Κωστόπουλος για τους απλήρωτους: «Τώρα δεν θα έδινα 3.500 - 4.000 μισθό σε γραμματέα»

Κωστόπουλος για τους απλήρωτους: «Τώρα δεν θα έδινα 3.500 - 4.000 μισθό σε γραμματέα»

Ο Πέτρος Κωστόπουλος, μίλησε στον Γρηγόρη Μελά και στο Newsit.gr εφ' όλης της ύλης και κυρίως για τα οικονομικά αδιέξοδα της εταιρείας του, της παντοδύναμης, κάποτε στον περιοδικό τύπο ΙΜΑΚΟ αλλά και τους απλήρωτους εργαζόμενούς της.

Κάποια στιγμή απαντά στον αν μπορεί να αφήνει τα προβλήματα του έξω από το τηλεοπτικό κουτί, λέει: «Ήμουν ήδη προπονημένος στα προβλήματα. Όλα αυτά τα προβλήματα ξεκίνησαν τη δεύτερη χρονιά που ήμουν στον ΑΝΤ1. Μόλις ξεκίνησα τη δεύτερη χρονιά έγινε η πτώχευση. Προπονήθηκα δυο χρόνια σε πολύ σκληρές καταστάσεις. Ο φωτιστής μου εκεί που ήταν ο κολλητός μου και κάνα δυο άλλοι ήξεραν ότι εγώ ήμουν μέσα στο καμαρίνι, έκλαιγα και χτύπαγα το κεφάλι μου στον τοίχο. Χτύπαγα το κεφάλι μου, μπαμ… και έβγαινα έξω. Και χαμογελούσα στον τηλεθεατή. Προπόνηση στην προπόνηση, το έμαθα. Πώς λένε οι μπουζουξήδες «πέθανε η μάνα μου και πρέπει να βγω να τραγουδήσω», όπως λέει ο ηθοποιός «θα βγω να κάνω την παράσταση» είναι το ίδιο πράγμα. Έχει μια αδρεναλίνη η εκπομπή που κι η μάνα σου να έχει πεθάνει θα βγεις να την κάνεις. Το κακό είναι πως όλο αυτό που περνάω είναι παρατεταμένο, δεν τελειώνει χθες, σήμερα, αλλά έχει δρόμο…»….

Αντέχει το πρωινό; «Αφού η άλλη λύση είναι είτε να πάω στην Ουγκάντα, είτε να πάω να κλειστώ σε μια σπηλιά. Αλλά δεν έχω μάθει έτσι. Οπότε δεν υπάρχει άλλη λύση. Γι' αυτό και ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς…»

Για τους ανθρώπους που του γύρισαν την πλάτη με την πτώση του, είπε πως: «Όταν καταγκρεμίζεσαι είναι γνωστό ότι πολλοί από τη μεριά των «ισχυρών» σε εγκαταλείπουν και σε ξεχνούν αυτούς όμως, και εγώ και η Τζένη τους είχαμε διαγράψει πριν. Πίστεψέ με, αυτή είναι η ψυχολογική διαδικασία στην πτώση. Όπως λέει ο Καβάφης "τη ζωή μας πολλές φορές ξεχαστήκαμε και την ευτελίσαμε μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου"! Αν με ρωτήσεις αν έχω παράπονο, ναι, έχω από κάποιους παλιούς συνεργάτες μου για πολλά χρόνια που στράφηκαν εναντίον μου. Βαρύ παράπονο. Ήταν δίπλα μου δέκα, είκοσι χρόνια είχαν υψηλότατες αμοιβές, ζούσαν στο σπίτι μου, έζησαν μαζί μου τις χαρές μου κι εγώ τις δικές τους και γνώρισαν μέχρι την τελευταία στιγμή το δικό μου δράμα. Όταν τους είδα να με κυνηγάνε μου έφυγε το μυαλό. Παρότι στη σχέση μας αυτοί ήταν οι "αδύναμοι"».

Για τα χρήματα που χρωστάει στους εργαζόμενους: «Ναι, δεν το αμφισβητώ. Νομίζω ότι μιλάμε για 2 με 3 μήνες δεδουλευμένα. Θα ήθελα να μου πεις εσύ για πόσους μήνες χρωστούμενα μιλάμε σήμερα και σε εταιρείες του κλάδου μας και σε άλλες. Σταμάτησα να πληρώνω όταν τα χρήματα εξαντλήθηκαν και όταν λέω εξαντλήθηκαν εννοώ και τα προσωπικά μου χρήματα, όχι μόνο αυτά της εταιρείας. Μέσα στο 2011 μπήκαν πεντέμισι εκατομμύρια για να σωθεί το μαγαζί. Τα περισσότερα πήγαν σε μισθούς. Βέβαια οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν στράφηκαν εναντίον μου. Πολλοί μάλιστα επέλεξαν να αποχωρήσουν δυο τρεις μήνες νωρίτερα παραιτούμενοι για να με διευκολύνουν, ξέροντας το ζόρι στο οποίο είχαμε μπει και σεβόμενοι τους υψηλούς μισθούς που έπαιρναν. Είναι γνωστό στη βιομηχανία του τύπου το πώς και τι πλήρωνα σε μισθούς. Λυπάμαι ειλικρινά για τους ανθρώπους που έχασαν αυτά τα χρήματα. Όμως, αν λέω την αλήθεια και εγώ ξέρω ότι την λέω, θα ήθελα να μάθω αν κάποιος λυπήθηκε που εγώ καταστράφηκα ολοσχερώς, έχασα το σύμπαν, έπεσα από τους δίδυμους πύργους στο κενό και έγινα χαλκομανία στο πεζοδρόμιο σαν τα καρτούν. Πολλοί θα ήθελαν να κρύβω τίποτα λεφτά. Δυστυχώς και για μένα και για αυτούς η προσέλευσή μου στην Ευελπίδων τις προάλλες το διαψεύδει».

Αν θα άλλαζε κάτι σε περίπτωση που μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω: «Δεν θα έκανα ποτέ δική μου εταιρεία. Ακόμα κι όταν πήγαιναν καλά τα πράγματα δεν κοιμόμουν τις νύχτες από το 1995 που φτιάχτηκε η ΙΜΑΚΟ. Πιστεύω στις δυνάμεις μου και πιστεύω ότι όπως ήμουν υπάλληλος στον Τερζόπουλο θα ήμουν και πάλι, πολύ καλά πληρωμένος, όπως και ήμουν. Θα έκανα και νωρίτερα τηλεόραση που ήταν «παχιές οι μύγες» και το αρνιόμουν για χρόνια και τώρα θα ήμουν βασιλιάς. Τώρα αν ξαναγινόμουν αφεντικό που δεν θέλω, δεν θα ήμουν πάλι ο «θείος» όπως με έλεγαν στην ΙΜΑΚΟ. Θα ήμουν πολύ πιο αυστηρός. Θα δούλευα με λιγότερο κόσμο και δεν θα έδινα 3,5 με 4 χιλιάδες μισθό σε γραμματέα… Όταν είσαι αφεντικό πρέπει να είσαι αυστηρά σκληρός ώστε να ξεχωρίσεις τη φιλία από την παραγωγικότητα. Το έμαθα με σκληρό τρόπο…»

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο