Ξεχωρίζει το «Σαουδαραβικό»

Ξεχωρίζει το «Σαουδαραβικό»

Από τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ, του Τζέιμς Γουάν

Υποτίθεται πως είναι αληθινή ιστορία δύο ερευνητών μεταφυσικών φαινομένων που τους κάλεσε μια οικογένεια που αισθανόταν πως το σπίτι τους είναι στοιχειωμένο...

Τώρα τι υπόθεση να σας γράψω μετά από αυτό; Έτσι και αλλιώς φαντάζομαι στον καθέναν μπορεί να συμβεί να ζεις σε σπίτι με φαντάσματα και να φωνάξει κάποιος να τα διώξει - όπως άλλοι τα ποντίκια ή τις κατσαρίδες...

Κατά τα άλλα πρόκειται για ένα καλογυρισμένο φιλμ τρόμου όπου όλα τα κλισέ του είδους στήνουν τον τρελό χορό τους χωρίς καμία μα καμία προσπάθεια και στοιχειώδη αληθοφάνεια. Φυσικά δεν πρόκειται για ακραίο φιλμ τρόμου αλλά για πιο... mainstream κατάσταση εξού και η πολύ μεγάλη επιτυχία της στο εξωτερικό. Εννοείται πως είναι μια ταινία χωρίς κινηματογραφικά εύσημα για τους λάτρεις του είδους αλλά για να προσθέσω και κάτι ακόμη, εγώ που φοβάμαι με το παραμικρό σε κάτι τέτοια... δεν φοβήθηκα...

ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ, της Haifaa Al Mansour

Ταινία παραγωγής Σαουδικής Αραβίας που υπογράφεται από γυναίκα - καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό εκεί - και μάλιστα η συγκεκριμένη χώρα το έστειλε φέτος ως υποψήφιο στα Όσκαρ για την ξενόγλωσση ταινία. Πρόκειται για την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που επιμένει να κάνει πράγματα που προκαλούν και κυρίως να θέλει να κάνει ποδήλατο, κάτι που είναι απαγορευμένο για κορίτσια και γυναίκες στη συγκεκριμένη χώρα. Το ίδιο το στόρυ δεν λέει πολλά ο τρόπος όμως, που η Μανσούρ καταγράφει τον κοινωνικό περίγυρο, τις οικογενειακές σχέσεις και τον τρόπο ζωής των απλών ανθρώπων στη χώρα της είναι εξαιρετικός, αποκαλυπτικός και πέρα από την όποια κινηματογραφική αξία του - που διαθέτει κινηματογραφική αξία και αξίζει να το δείτε μοιάζει σαν να πέφτει ένα φως σε μια κοινωνία τυλιγμένη από ομίχλη στα μάτια των δυτικών. Να σημειώσουμε και τις εξαιρετικές ερμηνείες ειδικά των παιδιών, πράγμα που σημαίνει πως η σκηνοθέτης και έχει κάτι να πει και ξέρει να το λέει και σωστά. Για σημειώστε τον τίτλο μήπως το συναντήσουμε και στα Όσκαρ τον επόμενο Φλεβάρη.

ΑΝΑΜΕΣΑ, της Αναΐς Μπαρμπό – Λαβαλέτ

Καναδογαλλική παραγωγή με θέμα μια γιατρό που πηγαίνει στην Παλαιστίνη και μέσα στον γενικό χαμό προσπαθεί να βοηθήσει έγκυες γυναίκες...

Καλογυρισμένη και σχετικά ενδιαφέρουσα όπου εδώ όμως, φοβάμαι πως η πολιτική θέση ξεπερνά την κινηματογραφική αξία και όπως πολλές άλλες ανάλογες, καταλήγει περισσότερο να είναι μια μπροσούρα πολιτική παρά ένα δημιούργημα τέχνης... Το θέμα δεν είναι μόνον να έχεις να πεις κάτι αλλά να το λες και με ξεχωριστό τρόπο... Υπάρχει όμως ένα κοινό νομίζω, που με κάτι τέτοια μια χαρά περνάει... 

ΈΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ, του Νταν Μέιζερ 

Ένα ζευγάρι γνωρίζεται και παντρεύεται στο τσάκα τσάκα που λέμε και όλοι γύρω τους στοιχηματίζουν πως ο γάμος δεν θα κρατήσει πολύ, καθώς ένας γοητευτικός πελάτης της συζύγου και μια πρώην του συζύγου αποτελούν βασικό στοιχείο εναντίον του γάμου...

Χαριτωμένη ανάλαφρη κομεντί πάνω στις σχέσεις με ενδιαφέρον φινάλε που δεν θα σας αποκαλύψω βέβαια αλλά και χωρίς κάτι ξεχωριστό που να μπορεί να με κάνει να σας πω "δείτε την". 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο