω τα πράγματα ποτέ δεν θέλω να είναι τα ίδια. Στην ουσία Ήθελα ένα νέο Τάκη Ζαχαράτο. Τι δεν έχουμε δει από εμένα?. Ρώτησα τον εαυτό μου,  Τι θέλεις να κάνεις? Θέλω να κάνω σάτιρα, να πω τραγούδια του Αρναβούρ, της Μινέλι, έγραψα κείμενα, συνεργάζομαι με τον Γιάννη Ξανθούλη. Ξέρετε  κάτι είναι κάποιοι άνθρωποι που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο και μόνο που υπάρχουν στη ζωή σου. Του Γιάννη του οφείλω πάρα πολλά. Έχω εμπνευστεί από αυτόν. Συνεργάζομαι με έναν νέο κειμενογράφο τον Γιάννη Σκαραγκάνη, τον θεωρώ εξαιρετικό μου έγραψε κάποιους μονολόγους, μου αρέσουν οι συναισθηματικοί κυματισμοί του. Τον Δημήτρη Παπάζογλου. Νομίζω του παρέδωσα το παιδί μου και μου το γύρισε πίσω με καλή αγωγή. Αυτό το είδος που κάνω εγώ θέλει μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, θέλει μια παράνοια, να μπορείς να συνδέσεις το ασύνδετο… θέλει όλοι μαζί να είμαστε σε μια παράλληλη τρέλα…

Ομολογώ ότι τον Τάκη ζαχαράτο δεν τον ήξερα διόλου. Είχα δει μια – δυο παραστάσεις του και φυσικά είχα γελάσει η είχα θαυμάσει πόσο καλά μιμείται διάφορους καλλιτέχνες. Στην παράσταση είδα ένα εξαιρετικό επαγγελματία που καταθέτει ιδρώτα και ψυχή για αυτό και ο κόσμος τον αποθεώνει. Και όσο μιλάμε καθισμένοι άνετα στο δωμάτιο του παρατηρώ ότι όντως είναι ενας πολύ ευγενής άνθρωπος…

Γιατί κάθε φορά νοιώθετε τη ανάγκη να αφιερώσετε κάπου την παράστασή σας? Στη Βουγιουκλάκη παλιά, στη Μελίνα, στον Κακογιάννη, τώρα στη Μαρινέλλα; Είναι κάποια εσωτερική ανάγκη, μια ανασφάλεια;

Είναι ένα ελάχιστο δείγμα σεβασμού και αγάπης. Ναι τώρα  Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη Μαρινέλλα, αλλά η Μαρινέλα για μένα δεν ξέρετε πόσο σημαντικός άνθρωπος είναι. Στη καρδιά μου έχει τη θέση δίπλα στη μάνα μου. Και μόνο που μοιράστηκα την αγωνία μου για αυτό το βήμα, για μένα ήταν Πανεπιστήμιο. Θεωρώ ότι είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος να μου προσφέρει το πολύτιμο χρόνο της γενναιόδωρα η Μαρινέλα. Και όταν της είπα ότι θέλω να πω το τραγούδι «σαν κάποιος θίασος» που το είχα δει στο ΡΕΧ το 96 συγκινήθηκε πολύ. Και πήγε μέσα και μου έφερε το παλτό της. Και μου είπε αγόρι μου δικό σου καλή επιτυχία. Από την άλλη μεριά αυτό το παιδί από την Πάτρα μπορεί να λέει η επιτυχία δεν είναι μόνο δική μου πάρτε και σεις λίγο, να ναι η ανασφάλεια μου, να μη τη ψωνίσω, δε ξέρω. Με τον Μιχάλη Κακογιάννη που ξεκίνησα, ξέρετε τι ιστορίες έχω ακούσει, την Ειρήνη Παπά να μου κρατά το πόδι στις πρόβες, ποια η Παπά εμένα, την Αλίκη να μου λέει πάρε κάτι δικό μου, εσύ μ αγαπάς, τη Μελίνα, τόσα και τόσα…

Κατάλαβε πως ο κόσμος θέλει και τη σάτιρα πέρσι όταν έκανε την Μελίνα. Έλεγε τα λόγια της. Τα θεμέλια της Ελλάδας είναι ο πολιτισμός της.  Εγώ δεν θα ξεχάσω το κόσμο πόσο ανάγκη είχε να ξανακούσει τη Μελίνα και δε θα ξεχάσω ένα κοριτσάκι 9 ετών, ένα ευγενέστατο παιδάκι και μου είπε εγώ δεν την έζησα τη Μελίνα, με κάνατε να την αγαπήσω. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με τη παράσταση σας δίνετε ελπίδα στη δική μου γενιά που δεν έχει καμιά. της είπα αυτό δεν ισχύει εσύ είσαι ο σεναριογράφος και ο πρωταγωνιστής της ζωής σου.

 

Έτσι σκεφτήκατε την πολιτική σάτιρα;

Βλέπω μια χώρα που ζεματάει τις ρίζες της. Σαν να καις την ελιά. Που από την ελιά ζεις, από την ελιά τρέφεσαι, από την ελιά υπάρχεις. Αυτό που εισέπραξα με τα πολιτικό σχόλιο στις παραστάσεις, είναι πως και εγώ θέλω πέρα από τη διασκέδαση, τα σώου μου να είναι και ένας καθρέφτης της ζωής. Και εγώ ένας θεατής είμαι. Δεν είμαι εκτός. Η κληρονομιά και η περιουσία της Ελλάδας είναι ο πολιτισμός. Αν χάσουμε τον πολιτισμό μας , τους πυλώνες που κρατάνε την Ελλάδα, δεν ξέρω τι θα γίνει. Αλλά Βλέπω ότι παγκοσμίως γίνεται ένα ανακάτεμα. Των φυλών, των φύλλων, των χρωμάτων, της γλώσσας, δεν ξέρεις πια, ποια τράπουλα κρατάς. Γίνεται ένας ανασχηματισμός και εύχομαι αυτό που κουνάει τώρα στο μπλέντερ να ναι για καλό. Πάντως να τελειώνουμε. Να μας γελοιοποιεί αυτός ο αντιπαθέστατος Γερμανός και αυτοί πια ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι. Και να σας πώ λέτε είναι ρόλοι, τι σόι ρόλοι είναι αυτοί και ποιο είναι το τίμημα? Είναι περήφανοι πρωθυπουργοί αυτοί? Μας τρέλαναν στις κολοτούμπες. Και τώρα κάνει φιέστες και γιορτές ο άνθρωπος που ωχριά μπροστά του η Κομανέτσι… Τρισάγιο στο χρόνο,  όχι που κάνανε γιορτή, το θεωρώ και προκλητικό.

Τι είστε ακριβώς; Μίμος, τραγουδιστής, ηθοποιός, τι είναι ο Τάκης Ζαχαράτος;

Είμαι ο Τάκης Ζαχαράτος. Η ταμπέλα, είναι το όνομά μου και η τρέλα μου τα εμπεριέχει όλα αυτά. Για αυτό μ αρέσει το σαν κάποιος θίασος, είμαι ένας θίασος. Γι’ αυτό,  λατρεύω αυτή τη δουλειά. Ξέρεις πόσο ωραίο είναι να έχει εναλλαγές. Μέσω των μιμήσεων βελτιώθηκε η φωνή μου. Εμαθα να τραγουδάω καλυτέρα. Να μπορώ να κάνω κάνω ένα αφιέρωμα στη Βικυ Μοσχολιού. Πατάει σε σπουδαίες φωνές πάνω. Ξέρεις είναι πολύ επικίνδυνο να κάνεις ας πούμε τον Στέλιο Καζαντζίδη, μια νότα να κάνεις λάθος δεν έχεις δικαίωμα να το κάνεις. Δεν έχεις δικαίωμα να μην είσαι ο Καζαντζίδης, να μην είσαι η Μαρινέλλα, να μην είσαι ο Βοσκόπουλος, ο Χατζής, να μην είσαι η Νάνα Μούσχουρη. Είναι σαν να ζωγραφίσεις ένα πίνακα. Εχ ω τεράστιο σεβασμό και ευθύνη να αγγίξω αυτούς τους μύθους….

Όταν ετοιμάζει μια παράσταση τον ξεχνάνε οι πάντες. Έχει πει την ατάκα και η μαμά μου να σηκωνόταν απ[ο το μνήμα θα της έλεγα ‘ μαμά μου όχι σήμερα, μια άλλη μέρα. Είναι σκυλί μαύρο, όπως λέει. Και μην τον περιορίσεις. Μπορεί να έγινε μεγάλος και τρανός αλλά πάντα θέλει να έχει τη σύνδεση με τον Τάκη του κομμωτηρίου. Για αυτό έχει ακόμα το βαλιτσάκι της Πάτρας. Και ας πλησίασε πολύ το Broadway. Φεύγοντας δεν παραλείπει να μου κάνει τη Ζωζώ. Τη λατρεύει και αυτή. Ε, που πας μου λέει; Η Θεσσαλονίκη μας περιμένει. Τι είσαι; Μεγάλη γυναίκα είσαι…

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο